Берлін стаў самым небяспечным горадам Германіі\n21.04.2017 / 19:38\nБерлін стаў самым небяспечным горадам Германіі 1\nБерлін узначаліў рэйтынг самых небяспечных гарадоў Германіі. У 2016 годзе ў нямецкай сталіцы на 100 тысяч жыхароў было здзейснена 16161 зарэгістраваных правапарушэнняў. Гэта даныя паліцэйскай крымінальнай статыстыкі, паведамляе DW.\nАфіцыйна статыстыка будзе прэзентаваная ў панядзелак кіраўніком МУС Германіі Томасам дэ Мэзьерам.\nНа другім месцы па колькасці правапарушэнняў знаходзіцца Лейпцыг (15811 на 100 тысяч насельніцтва), на трэцім-Франкфурт-на-Майне (15671). Менавіта Франкфурт узначальваў рэйтынг па выніках 2015 года.\nСамым бяспечным горадам Германіі зноў стаў Мюнхен. Правапарушэнняў там у 2 разы менш, чым у Берліне, усяго 7909 на 100 тысяч жыхароў. У групе самых бяспечных гарадоў Германіі знаходзяцца таксама Аўгсбург, Оберхаўзэн і Вісбадэн.\n21.04.2017 / 21:37\nМюнхен і Аўгсбург -- гэта каталіцкая Баварыя, дзе нехрысціян параўнальна мала. Цікава паглядзець вервызнаўчую структуру насельніцтва Вісбадэна і Обэрхаўзэна... А Берлін. Вядомая справа Берлін.


Беларускі дом у XVI–XVII стагодзьдзях\n(эфір 30 Лістапада 2000 г.)\nУдзельніца: Ніна Здановіч.\n(Ракіцкі: ) "Дом як сьцены, дах, вокны — жытло… Дом як дах над галавою — прытулак… Дом як асяродак, у якім чалавек пачувае сябе свабодным і абароненым — гэта маёмасьць… І менавіта тут, у доме, выяўляюцца і ажыцьцяўляюцца матарыяльныя і эстэтычныя арыентыры чалавека. Пра сацыяльны, маёмасны, адукацыйны стан, нават пра характар асобы таксама распавядзе нам дом.\nДом існуе ў кантэксьце часу. Дом сьведчыць пра адметнасьць культуры тае ці іншае нацыі ў пэўную эпоху. Вось чаму ён зьяўляецца самай пажаданай і найцікавейшай знаходкаю для архэолягаў. З чаго пачынаецца дом для архэоляга? Што адчувае ён, калі пры раскопках пачынае разумець, што натыкнуўся менавіта на старажытны дом?"\n(Здановіч: ) "Дом пачынаецца з акрэсьленьня яго межаў і з наяўнасьці самага асноўнага элемэнту, безь якога ня можа быць чалавечае жытло ўвогуле, — зь печы. Калі ёсьць печ і ёсьць хаця б уяўныя сьцены або падлога, па якой хадзіла нага гаспадара, там ужо ёсьць дом".\n(Ракіцкі: ) "Спадарыня Ніна. Вось, Вы, архэоляг, зайшлі ў нейкую прастору, якая колісь была домам. Натуральна, што пайшла гуляць вашая думка, вашая фантазія. Вы спрабуеце ўявіць, якім гэты дом быў, хто там і як жыў. Вось і я папрашу Вас цягам гэтых дзесяці хвілінаў распавесьці пра Вашае бачаньне дому…\nНатуральна, мы ня зможам ахапіць усе дамы, якія раскапалі Вы ці іншыя архэолягі. А таму паспрабуем засяродзіцца на лёсе аднаго дому. Не сялянскага, не магнацкага, а дому месьціча або ня вельмі багатага шляхціча. Сярэдняга чалавека аддаленай ад нас эпохі. Які дом, зь ліку раскапаных вамі, мы возьмем у якасьці прыкладу?"\n(Здановіч: ) "Мы возьмем дом, які знаходзіўся ў Полацку на вуліцы, якая называлася раней Пакроўская. Яна праходзіла ўздоўж Дзьвіны й вяла да Сафійскага сабору".\n(Ракіцкі: ) "Калі ласка, зрабіце экскурсію для слухачоў, правядзіце нас па гэтым доме, вярніце нас на канец XVI стагодзьдзя".\n(Здановіч: ) "Кожны дом пачынаецца з ганку. Ганак меў невялікія памеры, а дзьверы станавіліся візытоўкаю дому. Гэты дом замыкаўся на навясны замок, які акуратна вісеў на клямцы, калі гаспадар быў дома. Зайшоўшы ў сенцы, направа — дзьверы ў кухню.\nКухня — гэта ўладаньне гаспадыні. Там на сьценках, у шафцы, стаяў посуд, які ёй быў неабходны. Там жа было мейсца, дзе мацавалася лучына, каб было сьветла, каб было ўтульна. Там жа знаходзілася невялікае вакенца, каб гаспадыня магла прыглядаць за гаспадаркаю, якая знаходзілася за домам.\nУ тых жа сенцах, налева, былі дзьверы ў камору. Камора была неабходным элемэнтам гаспадарскага дому, таму што там былі сякія-такія прыпасы — сала, якое лічылі пластамі, вэнджаныя шчупакі, гусі, кілбасы, настойкі, мяды — тое, без чаго гаспадар ня можа сябе адчуваць гаспадаром у кожнай хаце й быць гатовым у любы момант прыняць гасьцей.\nВярнуўшыся ў сенцы, мы з вамі спыніліся на парозе сьвятліцы. Гэта тое мейсца, у якім непасрэдна жылі, дзе зьбіралася разам сям'я. Калі дом быў маленькі, напрыклад, як вось гэты, дык тут жа спалі, елі й тут бавілі час. Таму сьвятліца павінна была ўмяшчаць у сябе ўсё. Яна была, так бы мовіць, унівэрсальным пакоем.\nУздоўж сьценаў былі лавы. Яны разьмяшчаліся пад вокнамі, каб зь іх можна было глядзець на вуліцу. Пасярэдзіне, якраз з парогу, мы можам убачыць печ, якая была тварам гаспадара, тварам сям'і. Тут жа, на сьценах, разьвешваліся ўсе тыя прадметы, якія гаспадар хацеў паказаць гасьцям".\n(Ракіцкі: ) "Давайце зараз паслухаем невялікія фрагмэнты зь інвэнтару 1621 году гаспадарчага двару й фальварку ва ўладаньні Смаргонь, што належылі Феадоры, жонцы берасьцейскага ваяводы Хрыстафора Зяновіча. Натуральна, што ў гэтым інвэнтары апісаны даволі вялікі фальварак, даволі вялікі дом. Але той дом, пра які мы з вамі гаворым, у пэўнае ступені зьяўляецца мініятураю таго. Калі ласка… Дом у садзе. Перад домам ганак. Ля ўваходу ў сені — дзьверы на завесах з ручкаю і накладным замком. У сенях каморка з клямкаю, засаўкаю і навясным замком.\nЗ гэтых сеняў на левы бок — сьвятліца… 4 вакны… Вакол лавы. У адной лаве 5 скрынак з простымі жалезнымі замочкамі, а ў дзьвюх лавах па скрынцы. Вялікі стол з шуфлядамі без замкоў. Другі — малы столік з шуфлядаю на ўнутраным замку, а ў нізе гэтага століка шуфляда для захоўваньня пісьмовых прыладаў. Кафляная печ. Каля яе два зэдлі. Асобна — зэдлічак для аднаго чалавека. Крэсла, абцягнутае скураю з двума шарамі, з пазалотаю і часткова з пазалочаным малюнкам, скура прыбіта меднымі цьвічкамі. Гэты пакой абабіты чорным сукном. У ім 5 партрэтаў: ягамосьці нябожчыка пана, другі — самой яемосьці, трэці — нябожчыцы маці яемосьці і два — каралеўскіх… Спадарыня Ніна, такім чынам мы можам сказаць, што дамы ў XVI, XVII стагодзьдзях у Беларусі складаліся зь некалькіх пакояў, і кожны пакой меў пэўную функцыю. Ці быў утульным такі дом? Ці дбалі пра ўтульнасьць нашыя продкі?"\n(Здановіч: ) "Безумоўна. Утульнасьць у XVI стагодзьдзі, у пэрыяд Рэнэсансу, стасоўвалася з суразьмернасьцю і ёю вызначалася. Акрамя таго, у паняцьце ўтульнасьць уключалася паняцьце дабрабыт.\nВізытоўкаю дому і адлюстраваньнем утульнасьці дому была печка, на якой абавязкова, калі гаспадар быў шляхціч, была хоць бы адна кафелька з уласным гербам. На сьценах абавязкова разьвешваўся посуд, посуд прыгожы. Расьпісаны белым, або зеленаватым ангобам. Дзе-небудзь было мейсца й партрэту продкаў. Я думаю, што калі не ў самой сьвятліцы, дык у каморы.\nАбавязкова было мейсца, якое было ведама толькі гаспадару, дзе захоўвалася зброя дзеля абароны гэтае ўтульнасьці.\nАкрамя таго, што былі перанасныя падсьвечнікі, уздоўж сьценаў, у пэўных мейсцах, якія вызначаў гаспадар, разьвешваліся стацыянарныя, так бы мовіць, асьвятляльныя прыборы, дзеля таго, каб было ня толькі цёпла ад печкі, але й сьветла. Дамы былі сьветлымі. Удзень — ад сонца, якое асьвятлала хату праз вокны, зашклёныя шыбкамі, увечары — ад сьвечкі, якую запальваў гаспадар ці гаспадыня, калі сядала сонца".\n(Ракіцкі: ) "Людзі, натуральна, розныя і паводле свайго сацыяльнага стану, і паводле сваіх характараў. Вось тое, што засталося ад дому, пра які мы гаворым, ці можна распавесьці нам, якім быў гаспадар?"\n(Здановіч: ) "Гаспадар дбаў пра чорны дзень, таму пад печчу захоўваў кубышку з грашыма. Гаспадар дбаў пра абарону свайго дому, таму ў каморы знаходзіліся кулялейка і ўсе неабходныя прыстасаваньні для таго, каб рабіць кулі для зброі. Мой дом — я яго бараню. Такая жыцьцёвая філязофія гсападара відавочная".\n(Ракіцкі: ) "А ці трымаліся людзі свайго дому ўвогуле? Ці трымаліся свайго гораду, свайго мейсца на сваім кавалачку зямлі?"\n(Здановіч: ) "Лёс канкрэтна вось гэтага дому гаворыць пра тое, што гэтага мейсца трымаліся вельмі моцна. Я мяркую, што гэты дом загінуў пад час пажару. Але гаспадар пасьпеў выхапіць з-пад печы свой скарб у кубышцы. Пасьля пажару, вельмі хутка, на тым жа мейсцы, ён узьвёў новае жытло".\n(Ракіцкі: ) "А як упісваўся вось гэты дом і ўвогуле беларускі дом XVI–XVIІ стагодзьдзяў у гарадзкое асяродзьдзе?"\n(Здановіч: ) "Дом быў мініятурнай сядзібаю ў горадзе. Гэта акрэсьленая тэрыторыя, якая была дастаткова свабоднай. Прыкладам, перад гэтым домам быў агародчык ня менш чым 20 квадратных мэтраў, на якім маглі быць кветкі, кусты. Побач стаяў яшчэ адзін дамок. Хутчэй за ўсё, сына гаспадара. За домам быў дом прыслугі, а таксама сад, які заканчваўся гаспадарчымі пабудовамі. Уладаньне было агароджанае, а зайсьці ў гэтую сядзібу можна было праз браму".\n(Ракіцкі: ) "Як выглядаў дом звонку? Зь якіх матэрыялаў будавалі дамы ў тыя часы?"\n(Здановіч: ) "У XVI стагодзьдзі пераважная большасьць гарадзкіх дамоў была яшчэ драўляная. І наш дом таксама быў драўляным, але дах ужо крыўся керамічнай дахоўкаю. Гэта засьцерагала яго ад пажару".\n(Ракіцкі: ) "Вось Вы распавядаеце пра лёс гэтага дому. Ці сапраўды мы можам суаднесьці лёс канкрэтнага дому зь лёсам гораду або нават краю, краіны?"\n(Здановіч: ) "Вось гэты канкрэтны дом акурат і сьведчыць пра тыя ліхія часы пачатку XVIІ стагодзьдзя, калі былі дзьве вайны з Масковіяй. У 1633 годзе маскоўскае войска асадзіла Полацак, спаліла пасад, але замак не ўзяло. Хутчэй за ўсё, тады першы раз згарэў гэты дом, а ў другі раз і цяпер ужо канчаткова, дом загінуў пад час страшэннае вайны сярэдзіны XVIІ стагодзьдзя. Тады палегла палова жыхароў княства".\n(Ракіцкі: ) "Ведаеце, спадарыня Ніна, адным з самых незабыўных уражаньняў майго жыцьця было наведваньне дому, у якім нарадзіўся й пражыў дзіцячыя гады Ўільям Шэксьпір. Гэта ў Стрэтфардзе-на-Эйване, у Ангельшчыне. Дом Шэксьпіра адноўлены й максімальна набліжаны да таго часу. Ён ёсьць ня толькі мэмарыялам вялікага драматурга, але й помнікам архітэктуры, музэем побыту шэксьпіравай эпохі…\nВось у нас архэолягі Беларусі шмат раскапалі дамоў. З вашага гледзішча, ці маглі б мы зрабіць нейкі адзін такі дом-мэмарыял, каб зразумець, як жылі нашыя продкі?"\n(Здановіч: ) "Я лічу, менавіта вось гэты раскапаны дом у Полацку, на Пакроўскай, цалкам падыходзіць дзеля ажыцьцяўленьня такой ідэі. Сярод знаходак ёсьць усе рэчы, якія б распавядалі й пра пляніроўку, і пра дабрабыт, і пра жыцьцё месьцічаў".\n(Ракіцкі: ) "А ўвогуле, спадарыня Ніна, што значыў і што значыць дом для беларусаў з вашага гледзішча?"\n(Здановіч: ) "Мне прыйшоў на думку твор Леапольда Родзевіча, які называецца "П.С.Х." Там галоўны герой прапануе ўтварыць партыю "Пільнуй сваю хату". І кажа, што менавіта такая партыя найбольш пасуе беларусу. Я таксама лічу, што беларус пачынаецца з сваёй хаты".\n(Ракіцкі: ) "А мне зараз узгадалася драма Янкі Купалы "Раскіданае гняздо". І там беларус, губляючы сваю хату, трагічна ўсьведамляе, што згубіў самае для яго значнае — сваё мейсца на зямлі, сваю радзіму, сваю краіну".\n(Здановіч: ) "Так. Беларус заўсёды востра адчуваў, што губляючы дом, ён губляе краіну…"


Павел Севярынец: Раз на тры тыдні мяне водзяць да падпалкоўніка юстыцыі – Свабоду палітвязьням!\nПавел Севярынец: Раз на тры тыдні мяне водзяць да падпалкоўніка юстыцыі\n10.02.2021 Апублікавана ў Навіны\nПалітвязень Павел Севярынец распавёў у лісце да праваабаронцы Міхаіла Пастухова пра тое, як ідзе следства па яго справе.\n“Ніякіх паказанняў я не даю, ніякіх подпісаў не стаўлю”, – кажа Павел Севярынец.\nПавел Севярынец быў затрыманы 7 чэрвеня 2020 году. Палітыка змясцілі ў ізалятар на Акрэсціна, цягам лета там у яго абылося некалькі новых судоў, дзе палітыку дадавалі ўсё новыя суткі адміністрацыйнага арышту. Севярынец павінен быў выйсці на волю 21 жніўня, але напярэдадні стала вядома пра завядзенне на яго крымінальнай справы.\nПаўлу Севярынцу прад’яўлена абвінавачванне паводле ч. 2 арт. 293 Крымінальнага кодэксу Рэспублікі Беларусь (масавыя беспарадкі).\n“За 5 месяцаў, пакуль я тут, атрымаў больш тысячу лістоў; – напісаў Павел Севярынец у апошнім лісце да праваабаронцы Міхаіла Пастухова. – “Следства” мае такі выгляд: досыць рэгулярна, раз на тры тыдні мяне водзяць да падпалкоўніка юстыцыі, которы марна прапаноўвае мне распісацца за правядзенне нейкіх “экспертызаў” у дачыненні да іншых людзей.\nНіякіх паказанняў я, натуральна, не даю, ніякіх подпісаў не стаўлю. Тлумачу падпалкоўніку, што Следчы камітэт, паводле закону, павінен расследаваць крымінальныя забойства, перавышэнне паўнамоцтваў, збіццё, незаконныя арышты і затрыманні за апошнія паўгода, а не фабрыкаваць “справы” на невінаватых. Кажу яму пра Бога. Ён адмоўчваецца і выклікае канвой”.\nТаксама Павел Севярынец паведаміў, што ў ізалятары ён піша трэцюю кнігу рамана “Беларусалім”, казкі для сына, складае віктарыны, адпісвае лісты і моліцца за Беларусь.


Парыж плануе праз некалькі гадоў запусціць аэратаксі ў аэрапорт - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 3 сакавiка 2021, Серада, 9:14\nПарыж плануе праз некалькі гадоў запусціць аэратаксі ў аэрапорт\nВыпрабаванні пачнуцца ўжо наступным летам.\nАператар грамадскага транспарту Парыжа RATP плануе запусціць лятучую таксоўку ў аэрапорт у 2030 годзе. Яны скароцяць падарожжы з цэнтра Парыжа да аэрапорта Шарль дэ Голь на поўначы сталіцы з 40 да 15 хвілін, піша euro-pulse.ru.\nЦяпер асноўная задача - скараціць кошт палёту. Для гэтага, напрыклад, канструктарам прапанавалі павялічыць колькасць пасадачных месцаў з цяперашніх 1-2 да 6.\nПершыя выпрабаванні запланаваны на чэрвень 2021 года. А падчас летняй Алімпіяды 2024 года, якая пройдзе ў Парыжы, RATP збіраецца зладзіць дэманстрацыйныя палёты з пасажырамі на борце.\nАэратаксі ў Парыжы павінны быць не толькі хуткімі, але і максімальна бяспечнымі для навакольнага асяроддзя. Яны павінны працаваць без выкідаў вуглякіслага газу - на электраматорах ці вадародным паліве - і выдаваць як мага менш шуму. RATP ужо адабраў 31 кампанію-вытворцу аэратаксі, якія змогуць стаць часткай новай транспартнай сістэмы. Сярод іх, да прыкладу, нямецкая Volocopter і славенская Pipistrel.\nПаветраныя перавозкі на невялікія адлегласці ўжо развіваюцца ў розных еўрапейскіх гарадах. Так, у аўстрыйскім горадзе Лінцы інфраструктуру для аэратаксі пачнуць будаваць ужо ў гэтым годзе, а ў гішпанскай Барсэлоне і Сант'яга-дэ-Кампастэла першыя аэратаксі з'явяцца ўжо ў 2022 годзе.\nУ самым Парыжы ўжо ёсць аналагі аэратаксі. Па Сене ходзяць катамараны SeaBubble, якія перасоўваюцца на вышыні 50 сантыметраў над вадой. У адрозненне ад звычайных суднаў на паветранай падушцы, іх канструкцыю ў перспектыве можна адаптаваць для перамяшчэння над зямлёй.\n8:59 «Ближайшее окружение наиболее опасно для Лукашенко и заинтересовано в трибунале над ним»\n25.02 СМІ: Лукашэнка і Пуцін пасварыліся ў Сочы 101,852\n2.03 Апаратная змова: Лукашэнку падаткнулі пісульку, ад якой у яго ледзь не заняло мову 68,752\n24.02 Медыкі назвалі фрукт, які зніжае вагу і нармалізуе ўзровень цукру ў крыві 62,152\n28.02 Лукашэнка рыхтуецца да ўцёкаў і пераводзіць актывы ў «гатоўку»? 57,708\n25.02 Палітолаг: Маем некалькі прычын, праз якія Мядзведзеў прынізіў Лукашэнку 48,378\n1.03 Без крэдыту: Крэмль не прызнае легітымнасць беларускага рэжыму 43,756\n28.02 «Заціснуць Лукашэнку можна адным махам» 41,606


Баявая партызанская прэса ў пасьляваеннай Беларусі. » banana.by - 50 оттенков жёлтого - Лучше банан в руке, чем киви в небе!\nБаявая партызанская прэса ў пасьляваеннай Беларусі.\nПасьляваенная Заходняя Беларусь... Што мы ведаем аб ёй? Доўгі час бальшавіцкія ідэёлягі і гісторыкі ў сваіх “творах” клялі і палівалі брудам “банды белорусских буржуазных националистов”, якія не дазвалялі працоўным Заходняй Беларусі будаваць “счастливое социалистическое будущее”. Неяк сарамліва гэтыя гісторыкі пісалі пра тое, як “доблестные советские чекисты” аж да сярэдзіны 50-х гадоў не маглі зьнішчыць гэтыя самыя “банды”. Дык кім жа былі гэтыя “банды” і за што яны змагаліся? Мы паспрабуем сёньня адказаць на гэтыя пытаньні, чытаючы баявую прэсу беларускіх партызанаў.\nАнтыбальшавіцкая партызанка на Беларусі зьявілася яшчэ ўлетку 1944 году, калі разам з Чырвонай Арміяй на Беларусь прыйшлі каты з НКВД. Арышты, расстрэлы і дэпартацыі ў Сібір і на поўнач [Расеі] прымусілі дзесяткі тысяч беларускіх сялянаў, інтэлігэнтаў, вайскоўцаў зь Беларускае Краёвае Абароны, моладзь з СБМ ісьці ў лясы і ствараць паўстанцкія аддзелы, якія распачыналі барацьбу супраць савецкай улады.\nВясною-летам 1945 году з гэтых аддзелаў была арганізаваная Беларуская Вызваленчая Армія (больш вядомая пад назвай “Чорны Кот”), на чале якой стаяў адзін з лідэраў Беларускай Незалежніцкай Партыі генэрал Міхась Вітушка (падпольны псеўданім “Лось”). Прыкладна з гэтага часу і пачынаюць выходзіць газэты і лістоўкі беларускіх партызанаў.\nПершым выданьнем вітушкаўцаў, праўдападобна, быў часопіс “За волю”, які выходзіў, паводле сьведчаньня аднаго з партызанаў, “друкам на шаўковай, цянюткай паперы да 84 старонак”. Ягоным рэдактарам быў сам М. Вітушка. На працягу ўсяго часу партызанскага змаганьня “За волю” быў ягоным летапісцам і непасрэдным удзельнікам. Яго голас чулі ня толькі беларускія і ўкраінскія партызаны, але і беларускія эмігранты, а праз іх і ўвесь сьвет. Сёньня яго пачулі і мы:\n“МЫ ЯШЧЭ ЖЫВЕМ\nТрэйці раз мы перамаглі бальшавіцка-акупанцкую аблогу і трэці раз засталіся пераможцамі ў няроўным баю, як будзем пераможцамі і ў апошняй бойцы, гонячы маскаля ў Маскву. Вольная беларуская дружына яшчэ дыша і жыве, а вянок гэройства вакол галавы беларускіх партызанаў, адзіных вольных людзей на Бацькаўшчыне, ужо цяпер зіхаціць вясёлкаю за гэтыя багатыя гэройствам бойкі з акупантам. Крывавячыся ў зацятых баёх, далучаюцца да дарагіх ценяў палёгшых за волю змагароў нашыя слаўныя сябры, але беларускія партызаны вытрымалі і вытрымаюць. Вытрымалі мы і гэты раз, хоць лютасьць ворага і кінутыя ім у бойкі сілы пераходзілі ўсё дагэтуль бачанае. Нас ня перамаглі нават кінутыя ворагам у бой танкі і самалёты.\n…Пабач з намі ў гэтай бойцы стаялі і нашыя ўкраінскія ды нямецкія сябры* і, у найкрытычнейшы мамэнт, калі здавалася, што неба зьмяшалася з зямлёю, мы перамаглі толькі поўным давэрам адзін аднаму. І разам з гордасьцю памяці палёгшых гэрояў мы атрымліваем гордасьць і за беларускага партызана — народнага ваяку за праўду і волю — агулам.\n…Мы ўчора пахавалі сваіх гэрояў і толькі цяпер выціраем пот з нашых закураных у бойцы твараў, не забываючыся пільна сачыць за ўбезпарадку ўцякаючай рэшткай ворага і ўжо рыхтуючыся да пераходу і заняцьця новых становішчаў на новым месцы пастою. Мы ведаем, што хутка ізноў пачнецца прасьлед нашае групы… І бойка заўсёды знойдзе нас гатовымі да яе…”.\n(З перадавіцы “ЗА ВОЛЮ” № 16, ад 7 лістапада 1949 г.)\nКрыху пазьней пачала выходзіць газэта “Да чыну”. Гэта было цыклястыльнае выданьне “ворагаў народу”, якое выходзіла ня вельмі рэгулярна й рознымі тэхнічнымі сродкамі.\nВельмі папулярным быў “Самастрэл па камуністых” — цыклястыльнае выданьне палітычна-інфармацыйнага зьместу. “Самастрэл” выдаваўся даволі часта і ў непасрэднай блізкасьці партызанскіх становішчаў. Тая перакананасьць і той дух, які ён пашыраў, маглі выклікаць захапленьне й водгук у кожнага сьвядомага беларуса. “Самастрэл” узмацняў веру і паказваў шлях да мэты — незалежнай самабытнай Беларусі:\n“Мы, якія тут змагаемся, заўсёды сьведамыя свае мэты, тае самае нязьменнае, як заўсёды, і спосабы барацьбы тыя самыя: змаганьне! Мы верым, што прыдзе дзень, калі вечная пагроза над нашымі галовамі зьнікне й згіне. Хто тады абвесьціць імя Беларусі, Беларусі вольнай і незалежнай? — Яго абвесьціць і азначыць яе сваёй зброяй сёньняшні лесавік-партызан”.\nІншы характар мела значная колькасьць непэрыядычных газэт, якія выдаваліся асобнымі партызанскімі аддзеламі. Гэткімі зьяўляюцца: “Лесавік” — газэта Барысаўскага партызанскага батальёна, выходзіла раз на тыдзень; “Наш адказ” і “Інфарматар” — палітычна-інфармацыйныя выданьні. Усе яны былі гектаграфаваныя й выдаваліся накладам у некалькі дзесяткаў паасобнікаў.\nЗмаганьне за незалежную і самабытную Беларусь, змаганьне за самастойнае жыцьцё нашага народу і краю не заціхае, ня перарываецца ні на хвіліну. Калі дасюлешнімі вынікамі гэтага змаганьня мы змусілі лічыцца з намі ня толькі народы сьвету, але нават і бальшавікоў, дык можам быць задаволенымі, але адначасна павінны быць заўсёды на варце, заўсёды гатовымі да зацятага бою, да бою на жыцьцё і сьмерць з нашым адвечным ворагам маскалём, які-б колер ён ня прыймаў. Ведае гэта і вораг, а таму ён стала сочыць за намі і падсылае да нас сваіх Агэнтаў пад рознымі маскамі і выглядамі. Бальшавіцкія штампы, г. зв. газэты БССР і радыо нязмоўкна апісваюць “добрае, пэўнае, заможнае, культурнае і беларускае жыцьцё”, якое цяпер ідзе ў БССР. Так, запраўды, часам нават цяжка зразумець як гэтыя да немагчымасьці дробныя напады і разнаякія спосабы, накіраваныя на дробныя слабасьці чалавека і кіруюцца нейкай пякельнай арганізацыяй. Але гэта ёсьць запраўды, яны працуюць дакладна, бо для сваіх заданьняў школіліся доўга і ўсебакова выбіраючы зброю.\nАле мы сьведамыя свайго жыцьця пад бальшавіцкім ярмом і бачым яго сваімі вачыма, дык у нас хопіць у кажнага вычарпальных фактаў, якімі супрацьбіць ворага:\n1.Мэта сталінскага бальшавізму — узгадаваць поўнасьцю паслухмянага, нацыянальна мяшанага, поўнасьцю бяспраўнага, ня маючага нічога чалавека-нявольніка, бо толькі гэткая сыстэматызаваная двуногая арганізацыя можа надацца Сталіну для зьдзейсьненьня ягоных плянаў гвалту над сусьветам. Дзеля асягнаньня гэтае мэты ўжываюцца самыя нялюдзкія спосабы, пры гэтым зьнішчэньне і мана між імі як галоўныя прыёмы, гэтак-жа нязьменныя як і бальшавізм.\n2.Расказваючы паярэмленым і ўсяму сьвету добра прыдуманую ману, бальшавікі стварылі для абману ўсіх крэатуру з беларускага гаспадарства, зьнішчылі тысячы лепшых сыноў беларускага народу і міліёны беларускіх сялян пагналі ў канцэнтрацыйныя лягеры Сібіры, Поўначы і палячага сонца Караганды.\nПрыпомнімо сабе толькі гэтыя факты адзін па адным і нам даволі будзе, каб нязморна змагацца за беларушчыну, каб ісьці наперад адзіна правідловым шляхам і не аслабнуць у барацьбе”.\n(“Інфарматар”, № 6, 3 жніўня 1948 г.)\nАдзначым яшчэ шэраг выданьняў беларускіх партызанаў: “Да перамогі” — друкаваная газэта ідэалягічна-прапагандовага зьместу, выдаваў Цэнтар Нацыянальных Арганізацыяў.\n“За Бацькаўшчыну” — баявое, палітычнае выданьне.\n“Душы бальшавіцкую гадзіну” — палітычна-ідэалягічнае выданьне пад кіраўніцтвам намесьніка генэрала Вітушкі [Міхася Шукайловіча], часам выходзіла лацінкаю.\n“Вольны селянін” — палітычна-выхаваўчае выданьне цыклястылем, найбольш пашыранае ў Лідчыне.\n“Самасад” — гумарыстычна-сатырычная газэта.\n“Пад абцасам маскалёў” — выданьне Смаленскага партызанскага аддзелу.\nГазэты беларускіх партызанаў выходзілі нягледзячы на цяжкія ўмовы працы партызанаў-журналістых. Нярэдка, выходзячы з аблогі, партызаны пакідалі друкарскія машыны, фарбы, паперу. Але партызанская прэса не маўчала, пакуль былі сілы, пакуль было каму ўзяць у рукі зброю.\nАкрамя газэт, партызанамі выдаваліся лістоўкі і брашуры:\n“Гаворыць лесавік” — гектаграфічная лістоўка на кожную партызанскую акцыю і бальшавіцкія загады і сьвяты;\n“За што мы змагаемся” — выйшла некалькі выданьняў друкам і цыклястылем, адно зь якіх у друкарні “Витебского рабочего”.\n“Вам, беларускія эмігранты” — зборнік артыкулаў і лістоў “ад крэўных і сваякоў, у якіх некага няма ў хаце”;\n“Гадзіна, колькі табе дадзена” — да прамовы М. Лужаніна падчас ягонага аб'езду Беларусі пасьля павароту з працы ў місіі на Захадзе, тры выданьня;\n“Праўда аб душыцелях” — пасьля выбараў у Вярхоўны Савет;\n“Што дае нам бальшавіцкая акупацыя” — некалькі выданьняў;\n“Калі будзе вайна” — другое выданьне было выкрыта бальшавікамі ў Гомельскай друкарні й амаль усё зьнішчана;\n“Кроў кліча да помсты” — зборнік вершаў;\n“Ганіце прэч юдаў” — у сувязі з падасланымі ў лес бальшавіцкімі правакатарамі;\n“Чаму вывозяць” — у часе вялікае хвалі дэпартацыяў на поўнач і ў пустэльні Азіі;\n“Ты і мы” — некалькі выданьняў.\nКЛІЧЫ З ПАРТЫЗАНСКАЕ ЛІСТОЎКІ НА 1 ТРАЎНЯ 1950 г.:\n“Жыве Беларусь — будзеш жыць і ты!\nСьмерць Беларусі ёсьць і тваёй сьмерцю.\nЗмаганьне пачатае, і яно ня скончыцца,\nПакуль беларуская зямля ня будзе\nАчышчана ад маскальска-бальшавіцкай нечысьці!”\nПартызанамі распаўсюджваліся й плякаты. На адным зь іх — на фоне выявы этнаграфічнай мапы Беларусі — узьнятыя да неба рукі, нібы молячыя аб дапамозе, спутаныя вяроўкаю, што цягнецца з усходу і якую трымае вялізны, брудны, валасаты кулак. Пад плякатам надпіс лацінкаю: “Sto ty zrabiu dla vyzvalen'nia Radzimy?”.\nДругі ведамы нам плякат “Браты, не забывайцеся нас!” быў выдадзены спэцыяльна для беларускіх эмігрантаў.\nГэта толькі невялікая частка беларускіх партызанскіх выданьняў, ведамых нам. Партызан Сяргей К. сьцьвярджаў, што ўсяго іх было болей за сотню. Некаторую частку зь іх можна знайсьці ў архівах беларускіх эмігрантаў, якія падтрымлівалі сувязь са змагарамі на Бацькаўшчыне. Праўдападобна, асобныя газэты і лістоўкі захаваліся ў прыватных калекцыях на Беларусі, хаця гэта было больш чым небясьпечна. Асноўная ж частка баявой партызанскай прэсы дагэтуль схаваная ў недасягальных архівах КГБ.\nЯкі ж быў лёс “Чорнага Ката”? Ён быў гэткім жа трагічным, як і лёс Украінскай Паўстанцкай Арміі, пацярпеўшай паражэньне ў 1952 г., ці летувіскіх “лясных братоў”, спыніўшых у тым жа годзе арганізаванае супраціўленьне акупантам. Тысячы беларускіх партызанаў загінулі ў баёх, памерлі ад ранаў, былі расстраляныя гэбістамі (у палон бальшавікі бралі толькі аднаго партызана з трох, астатніх двох расстрэльвалі на месцы), загінулі ў сутарэньнях НКГБ ці лягерох. Нямногім удалося трапіць на Захад ці вяруцца на Бацькаўшчыну з Сібіры ці Поўначы...\nБаявая партызанская прэса вяртаецца да нас як напамін аб гераічным дзесяцігадовым змаганьні лепшых сыноў і дачок нашага народу за незалежнасьць Беларусі. Сёньня мы ўспомнім добрым словам тых ахвярных, адважных партызанаў-журналістых, якія чарнілам і крывёю пісалі слаўную, гераічную старонку ў гісторыі нашай Бацькаўшчыны. Пакуль што нам няведамыя іх імёны, але нам ведамы іх няскораны змагарскі дух, якога так не стае нам, іх нашчадкам. Ці можам мы ў найкрытычнейшы момант, калі ўжо не хапае сілаў і слабая вера ў перамогу, цьвёрда і рашуча сказаць:\n“НАС НЯ ЗЛОМЯЦЬ\nЦяжка, немагчыма цяжка. Асабліва, калі навокал усё гарыць і ліецца кроў. Калі побач падае твой сябра ад кулі ворага. Цяжка, гэтак цяжка, што здаецца кажнае разуменьне страчаным, бо ты ня можаш ні жыць, ні рухацца спакойна і пэўна. Зачым рабіць пераходы, зачым зьмяняць месца, зачым наагул вылазіць з нашых сховішчаў? Зачым?! Ці ня ўсёроўна дзе і калі паміраць!\nЯк зразумела і палюдзку запраўдна ўсё гэта гучыць і як многія сябры вось гэтак і думаюць. Многія, вельмі многія — у нашай ды іншых зямлянках і сховішчах, асабліва ў нашым раёне. А чаму і ня думаць, калі ўсё жыцьцё, абставіны і падзеі самі наклікаюць гэткія думкі. І ўліцца ў гэтую плынь абыякавасьці лягчэй, чым станавіцца ёй наўсуперкі і змагацца. Большасьці насельніцтва гэтае сталася цяжкім. Слабым, мяккім, нявытрывалым стаўся значна лік нашага народу, які некалі быў слаўнейшым і магутнейшым сярод народаў ня толькі ўсходняе Эўропы, але і ўсяго сьвету.\nЦі маемо мы права апускаць рукі сяньня? І якраз сяньня, калі яшчэ ня ўсё згублена і нам, партызанам, якія сталі на варту свайго народу, будаўнікам ягонае будучыні. Мы знаходзімся на роднай зямлі, ды маем падтрымку нашых братоў па гарадох і вёсках.\nНе, ніколі не! Нашая воля, якой поўна нашая кроў і цела, не далі і не дадуць нас на згубу. Злыя вятры праносяцца над намі сяньня, яшчэ зьлейшыя ня раз пранясуцца. Град рубіць, сячэ нам твары. Але мы ня будзем хавацца за ўзьнятыя каўняры, мы ня схілімся ў горб, хаваючыся ад яго. Мы ня будзем сумаваць і плакаць надарэмна! Мы пастаўлялі і паставім свой твар усім сіверам, мы выпрастаем свае сьпіны і ў сьветлай радасьці змаганьня за родны народ, за вольны родны край перапусьцім праз сябе ўсе разьюшаныя злыя сілы бальшавізму, хай сабе ўсё навокал гіне. Бо мы пабудуем сваю собскую дзяржаву, сваю вольную і прыгожую Беларусь! Мы, беларускія партызаны, вытрымаем!\nНас не зламалі і ня зломяць ніякія ліхія буры-гураганы!”\n(З перадавіцы “Самастрэла”, № 7 за 1949 г.)\n*Маюцца на ўвазе немцы-уцекачы з савецкіх лягераў для ваеннапалонных. Пасьля некаторага тэрміну службы ў Беларускай Вызваленчай Арміі ім дапамаглі трапіць у Нямеччыну.\nПагоня (Горадня), 1994, № 19, 17-23 чэрвеня.\n"Чорны кот" ці беларуская УПА\n«Чорны Кот», беларуская антысавецкая партызанская арганізацыя. Паводле некаторых звестак, «Чорны Кот» быў арганізаваны ў 1944 (А.Міхальчанка называе і...\nPanzer 35 минут назад Береза победила. Березу круче, а ведь она просто стоит на месте. Непросыхаемый 39 минут назад\nКак правило там ограничитель на 250 стоит GreenTea 45 минут назад Если этот еблан туда добавил малосольного огурчика, как почему-то очень любят делать русские, то сварить его в этом котле нахуй, потому что это не борщ, а произвольно смешанный и сваренный набор ингридиентов. GreenTea 47 минут назад 22 года, комик-блогер, инфлюенсер, парень без крутого костюма и естествоиспытатель гравитационного поля Земли. хорошее досье. лайк. GreenTea 52 минут назад Всё субъективно, типа "мужики" сейчас остались эталонными альфачами с железной придержкой высших моральных ценностей и свода кодексов "чести") ну-ну GreenTea 56 минут назад\nох уж эти литвины и каклы, клептоманы бля, вас же, видимо, Вера и Воспитание удерживает чтоб так низко не пасть)) GreenTea 58 минут назад фото его орехов можно уже было и на профильном сайте оставить, бананов.\nhttp://marvel.reactor.cc/post/3492392 GreenTea 62 минут назад Обняли берёзку напоследок, ебанько бНв-шное, сука.\nAik01 arrba belez belo44ka Bigman buuuzz Celer GeraIn hobbadon hosta_ge isdn kamni82 kastorpm konrad768 mnbhgfewq olwal pandemorra Sergey402 slaweak valenok ZiP Взрывпукана


З даўніх часоў хлопчыкі любілі майстраваць, узнаўляць навакольныя прадметы і аб’екты: падводы і хаціны, замкі і караблі, аўтамабілі і самалёты. Гэтая цікавасць не знікла і зараз. Пры багатым выборы цацак і мадэлей у сучасных магазінах каштоўнасць зробленай сваімі рукамі несувымерна вышэйшая.\nЗ 2005 года ў Цэнтры творчасці дзя-цей і моладзі “Крынічка” Магілёва працуе аб’яднанне па інтарэсах “Канструяванне і дызайн”. Займаюцца ў ім дзеці з 6 гадоў. Яны атрымліваюць навыкі тэхнічнага мадэлявання і канструявання, знаёмяцца з асновамі дызайну. Выхаванцы праходзяць шлях ад найпрасцейшых мадэлей цацак да маштабных стэндавых мадэлей аўтамабіляў, ваеннай тэхнікі, самалё-таў, макетаў будынкаў, дыярам і кампазіцый на розныя тэмы.\nНавучэнцы аб’яднання рэгулярна ўдзельнічаюць у раённых, гарадскіх, аблас-ных і рэспубліканскіх выставах-конкурсах тэхнічнай творчасці, дзе становяцца пераможцамі і прызёрамі. На занятках у аб’яднанні ў дзяцей развіваецца кемлівасць, вынаходлівасць, цікавасць да творчай дзейнасці, мас-тацкі густ, набываюцца навыкі працы з рознымі матэрыяламі і інструментамі, уменне вырашаць пастаўленыя заданы.\nМногія з найбольш актыўных сяброў аб’яднання ўжо вызначыліся з прафесіяй і працягваюць навучанне ў машынабу-даўнічых, архітэктурных і іншых тэхнічных і мастацка-тэхнічных каледжах і УВА. Вядома, не ўсе нашы выхаванцы стануць канструктарамі, архітэктарамі і дызайнерамі, але якасці і навыкі, набытыя падчас заняткаў у аб’яднанні, заўсёды будуць запатрабаваны ў далейшым самастойным жыцці.\n“Канструяванне і дызайн”\nЦТДМ “Крынічка” Магілёва.


Купалле ў Старобіне. Хлопцы залезлі ў балота і знайшлі папараць-кветку • Слуцк • Газета «Інфа-Кур’ер»\nКупалле ў Старобіне. Хлопцы залезлі ў балота і знайшлі папараць-кветку\nЧацвер, 6 ліпеня. Гулянне свята “Купалле” ў Старобіне адбылоя каля мясцовага Дома культуры.\nГэтыя хлапчукі знайшлі на балоце папараць-кветку, па калена прышлі мокрымі. За гэта атрымалі цукеркі. Фотаздымкі: Уладзімір Амяльчэня\nМужик с дитем на руках на» Христофора» похож


Будзьма беларусамі! » Выгнанне — яшчэ не канец. Топ-5 паспяховых дыяспараў\n02.06.2022 | Замежжа\nВыгнанне — яшчэ не канец. Топ-5 паспяховых дыяспараў\nДля вялікай колькасці эмігрантаў з сённяшняй Беларусі выгнанне стала псіхалагічным выпрабаваннем, ломкай жыццёвых планаў і перадумовай цяжкой дэпрэсіі. Але ці вымушаная эміграцыя — гэта канец? Або... толькі пачатак?\nГалоўнае, што варта ўсвядоміць сённяшнім эмігрантам-уцекачам, што іх досвед не ўнікальны. Такое ўжо было і ў беларускай гісторыі, і ў гісторыі іншых народаў. Выгнанне не цукар. Але ніжэй мы падабралі прыклады, калі народы, якія апынуліся пазбаўленымі Радзімы, змаглі:\n• не толькі выжыць, але і дасягнуць поспеху,\n• захавалі сваю нацыянальную прыналежнасць,\n• змаглі быць карыснымі сваёй Радзіме.\nНу — паехалі!\n1. Яўрэйская дыяспара\nЦі не самая старая дыяспара свету. «Рассеянне» яўрэяў трывала з VIII ст. да н. э. — з часу падзення Ізраільскага царства. Працягнулася цягам вавілонскага і егіпецкага «палону», стала масавым у часы Рыма. Частка апосталаў Хрыста ўжо былі яўрэямі-эмігрантамі. У Сярэднявеччы яўрэі напоўнілі Еўропу, будучы гандлярамі і рамеснікамі. Праз агрэсіўнае хрысціянскае серадовішча і нежаданне адмаўляцца ад рэлігіі і традыцыяў — рэгулярна цярпелі ганенні.\nЯўрэі-хасіды на вуліцах Брукліна, 2018 год\nУрэшце, не маючы сваёй дзяржавы ў прынцыпе на працягу тысячагоддзяў, яўрэі сталі, з аднаго боку, самай глабалістычнай нацыяй, з іншага — максімальна закрытай. Магчыма, недзе тут і варта шукаць сакрэт поспеху яўрэяў літаральна ва ўсіх сферах: ад медыцыны і фізікі да банкаўскай справы і кінематографу.\nВыходзячы з замкнёнай яўрэйскай грамады ў шырокі свет, маладыя і таленавітыя прадстаўнікі народа былі адукаванымі («народ Кнігі», культ ведаў), прадпрымальнымі (гандаль як традыцыйны занятак), а яшчэ — працягвалі быць салідарнымі з іншымі яўрэямі, падтрымлівалі адно аднаго. Што ўласна і нарадзіла тэорыю пра «яўрэйскую змову».\nА яшчэ яўрэйскі кейс унікальны тым, што пасля катастрофы халакосту нацыя здолела стварыць сваю дзяржаву ў 1947 годзе, якая не існавала тысячы гадоў! У сусветнай гісторыі гэта цалкам унікальны кейс. Сёння каля 1 000 000 грамадзянаў Ізраіля жывуць па-за яго межамі. Колькасць этнічных яўрэяў без грамадзянства ў шмат разоў большая.\n2. Армянская дыяспара\nАрменія, як і старадаўні Ізраіль, была «прасунутай» дзяржавай у сваім рэгіёне: хрысціянства яны прынялі яшчэ ў часы Рымскай імперыі. Але ў 1375-м праз нашэсце мамлюкаў армяне згубілі дзяржаўнасць: так пачалася гісторыя дыяспары. Так, армяне з’явіліся ў тым жа Львове: яны працавалі з дарагімі металамі, у тым ліку робячы аздобу для шабляў і булаваў шляхты Рэчы Паспалітай.\nАрмянская царква ў Масачусэтсе, фота nashaarmenia.info\nВялікая колькасць армян заставалася на гістарычнай радзіме, якая знаходзілася пад уладай туркаў. Гэтак было да генацыду армян у 1915 годзе... Масавае забойства стала аналагам яўрэйскага халакосту і паслужыла штуршком для выезду за мяжу мора людзей. Армяне з’явіліся ў ЗША, Францыі, Далёкім Усходзе Расіі і нават у Японіі.\nНайчасцей армяне займаліся бізнесам рознага гатунку. Трымацца разам дапамагала прыналежнасць да Армянскай апостальскай царквы (як і ў яўрэяў, гэта этнічная рэлігія), унікальная пісьменнасць, моцная традыцыя. Нават за савецкім часам у Армянскай ССР быў створаны адмысловы Камітэт па культурных сувязях з армянамі за мяжой.\nСёння ў Арменіі жыве амаль 3 000 000 чалавек. За мяжой — каля 8 000 000 армянаў. У Арменіі працуе цэлае Міністэрства дыяспары з вярхоўным камісарам па справах дыяспары, не кажучы пра безліч арганізацыяў. Усеармянскі фонд «Арменія» раз на год праводзіць дабрачынную акцыю, калі любы чалец дыяспары можа ахвяраваць пэўную суму на развіццё сваёй Радзімы.\n3. Ірландская дыяспара\nСённяшняе насельніцтва Ірландыі — 5 000 000 чалавек, але толькі ў ЗША пражывае 33 000 000 ірландцаў. Як так атрымалася? Усё пачалося са страты незалежнасці ў сярэднія вякі, але піку эміграцыя дасягнула падчас Вялікага голаду 1840-х, калі ангельцы вывозілі харчаванне, ды ў далейшы час — больш за стагоддзе крывавага супрацьстаяння з Брытаніяй.\nІрландская культура і міфалогія стала брэндам ў глабальнай культуры\nІрландцы ехалі па ўсім свеце, але найбольш у англамоўныя краіны — ЗША, Канаду, Аўстралію ды Новую Зеландыю. У адрозненне ад яўрэяў ды армянаў, ірландцы часта браліся за самую брудную працу, далёка не кожны па выніку займеў прыватны бізнес. Але — перамаглі колькасцю ды салідарнасцю.\nЯшчэ адзін кейс, які адрознівае ірландцаў, тычыцца мовы. Старадаўняя родная мова кельцкага паходжання паступова выходзіла з ужытку, саступаючы ангельскай, што не замінала ірландцам ненавідзець сваіх прыгнятальнікаў і трымацца разам. Вялікую ролю адыгралі каталіцтва ды народная традыцыя.\nПадчас канфлікту ў Паўночнай Ірландыі (1960-я — 1990-я) менавіта дыяспара дапамагала сваякам у зоне канфлікту: ад інфармацыйнага розгаласу да паставак зброі для ІРА. Фактар дыяспары паспрыяў таму, што ірландскі супраціў стаў легендай.\nСёння ў свеце ад 70 да 80 мільёнаў чалавек лічаць сябе ірландцамі. І гэта не толькі носьбіты прозвішчаў на «О’» ды «Мак». Ірландскае паходжанне мелі Генры Форд ды Джон Кэнэдзі, Ліам Нісан ды Пірс Броснан. Ірландская эстэтыка, уключна з Днём св. Патрыка, стала папулярнай часткай глабальнай культуры.\n4. Італьянская дыяспара\nПершая вялізная хваля італьянскіх мігрантаў з’ехала паміж 1861-м (аб’яднанне Італіі) ды прыходам фашыстаў да ўлады ў 1920-х. Сярод прычынаў: бум нараджальнасці, беднасць і нястача працы, дрэнная медыцына. Асноўная доля мігрантаў прыйшлася на ЗША, Канаду і Паўднёвую Амерыку.\nЛегендарны Аль Капонэ\nПаводле прыблізных даных дэмографаў, цяпер каля 15-20 000 000 жыхароў ЗША маюць італьянскае паходжанне. Ад пачатку яны займаліся дробным прыватным бізнесам ці гандлем, толькі зрэдку займаючы кіраўнічыя пасады. Нашчадкі ангельцаў, немцаў і скандынаваў ставіліся да іх грэбліва ажно да наплыву мексіканцаў і кубінцаў.\nФеномен італьянскай дыяспары палягаў на цяжкой адаптацыі ў англамоўным серадовішчы. Так, людзі гадамі жылі ў Штатах, не ведаючы ангельскай, бо ўвесь цыкл жыцця праходзіў у сваіх кварталах, а працадаўцамі былі сваякі ды землякі з папярэдніх хваляў эміграцыі. Шмат хто, дарэчы, пасля вярнуўся ў Італію з заробленымі грашыма.\nТак, сёння толькі 10% італьянцаў у ЗША выкарыстоўваюць сваю мову хаця б дома: пераважна гэта людзі 65+. Разам з тым італьянская дыяспара, як і ірландская, пакінула вялікі след у амерыканскай і глабальнай культуры: ад кулінарнай традыцыі да легенды пра італьянскую мафію.\n5. Украінская дыяспара\nМабыць, самая маладая і перспектыўная з глабальных дыяспараў, дакладныя лічбы па якой, а таксама перспектывы росту, цяжка вымераць ды спрагназаваць. У сувязі з расійскай агрэсіяй колькасць украінцаў у Еўропе, ЗША і свеце ўвесь час вагаецца: нехта едзе, нехта вяртаецца, нехта толькі зараз асэнсоўвае сябе ўкраінцам і далучаецца да дыяспарнага жыцця.\nСцяг Украіны ля Брандэнбурскай брамы, Берлін\nВялізная колькасць украінцаў у часы Расійскай імперыі з’язджалі ўглыб Расіі, у Сібір, часта беручыся за самую адказную і няўдзячную працу. Тое самае працягнулася і ў часы СССР. Разам з тым украінцы з Аўстра-Венгрыі ехалі на Захад, у тым ліку ў ЗША ды Паўднёвую Амерыку за грашыма. Былі нават песні пра «Гамерицький край» («Амерыканскі край»).\nНаступная хваля эміграцыі супала з задушэннем УНР як дзяржавы ў 1920-м, а яшчэ больш — з саветызацыяй Заходняй Украіны пасля 1944–1945 гадоў. Так, на Захадзе апынуліся ўкраінсксія палітыкі, пісьменнікі, ідэолагі, ветэраны антысавецкага супраціву. Ідэя ўкраінскай палітычнай нацыі зберагалася ў замежжы: у Лондане, Мюнхене, Таронта ці Эдмунтане.\nЗ моманту атрымання Украінай незалежнасці — 1991 — дыяспара ў вялікай меры ўкладалася ў вяртанне дзяржавай нацыянальнага аблічча, ствараючы фонды, арганізацыі і выдавецтвы на тэрыторыі Украіны, вяртаючы рэліквіі ўкраінскай палітычнай традыцыі на Радзіму.\nЦягам бурлівых падзеяў апошняга дзесяцігоддзя (Майдан, вайна на Данбасе, Вялікая Вайна 2022-га) дыяспара з новай сілай узялася за дапамогу Украіне ў плане фінансаў, палітычнага лабіявання і іміджавай працы. Адначасна дыяспара змяняецца: украінак з дзецьмі за мяжой стае больш, а шмат хто з маладых актыўных мужчынаў вяртаецца і бярэ зброю ў рукі.\nНовая рэальнасць, якую варта выкарыстоўваць\nЗразумела, дадзены артыкул не прэтэндуе на цэласны аналіз сітуацыі з дыяспарамі ў свеце, іх фінансавыя і палітычныя мажлівасці. Па-за межамі тэксту засталіся нямецкая, грэцкая ці вялізная кітайская дыяспары.\nАле сэнс у тым, што добраахвотнае ці змушанае перабыванне па-за межамі сваёй Радзімы не толькі не стала канцавой кропкай для шматлікіх народаў і асобных людзей, але часта паспрыяла ўзбагачэнню як сусветнай культуры, так і краінаў, ад якіх людзі былі адарванымі.\nПерабыванне па-за межамі Радзімы не ёсць выракам ані для самой Радзімы, ані для саміх эмігрантаў. Гэта новая рэальнасць, якую варта выкарыстоўваць, з якой варта працаваць і — перамагаць на глабальным полі, карыстаючыся сваімі здольнасцямі.


У Беларусі смачней чым у Італіі\n01 красавік 2015, 15:06\nПіша аўтарка сайту Businessinsider і раіць: каровін язык, загорнуты ў сьвіныя вушы — гэта нешта.\nЯк гэта можа быць, што Італія, зямля макаронаў, віна і артышокаў можа прайграваць постсавецкай рэспубліцы, вядомай хіба трактарамі ды бульбай? На густ аўтаркі Элены Галодны музэі Рыму лепшыя, чым яго макароны. Ня дзіўна, што ў гэтым найпрывабнейшым горадзе амаль кожная забягалаўка можа быць пасткай для турыстаў.\nІ хоць прадукты у рымскіх рэстаранах добрыя, вы фактычна пераплачваеце за тое, што атрымліваеце. Паказальна, што ў гэтых кропках практычна няма эўрапейцаў — у асноўным гэта амэрыканскія, кітайскія і расейскія турысты.\nВы плаціце не за саму яду, а за тое, што ясьцё ў Рыме: вы плаціце не за піцу маргарыта, а за тое, што ясьцё яе на Piazza Navona.\nБеларусь, з другога боку, ані блізка не зьяўляецца буйным турыстычным цэнтрам. Хаця краіна значна палепшала пасьля падзеньня камунізму ў 1990-х, яна па-ранейшаму не здабылася сабе гучнае імя. Такім чынам, калі вы ясьцё там, вы ня плаціце падатак за тое, што «я ем у Беларусі». Тут усё наадварот. Каб падвысіць сваю рэпутацыю, рэстараны, гатэлі і курорты Беларусі павінны быць настолькі добрымі, каб уразіць некалькіх адважных турыстаў, што сюды прыехалі: хай едуць і расказваюць далей, як тут здорава было.\nТым часам як піца, спагеці і артышокі складаюць трыюмвірат мэню амаль усіх рэстаранаў Рыму, рэстараны высокае клясы ў Беларусі маюць больш разнастайны і багаты выбар.\nПальцам пханыя каўбасы, белыя грыбы, грыляваныя стронга, палтус і асятровыя, квашаная капуста, варэнікі зь вішнямі, чорная ікра, сала, дранікі і ўрэшце каровін язык загорнуты ў сьвіныя вушы (не заракайцеся, пакуль не паспрабуеце!)... У мэню напояў у некалькіх месцах можна знайсьці самагон з водарамі парэчак, вішні і нават, на вашу рызыку, хрэну.\nАўтарка суправаджае свой блог фатаздымкамі баршчу зь Менску ці грыбнога супу зь Берасьця. Параўнаньняў рэстаранных цэнаў Менску і Рыму яна ня робіць.


Даўнія сябры - Сацыяльны ракурсСацыяльны ракурс\nКаменская дзяржаўная дапаможная школа-інтэрнат, што размяшчаецца ў вёсцы Слабодка Бабруйскага раёна Магілёўскай вобласці, мае даўніх і верных сяброў, якія, зразумела, не забываюць пра сваіх падапечных і ў навагоднія і калядныя святы. Акцыя “Нашы дзеці” ніколі не абмінае гэтую навучальную ўстанову, заўсёды сюды прыязджаюць госці, прывозяць падарункі.\n—Зараз у школе 74 навучэнцы, 7 з іх — сіроты, якія знаходзяцца на дзяржаўным забеспячэнні, 11 інвалідаў. Дзеці ад 7 да 18 гадоў з псіхафізічнымі асаблівасцямі не толькі з нашага раёна, але і з іншых, — расказала дырэктар школы-інтэрната Наталля Уладзіміраўна Міхайлава. — Беларускі рэспубліканскі саюз спажывецкіх таварыстваў — гэта нашы пастаянныя шэфы, прыязджаюць не першы год, аказваюць дапамогу для паляпшэння матэрыяльна-тэхнічнай базы, прывозяць падарункі да 1 верасня, апошняга званка, іншых свят.\nТак, Белспажыўсаюз дапамог школе-інтэрнату з частковай заменай вокнаў, набыццём газавай пліты для харчаблока, стэлажоў, шаф. Сёлета ў рамках акцыі “Нашы дзеці” саюз спажывецкіх таварыстваў падарыў школе музычную апаратуру. Якраз на свяце ў гонар гасцей і навагодніх свят новая тэхніка і была ўпершыню задзейнічана, бо вучні і педагогі, канечне, падрыхтавалі святочную праграму з удзелам казачных герояў, а таксама Дзеда Мароза і Снягуркі. Госці атрымалі сувеніры і добры настрой у падарунак.\nПрыехалі ж у Каменскую дапаможную школу-інтэрнат кіраўнік спраў Белспажыўсаюза Сяргей Мікалаевіч Красоўскі, прадстаўнікі Магілёўскага аблвыканкама і Бабруйскага райвыканкама, у тым ліку начальнік аддзела па адукацыі, спорце і турызме раённага выканаўчага камітэта Алеся Сяргееўна Стэльмак, іншыя госці, хаця іх колькасць і была абмежавана з-за эпідэміі каранавіруса.\nГосці прывезлі шмат канцылярскіх тавараў, якія школьнікам патрэбны заўсёды, салодкія падарункі, а таксама далучыліся да збору сродкаў на працяг работ па замене вокнаў і ўваходнай групы ў сталовую школы.\n— Мы вельмі ўдзячны за падтрымку, якую нам аказваюць Белспажыўсаюз, Бабруйскаграмаш і ўсе іншыя, — заўважыла дырэктар установы, — іх падтрымка вельмі дарэчы школе. А дзеці радуюцца падарункам, увазе і клопату, свята нельга ўявіць без гэтага. І самі з радасцю дораць гасцям плён сваёй творчасці. Прадстаўленне мы рыхтавалі доўга, больш за месяц, гэта заўсёды каласальная праца і дзяцей, і нашых педагогаў, але яно таго варта. Бацькоў, праўда, сёлета запрасіць не можам, але пачаліся канікулы, і дзеці правядуць святы з імі, сіроты — з тымі, хто іх апякае.\nФота з архіва Каменскай дзяржаўнай дапаможнай школы-інтэрната.\nакцыя Каменская дзяржаўная дапаможная школа-інтэрнат Нашы дзеці\nЗ тегами: акцыя Каменская дзяржаўная дапаможная школа-інтэрнат Нашы дзеці\nПапярэдняя: Анлайн і рэальна\nНаступная: Галоўная ёлка Гродзеншчыны


Па якіх законах будуць судзіць тых, хто законы прымае? | Новы Час\nДнямі «палатнікі» адмянілі тое, што раней прынялі іх калегі ў межах «лібералізацыі» айчыннага заканадаўства, і пайшлі яшчэ далей. Напрыклад, у «Законе аб масавых мерапрыемствах» адмяняецца паведамляльны парадак іх арганізацыі і правядзення. Раней існаваў спіс месцаў, дзе можна было праводзіць любыя мітынгі, заключыўшы дамову з медыкамі і міліцыяй, — напрыклад, на плошчы Бангалор у Мінску. Цяпер усе масавыя мерапрыемствы могуць праводзіцца выключна на падставе дазволу мясцовых органаў улады — як і раней, да «лібералізацыі».\nЗрэшты, гэты парадак усё адно не працаваў. Міліцыя адмаўлялася падпісваць дамовы, а апошнім часам мітынгі і акцыі ніхто не ўзгадняе ўвогуле.\nЦяпер забараняецца асвятленне ў рэжыме рэальнага часу недазволеных масавых мерапрыемстваў «з мэтай іх папулярызацыі або прапаганды», то-бок вядзенне «стрымаў» з акцый і наўпроставых эфіраў.\n«На журналістаў распаўсюджваецца патрабаванне па выкананні грамадскага парадку нароўні з удзельнікамі масавых мерапрыемстваў» — магчыма, гэтая фраза мае на ўвазе, што журналістаў будуць прыцягваць да адказнасці за працу на недазволеных мерапрыемствах. Але, каб вынесці за дужкі журналістаў дзяржаўных СМІ, то ўдакладняецца, што караць будуць толькі тых, хто «парушае грамадскі парадак».\nТаксама ўнесеныя папраўкі ў «Закон аб супрацьдзеянні экстрэмізму». Яны прадугледжваюць паскораны разгляд грамадзянскіх спраў супраць арганізацый з прыкметамі экстрэмізму, а таксама прызнання сімволікі, атрыбутыкі ды інфармацыйнай прадукцыі экстрэмісцкімі матэрыяламі. У законе даюцца вызначэнні тэрмінаў «экстрэмісцкая сімволіка і атрыбутыка», «экстрэмісцкае фарміраванне». Акрамя таго, ён пашырае вызначэнне тэрмінаў «экстрэмізм», «экстрэмісцкія матэрыялы» і вызначае парадак забароны дзейнасці экстрэмісцкіх фарміраванняў.\nСёння пад вызначэнне «экстрэмізм» трапляюць усе больш-менш палітычныя справы і літаратура, звязаныя з пратэстамі. Пад «экстрэмізм» трапіла кніга Змітра Лукашука і Максіма Гарунова «Беларуская нацыянальная ідэя», якая свабодна прадавалася ў «Акадэмкнізе», ці кніга «Беларускі Данбас».\nА наперадзе — магчымыя папраўкі ў «Закон аб СМІ», калі рашэнне аб спыненні выпуску СМІ будзе прымаць Мінінфармацыі (без суда), а таксама «ў выпадку прыняцця рашэння міжведамаснай камісіяй па бяспецы ў інфармацыйнай сферы пры Савеце бяспекі Беларусі аб наяўнасці ў СМІ матэрыялаў і паведамленняў, распаўсюджванне якіх здольнае прывесці да ўзнікнення пагроз нацыянальнай бяспецы».\nДымавая завеса заканадаўства\nЯк бачым, палова з таго, што цяпер прымаюць «палатнікі» і што названае «рэпрэсіўным заканадаўствам» (лагічней было б называць гэта «рэпрэсіўнай законатворчасцю»), ужо ці было ў нашай гісторыі, ці дэ-факта існуе цяпер. Можа быць, дэпутаты рэагуюць на складаную сітуацыю? Насамрэч, наўрад ці. Дзейнасць нашых «народных абраннікаў» скіраваная на тое, каб фармальна «ўзаконіць», а значыць, нібыта апраўдаць тыя рэпрэсіўныя практыкі, якія існуюць у паводзінах беларускіх сілавікоў. Проста цяпер гэтыя практыкі знаходзяцца ў межах «часам не да законаў». З прыняццем абноўленых законаў аб экстрэмізме, аб масавых мерапрыемствах, аб СМІ гэтыя практыкі будуць нібыта насіць законны характар. Такім чынам адбываецца пэўнае «апраўданне сілавікоў», яны нібыта будуць дзейнічаць ужо не «па бязмежжы», а быццам у рамках законнасці.\nНасамрэч абноўленае заканадаўства — гэта проста такая «дымавая завеса», закліканая схаваць тыя ж самыя бязмежныя і незаконныя дзеянні. Нават з прыняццем гэтага заканадаўства бязмежжа сілавікоў законным не стане — па адной простай прычыне.\nБеларуская ўлада пасля 9 жніўня 2020-га, пра што ўжо шматкроць гаварылася і пісалася, страціла давер людзей і тое самае, што называецца «ўнутранай легітымнасцю». А якраз «унутраная легітымнасць», калі людзі пагаджаюцца прызнаваць уладу ўладай, і робіць прынятыя ўладай законы — законамі. Цяпер гэтага няма і блізка.\nКалі страчана ўнутраная легітымнасць, калі ў грамадства маюцца абгрунтаваныя сумневы ў законнасці дзейснай улады, прынятыя ёю дакументы і законы аўтаматычна робяцца нікчэмнымі. Якая розніца, якія законы прымуць «палатнікі», якіх ніхто не абіраў? Калі яны ігнаруюць сто тысячаў подпісаў, сабраных у абарону бел-чырвона-белага сцяга, хаця для заканадаўчай ініцыятывы трэба ўдвая менш — 50 тысяч? Калі за восем месяцаў палітычнага крызісу яны не знайшлі час нават правесці слуханні па фактах гвалту і катаванняў у краіне?\nСтановішча сённяшніх «народных абраннікаў» кепскае ўдвая, бо ўсе ведаюць, што, па факце, яны таксама занялі свае крэслы незаконна. Мы ж не забыліся, што гэты склад парламента абраны з наймаштабным парушэннем заканадаўства, што, фактычна, у краіне ў 2019 годзе былі праведзеныя датэрміновыя выбары, а мінулы склад Палаты прадстаўнікоў пазбавілі амаль 10 месяцаў паўнамоцтваў. І ўсё гэта было праведзена валюнтарысцкімі рашэннямі нават без нейкай бачнасці законнасці: падстаў для датэрміновага спынення паўнамоцтваў Палаты прадстаўнікоў, прадугледжаных арт. 94 Канстытуцыі, не было, чатырохгадовы тэрмін яе паўнамоцтваў не мінуў, а выбары ў новы склад заканадаўчага органа адбыліся толькі рашэннямі Лукашэнкі. І нехта яшчэ лічыць гэты склад Палаты прадстаўнікоў легітымным?\nЯкія ж законы можа прыняць нелегітымны парламент? Правільна: альбо ніякія, альбо нелегітымныя.\nЦі атрымаецца «бачнасць законнасці»?\nУсе гэтыя целазрухі па наданні бачнасці законнасці дзеянням сілавікоў, на вялікі жаль для ўсіх іх, наўрад ці прывядуць да жаданага выніку. І не толькі таму, што нелегітымная ўлада не можа стварыць легітымныя законы. Ёсць яшчэ адно пытанне, якое палягае ў тым, што новаствораны закон не мае зваротнай сілы.\nЦяпер можна напрымаць кучу законаў, якія як бы апраўдваюць штрафы і арышты за бел-чырвона-белыя майткі на балконах, за шкарпэткі і штаны «няправільнага колеру», за «дэманстрацыю пратэсту зефіркай» і за тое, што чалавек «маўкліва ўхваляў» дзеянні пратэстоўцаў. Можна нібыта ўзаконіць і «ананімных сведак у балаклавах», і закрыццё «на суткі» бацькоў непаўналетніх дзяцей і ўвогуле — любое цемрашальства і бздуру, сведкамі якіх мы сталі ў апошнія часы.\nАднак апраўдаць гэтыя цемрашальства і бздуру не атрымаецца. Усе факты парушэння правоў чалавека і беларускага заканадаўства ўжо адбыліся. Яны ўжо задакументаваныя і замацаваныя як на паперы, так і ў электронным выглядзе, у фота і відэадоказах і паказаннях сведкаў. «Адкруціць час назад» ні ў каго не атрымлівалася і не атрымаецца.\nЗ 1 сакавіка ў нас пачаў дзейнічаць абноўлены Кодэкс аб адміністрацыйных правапарушэннях. Па ім значна ўзмацнілася пакаранне: напрыклад, цяпер за «паўторнае» затрыманне на акцыі можна сесці на 30 сутак замест 15-ці. Але хто гэта заўважыў?\nГрамадства гэтага не заўважыла і не адчула, таму што і раней саджалі нават не на 30 сутак, а на 45, часам і на 90, і на 105 сутак. Вольга Хіжынкова правяла за кратамі 42 дні: спачатку асуджаная на 12, потым на 15, потым яшчэ раз на 15 сутак. І ўсё гэта — не выходзячы з вязніцы, нягледзячы на тое, што заканадаўства патрабавала паміж арыштамі рабіць перапынак.\nА ці заўважыў хто, што самы папулярны артыкул 23.34 КаАП цяпер мае іншы нумар: 24.23? Нават журналісты часам памыляюцца, калі пішуць пра затрыманні, «на аўтамаце» адзначаючы стары нумар артыкула Кодэкса.\nІ вось цяпер нам, напрыклад, плануюць забараніць «стрымы» з акцый. А як гэта можна зрабіць, калі тэлефон з камерай і выхадам у інтэрнэт — у кожнага першага, а відэа выкладае ў Facebook ці Telegram кожны трэці?\nМожа быць, «бачнасць законнасці» і з’явіцца. Але бачнасць законнасці — гэта не законнасць.\nСумны лёс «дэпутата»\nВідавочна, што такое «зацісканне гаек» працягваецца, каб запалохаць насельніцтва. Але ўлада яшчэ не зразумела, што народ ужо не запалохаеш. Чым больш будзе рэпрэсіўных законаў, чым больш яны будуць прымацца і ўжывацца, — грамадства стане не больш напалоханым, але больш злым.\nІ гэтая злосць можа выліцца на вуліцы ў любы момант. Дастаткова нават маленечкага трыгеру, каб сціснутая спружына супраціву сарвалася. Гэтым трыгерам можа быць усё што заўгодна: пагаршэнне матэрыяльнага становішча, дэвальвацыя, выхад на вуліцы ўсяго тысячы людзей і гэтак далей. Бунт мажлівы ў любы момант.\nА яшчэ — не варта забывацца пра каляндар. Нават калі ў нас не будзе пазачарговых прэзідэнцкіх, у нас наперадзе мясцовыя выбары. У межах «заціснутых гаек» і велічэзнай палітызацыі грамадства будзе вельмі цікава, як улады збяруцца іх праводзіць. Асабліва ў тым стане, калі выйграць (і нават проста правесці) выбары сумленна гэтая ўлада не зможа ўжо ніколі.\nА потым, як казаў у каментары «Салідарнасці» праваабаронца Алег Волчак, «на дэпутатаў разам з супрацоўнікамі МУС ляжа адказнасць за пагаршэнне становішча грамадзян, якое супярэчыць прававым нормам. Калі ў краіне будзе працаваць незалежны суд, людзі, якія пацярпелі ад новых норм кодэкса, змогуць падаць пазовы да канкрэтных дэпутатаў, якія галасавалі “за”».\nЗа цёплыя крэслы і маўчанне таксама давядзецца заплаціць. Прычым з уласнай кішэні.


https://spring96.org/be/news/103260 2021 2021-05-06T10:51:10+0300 2021-05-06T10:51:10+0300 2021-05-06T10:52:35+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/rapin_sk2.png Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nЯўген Рапін. Скрыншот з сайта sk.gov.by\nШостага траўня ў судзе Першамайскага раёна быў вынесены прысуд па крымінальнай справе Яўгена Рапіна, абвінавачанага паводле ч.1 арт. 342 Крымінальнага кодэкса за тое, што ўдзельнічаў у акцыі пратэсту 4 кастрычніка і ўдарыў па камеры відэаназірання каля ізалятара на Акрэсціна. Суддзя Максім Трусевіч прысудзіў мужчыне тры гады абмежавання волі з накіраваннем для адбыцця пакарання ў папраўчую ўстанову адкрытага тыпу ("хімія").\nДа ўступлення прысуду ў сілу Яўген Рапін застаецца на волі. Пазоў "Мінсктранса" на кампенсацыю матэрыяльнай шкоды будзе разглядацца ў парадку грамадзянскага судаводства.\nПаводле абвінавачвання, падчас несанкцыянаванай акцыі пратэсту 4 кастрычніка па маршруце Няміга, вул. Кальварыйская, праспекты Пераможцаў, Жукава, Дзяржынскага, Пушкінска, Машэрава Яўген Рапін у стане алкагольнага ап'янення для выказвання сваіх палітычных поглядаў далучыўся да групы грамадзян, публічна выкрыкваў лозунгі, ажыццяўляў гучныя воплескі рукамі, неаднаразова адмовіўся выканаць патрабаванні супрацоўнікаў аховы правапарадку, наўмысна перашкаджаў руху транспарту. Таксама па адрасе 1-ы завулак Акрэсціна ён нанёс два ўдары па вонкавай камеры ізалятара часовага ўтрымання. Пры гэтым на камеры пашкоджанняў не засталося.\nНа судзе абвінавачаны цалкам прызнаў віну і раскаяўся.


Адкрыццё выставы "Жывыя малюнкі, вобразы, сімвалы"\n03:58 15 чэрвеня 2021\n11:34 04.02.2018 Атрымаць кароткую спасылку\nМІНСК, 4 лют – Sputnik. Урачыстае адкрыццё выставы "Жывыя малюнкі, вобразы, сімвалы", прысвечанай 90-годдзю са дня нараджэння народнага мастака Беларусі Уладзіміра Стэльмашонка адбудзецца ў Дзяржаўным літаратурна-мемарыяльным музеі Якуба Коласа 6 лютага.\nЭкспазіцыя ўключае шэсць палоцен з калекцыі Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь, у тым ліку знакаміты "Партрэт Якуба Коласа", своеасаблівую "візітную картку" мастака, а таксама асабістыя рэчы народнага паэта Беларусі з фондаў Дзяржаўнага літаратурна-мемарыяльнага музея Якуба Коласа. Акрамя таго, наведвальнікі выставы змогуць убачыць аўтапартрэт мастака і выявы выбітных дзеячоў беларускай культуры.\nЭкспазіцыю дапоўняць асабістыя рэчы Уладзіміра Іванавіча: фотаздымкі з сямейнага архіву, граматы і ўзнагароды.\nУладзімір Стэльмашонак нарадзіўся ў Мінску 6 февраля 1928 года. Слава прыйшла да мастака ў 60-70-я гады ХХ стагоддзя. Ён знакаміты як авангардыст, ствараў працы ў графіцы, пісаў тэмперай, алеем, пастэллю, займаўся таксама станковым жывапісам, манументальным мастацтвам, сцэнаграфіяй. Стварыў серыю партрэтаў на тэму гістарычнага мінулага Беларусі. Адметнымі рысамі стылю Стэльмашонка з’яўляецца выкарыстанне традыцыйнага беларускага арнаменту, спалучэнне жывапісу з калажам, аплікацыяй, разьбой па дрэве. Мастак пайшоў з жыцця 7 чэрвеня 2013 года.\nВыстава, жывапіс, Дзяржаўны літаратурна-мемарыяльны музей Якуба Коласа, Уладзімір Стэльмашонак, Мінск, Беларусь


Ян Мельнікаў атрымаў 10 сутак арышту\n06.05.2013 10:48 2235 Праглядаў Мінск\nАктывіста Руху «За Свабоду» Яна Мельнікава затрымалі ўвечары 2 траўня супрацоўнікі міліцыі. У парку імя Горкага ён трымаў расцяжку з надпісам «Анархізм не злачынства, Ігар Трухановіч не злачынца». Суд прызнаў яго вінаватым у арганізацыі несанкцыянаванай акцыі.\nНоч Мельнікаў правёў у пастарунку Першамайскага РУУС. А 3-га траўня актывіста абвінавацілі ва ўдзеле ў несанкцыянаваным масавым мерапрыемстве і непадпарадкаванні законным патрабаванням супрацоўнікаў міліцыі (ч.3 арт. 23.34, арт 23.4 КаАП Рэспублікі Беларусь).\nСуд Цэнтральнага раёна Мінска пакараў яго арыштам на 10 сутак, суддзя Вікторыя Шабуня. Справа разглядалася без адваката, паведамляе ПЦ «Вясна».\nЗа апошні час гэта трэцяе затрыманне актывіста. 25 сакавіка. Мельнікава затрымалі за бел-чырвона-белы сцяг, з якім ён віншаваў мінчукоў з Днём Волі. Суддзя суду Савецкага раёна Мінска Аксана Рэлява звінаваціла яго ў парушэнні часткі 2 арт. 23.34 КаАП (арганізацыя несанкцыянаванай акцыі) і прысудзіла да штрафу ў памеры 22 б. в. 26 красавіка актывіст Руху «За Свабоду» Ян Мельнікаў быў затрыманы пад час дазволенага ўладамі «Чарнобыльскага шляху» і дастаўлены ў РУУС Савецкага раёна Мінска, аднак праз некаторы час адпушчаны.\nТэгі: салідарнасць 93 пікеты 107 арышты 29 суд 268


Матэрыялы з тэгам «Аргенціна» | Новы Час\nСамая, напэўна, крывавая вайна ў сучаснай гісторыі закончылася 150 гадоў таму. Пераможцы здолелі знішчыць 60 працэнтаў насельніцтва краіны, што прайграла. Зрэшты, не для ўсіх вайна аказалася трагедыяй.\nАргенціна. Знайшлі сына Мюлера?\nКалі верыць аргенцінскай газеце «El Cronista», у нямецкім МЗС цяпер пануе сапраўдны хаос.\nГульня ў карты альбо новая спрэчка за Фалкленды\nУ Аргенціне — узрастае палітычная напружанасць. І ўсё праз тое, што міністр забыўся выявіць на сваёй карце Мальвінскія (Фалклендскія) выспы як аргенцінскія. Чым усё гэта можа скончыцца?\nКансультацыі міністэрстваў замежных спраў Беларусі і Аргенціны прайшлі 24 кастрычніка ў Мінску.\nУ Аргенціне знойдзены 30-тонны метэарыт\nНа думку навукоўцаў, на гэтую частку планеты 4 тысячы гадоў таму зваліўся метэарытны дождж.\nНядаўна абраны прэзідэнт Аргенціны Маўрысіа Макры запатрабаваў дэпалітызацаваць змест футбольных рэпартажаў.\nАргенціна. Велікоднае яйка з шакаладу памерам з дом (відэа)\nУ Аргенціне падрыхтавалі васьміметровае велікоднае яйка, паспрабаваць якое змаглі каля 50 тысяч чалавек, паведамляе www.bbc.co.uk\nУ Аргенціне разгараецца новы скандал вакол прэзідэнта краіны Крысціны Фернандэс Кіршнер.\nАргенціна патрабуе ад Іспаніі экстрадыцыя 20 франкістаў\nАргентынскі суддзя звярнуўся да ўладаў Іспаніі з просьбай аб арышце і экстрадыцыя дваццаці былых чыноўнікаў, якія падазраюцца ў парушэннях правоў чалавека ў часы рэжыму генерала Франка.\nУлады Аргенціны абвясцілі дэфолт — гэта значыць афіцыйна прызналі, што краіна не здольная плаціць па сваіх даўгах.\nАргенціна і Нямеччына сустрэнуцца ў фінале ЧС\nСёння стане вядомы новы чэмпіён свету па футболе.\nУругвай. Фалькленды — спрадвечная ўругвайская зямля\nКанфлікт вакол прыналежнасці Фальклендскіх (Мальвінскіх) астравоў набыў новае незвычайнае вымярэнне. Цяпер акрамя Вялікабрытаніі і Аргенціны на яго прэтэндуюць уругвайцы.


28 верасень 2008, 13:55\nНазіральнікі ад АДС сьведчаць пра масавы прымус да датэрміновага галасаваньня. Рабочыя, якія жывуць у інтэрнатах, скардзіліся на вялікі ціск з мэтай прымусіць іх ісьці на датэрміновае галасаваньне. Паводле Бухвостава, там ставілася задача, каб датэрмінова прагаласавала 70%. Такая ж сытуацыя назіралася ў студэнцкіх інтэрнатах. Да прыкладу студэнтаў БДУІР, якія не прагаласавалі, не пускалі ў інтэрнат. У БНТУ ставілася задача, каб датэрмінова прагаласавалі 100%. Да прыкладу па Коласаўскай акрузе на двух участках за чатыры дні прагаласавала больш за 90%.\nУ Рэчыцы сябру выбаркаму Алегу Шабетніку адмовілі ў праве падпісваць бюлетэнь для галасаваньня. Звычайна яго падпісваюць тры сябры камісіі. Паводле Бухвостава, тут прычына хутчэй ў тым, што "трэба сфальшаваць, нейкія бюлетэні трэба замяніць, а яны павінны быць падпісаныя".\nКаардынатар назіраньня па Менскай вобласьці Мікалай Пахабаў апавёў, што ў Слуцкай выбарчай акрузе міліцыянты дапамагалі выбарцам на датэрміновым галасаваньні прагаласаваць за "патрэбнага" чалавека. Гэта было на ўчастку №7 і №29.Была нават пададзеная скарга. У Пухавіцкай акрузе №73 сябры ўчастковай камісіі таксама прапаноўвалі такія паслугі выбарцам. У Жодзінскай акрузе таксама сябры ўчастковай камісіі прасілі прагаласаваць за канкрэтнага кандыдата ад улады.\nМікалай Пахабаў таксама апавёў, што на заводзе БАТЭ адміністрацыя агітавала галасаваць датэрмінова. Жыхары інтэрнату завода БАТЭ павінны былі адзначацца ў камэнданта, што яны прагаласавалі.\nСёньня ў Барысаве на выбарчай акрузе №62, дзе балятуецца Анатоль Букас, давераных асобаў не пусьцілі на ўчастак для галасаваньня нібыта за тое, што яны там не зарэгістраваныя. Хаця давераныя асобы маюць права прыходзіць у любы час на любы ўчастак.


Законапраект аб амністыі не распаўсюджваецца на палітвязняў\nhttp://spring96.org/be/news/70871 2014 2014-05-06T12:38:26+0300 2014-05-06T12:38:26+0300 2014-05-06T12:38:37+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/amnistyja-2014.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nУжо традыцыйна ў праекце закона пакінутая фармулёўка, што амністыя не будзе распаўсюджвацца на злосных парушальнікаў рэжыма. Фармальна гэты статус замацаваны за ўсімі палітычнымі зняволенымі ў Беларусі.\nАдной з галоўных умоваў вызвалення з’яўляецца поўнае спагнанне нанесенай шкоды.\nУ законапраекце абазначана, на каго амністыя не будзе распаўсюджана – на асуджаных за здзейсненае забойства або наўмыснае нанясенне цяжкага цялеснага пашкоджання, якое пацягнула смерць; за незаконны абарот наркотыкаў; за ўпраўленне аўтамабілем у стане алкагольнага ап’янення; за згвалчванне.\nАпроч таго, на амністыю не могуць разлічваць злосныя парушальнікі ўстаноўленага парадку адбыцця пакарання; асабліва небяспечныя рэцыдывісты; асуджаныя на пажыццёвае зняволенне.\nФармулёўка пра “злосных парушальнікаў рэжыма”, па меркаванні юрыста\nПаўла Сапелкі, стане перашкодай для вызвалення палітвязняў. Фармальна ўсе яны маюць такі статус.\nСёлета пройдзе трынаццатая па ліку амністыя ў Беларусі. Праект закона 2014 істотна не адрозніваецца ад папярэдніх.\nПаводле падлікаў МУС, амністыя закране больш за 10 тыс. асуджаных: каля 2,1 тыс.чалавек з установаў закрытага тыпу, каля 630 – адкрытага тыпу, яшчэ для 7 тыс. зняволеных ва ўстановах закрытага тыпу і 600 для адкрытага тыпу скароцяць тэрмін адбыцця пакарання.\n06.05.2014 Тэгі: палітвязьні, заканадаўства


Мясніковіч кажа пра павелічэнне прыбыткаў беларусаў на 10 % – «да канца пяцігодкі»\nСтаршыня Савета Рэспублікі Нацыяльнага сходу даў аптымістычны прагноз развіцця беларускай эканомікі ў бліжэйшую пяцігодку.\nНа думку Міхаіла Мясніковіча, да канца 2020 года рэальна павялічыць грашовыя прыбыткі беларусаў на 9,5-11 %. Гэта магчыма пры росце вытворчасці працы ў памеры 11-15 %, заявіў ён.\n«Мы выступаем за безпазыковы плацежны баланс краіны, за збалансаванае развіццё. У якасці прыярытэтаў – занятасць, экспарт і інвестыцыі. Разлікі кажуць пра тое, што рэальна можна выходзіць на тэмп росту абʼёмаў ВУП 110-115%, экспарту – 120-125%», – адзначыў былы прэмʼер-міністр Беларусі.\nПаводле яго, Беларусі неабходныя новыя віды дзейнасці і новыя прадпрыемствы, для чаго патрэбныя інвестыцыі. Пры гэтым як мяркуе Міхаіл Мясніковіч, інвестыцыі прыйдуць у краіну пры ўмове развіцця прыватнай ініцыятывы, стварэння прадпрыемстваў пераважна ў вытворчай сферы.\nНМ, belsat.eu, паводле тэлеканалу «Беларусь 1»\nТэгі: Михаил Мясникович


Нитролаки высыхаюць хутка, утвораць вельмі трывалую плёнку, ужываюцца для пакрыццяў не толькі дрэва, але і металу, скуры, шклы, пластмасы. У вытворчых умовах нитроцеллюлозные лакі наносяцца на паверхню гатовых вырабаў метадам распылення, у магнітным полі, іншымі механізаванымі спосабамі. .\nРаспыляльнікі выпускаюцца прамысловасцю і маюцца ў продажы. Нанясенне лаку пэндзлем рэдка дае здавальняючыя вынікі, бо адзін пласт яшчэ не забяспечвае поўнага пакрыцця, а нанясенне другога пласта прыводзіць да размягчению або нават поўнаму растварэнню першага, сухога пласта лаку. Пэндзлем можна пакрываць толькі нешырокія паверхні- пласти вузкіх дошчачак і брускоў, абзы, рэйкі, а таксама профільныя дэталі.\nДробныя вырабы, напрыклад драўляныя ручкі, можна проста апусціць на некалькі секунд у слоік з нитролаком, затым выняць, даць лішкам лаку сцячы і пакласці або падвесіць выраб на прасушку. .\nСпосабам распылення наносяць на выраб два-тры пласта лаку, прамежкавае шліфаванне выконваюць гэтак жа, як пры аздабленні спиртовыми лакамі. Можна таксама выкарыстаць спосаб располировки. Акрамя адмысловых растваральнікаў і растваральнікаў, для разжижения занадта густога лаку прыдатны ацэтон.


Свята-Барыса-Глебская Каложская царква - Каложская царква\nВы тут:Галоўная / Каложа / Гісторыя царквы / Каложская царква\nАпублікавана 03.05.2019 21:49 | Аўтар: Адміністратар | | Праглядаў: 1551\nСвята-Барыса-Глебская Каложская царква – архітэктурная жамчужына старадаўняга Гродна, унікальны помнік старажытнага праваслаўнага дойлідства XII стагоддзя ў Беларусі і ўсёй Усходняй Еўропе. Пабудаваная на паўночным захадзе Старажытнай Русі, Каложская царква не падобная ні на адзін храм у свеце. Праваслаўная святыня, гісторыя якой налічвае ўжо дзевяць стагоддзяў, уключана ў папярэдні спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.\nГісторыя Каложскай царквы\nДакладная дата пачатку будаўніцтва невядома, але мяркуюць, што мураваная царква на крутым беразе ракі Нёман у Гродне была ўзведзена ў 1140-1170 гады. Сыны Гродзенскага князя Усевалада заснавалі храм у гонар першых старажытнарускіх святых – князёў Барыса і Глеба.\nЯшчэ адну назву царквы, якая стала больш знакамітай – Каложская – звязваюць з урочышчам Калажань у Гродне, на якім і быў пабудаваны храм. Слова "калажань" у старажытнарускай мове азначала месца, дзе б’юць крыніцы.\nКаложская царква, ХII ст.Другая версія з’яўлення гэтай назвы звязана з перасяленнем у 1409 годзе пасля пераможнага паходу князя Вітаўта на Пскоў жыхароў пагранічнай крэпасці Каложа.\nВялікі пажар 1184 года ў Гродне знішчыў Ніжнюю замкавую царкву, і хутка менавіта Барыса-Глебская стала галоўным храмам горада.\nНа працягу XIV стагоддзя ў выніку шматлікіх нападаў крыжаносцаў царква прыйшла да заняпаду, а ў час войнаў з Маскоўскім княствам была значна пашкоджана войскамі Івана III.\nІ ўсё ж галоўнай небяспекай для адрэстаўрыраванага ў XVI стагоддзі храма стала прыродная стыхія. Не аднойчы царква на высокім беразе Нёмана цярпела ад размываў і апоўзняў.\nУ ноч на 2 красавіка 1853 года паўднёвая і частка заходняй сцяны разам са столевым перекрыццем абваліліся ў раку: 40 гадоў царква была закінутай. Новыя пашкоджанні прынеслі апоўзні 1864 і 1889 гадоў.\nАднак нягледзячы ні на што ўнікальны храм у Гродне не знік. У 1894-1906 гадах быў умацаваны бераг, замест абваленых мураваных сцен пабудавалі больш лёгкія драўляныя, а на новым даху зрабілі купал з ажурным пазалочаным крыжам. У такім выглядзе храм захаваўся да нашых дзён.\nДа пачатку ХХ стагоддзя быў распрацаваны і праект аднаўлення, але яго ажыццяўленню перашкодзіла Першая сусветная вайна.\nУ савецкі час Каложская царква была закрыта для богаслужэнняў: у 1948 годзе перададзена гісторыка-археалагічнаму музею, а ў 1967-м разам з Замкавай гарой увайшла ў склад Гродзенскага гісторыка-археалагічнага запаведніка.\nТолькі ў пачатку 1990-х Каложу вярнулі Беларускай праваслаўнай царкве: знакамітая святыня зноў стала дзеючым храмам.\nАрхітэктура Каложскай царквы\nСёння Барыса-Глебская царква – унікальны ўзор старажытнага мураванага дойлідства, узведзены майстрамі гродзенскай архітэктурнай школы.\nПраект царквы належыць да традыцый візантыйскай храмавой архітэктуры, але пры гэтым не мае прамых аналагаў ні ў старажытнарускім, ні ў балканскім дойлідстве.\nПа плане Каложа – гэта шасціслупавы, трохапсідны храм з дадатковай прасторай у перадалтарнай частцы.\nЯго ўнікальная асаблівасць – мноства керамічных гаршкоў-галаснікоў, якія ўбудаваны ў скляпенні сцен і выходзяць наверх рыльцамі, дзякуючы чаму многія стагоддзі тут захоўваецца добрая акустыка і так цудоўна гучаць царкоўныя песнапенні.\nУпрыгажэнне сцен Каложскай царквыАкрамя таго, апорныя слупы маюць рэдкае для праваслаўных храмаў круглае сячэнне, і пры невялікіх памерах будынка (даўжыня – 21,5 м, шырыня – 13,5 м) унутры царква здаецца прасторнай. Гэта дасягаецца і за кошт сцен (таўшчыня – каля 1,2 м), у кладцы якіх выкарыстоўвалася вельмі тонкая і пляскатая цэгла-плінфа.\nЯшчэ адна знакамітая асаблівасць Каложы – аздабленне фасадаў і сцен устаўкамі з вялікіх паліраваных валуноў і шматкаляровых маёлікавых пліт у форме крыжоў.\nУнутранае ўбранне Каложскай царквы ўпрыгожвалі ўнікальныя фрэскі, фрагменты якіх былі знойдзены ў 1970-х на алтарным скляпенні і ў нішах.\nКаложская царква сёння\nСёння Каложская царква – адзін з самых старажытных дзеючых храмаў у Беларусі, дзе праводзяцца богаслужэнні і таінствы. Таксама пры Свята-Барыса-Глебскай царкве дзейнічаюць нядзельная школа і дамавы храм у гонар абраза Божай Маці Каложскай.\nУ 1990-я гады з-за пагрозы новых апоўзняў пры ўдзеле замежных спецыялістаў былі праведзены работы па ўмацаванні берага ракі. У той жа час вучоныя прапанавалі праекты рэканструкцыі Каложскай царквы – па вобразе XII стагоддзя і да катастрофы 1853 года.\nАднак складаныя геалагічныя ўмовы мясцовасці і недахоп дакладных звестак аб першапачатковым абліччы храма запавольвалі ход работ. Пазней у архівах былі знойдзены чарцяжы заходняй і паўднёвай сцен Каложы, зробленыя за год да вялікага абрушэння.\nАрхітэктарамі быў абгрунтаваны праект рэканструкцыі Каложскай царквы ў абліччы да 1853 года. Дакументаў аб храме ХII стагоддзя, які на працягу стагоддзяў змяняўся, мала, аднак новыя звесткі могуць быць улічаны ў праекце.\nУ 2010 годзе ў Беларусі пачалася грамадская акцыя "Адновім Каложу разам!", з дапамогай якой збіраюцца сродкі на рэстаўрацыю старажытнейшай святыні.\nАкрамя таго, ёсць ідэя пабудаваць побач з храмам зменшаную копію-муляж Каложы XII стагоддзя. Адноўленая з дапамогай найноўшых тэхналогій і матэрыялаў, яна магла б стаць цікавым аб'ектам для турыстаў.\nЦудатворны абраз Божай Маці Каложскай\nСа старадаўніх часоў у Барысаглебскім храме знаходзілася праваслаўная святыня – цудатворны абраз Божай маці, які быў копіяй Віленскага абраза Адзігітрыі.\nЦудатворны абраз Божай Маці КаложскайПа легендзе, абраз Прасвятой Багародзіцы царкве завяшчаў жабрак, які па абяцанні насіў цудатворную святыню на грудзях. Расказваюць, што на працягу стагоддзяў, пачынаючы з XVII стагоддзя, дзякуючы абразу шмат разоў адбывалася вылечванне людзей ад хвароб.\nУ 1915 годзе абраз пры эвакуацыі быў вывезены ў Расію і згублены. Сёння ў царкве захоўваецца копія, а пошукі сапраўднага абраза працягваюцца.\nДзе знаходзіцца Каложская царква\nКаложская царква размешчана непадалёку ад Старога замка Гродна, які шмат стагоддзяў таму быў рэзідэнцыяй вялікага князя Вітаўта.\nАдрас храма: вуліца Каложа, 8.\nФестываль праваслаўных песнапенняў "Каложскі благавест"У гонар Каложскай царквы названы адзін з буйнейшых міжнародных фестываляў праваслаўных песнапенняў у Беларусі – "Каложскі благавест", які штогод (у лютым) збірае ў Гродне лепшыя царкоўныя і свецкія калектывы.\nУ маі 2014 года ў мінскім парку Чалюскінцаў адкрылася мастацкая выстаўка пад адкрытым небам "Спадчына Беларусі", дзе сярод здымкаў архітэктурных помнікаў Беларусі можна ўбачыць павялічаную выяву Каложскай царквы.\nУ час Х Рэспубліканскага фестывалю нацыянальных культур каля храма ў Каложскім парку з'явілася незвычайная Алея Дружбы народаў, дзе высадзілі 35 рэдкіх дрэў па колькасці нацыянальных дыяспар - удзельнікаў форуму.\nВо времена испытаний христиане всегда усиливали свою молитву. Сейчас все мы проходим...\n1 красавіка паводле новага стылю, або 19 сакавіка паводле старога стылю, Царква...


Жабінкаўскі раён — Вікіпедыя\n52°12′06″ пн. ш. 24°01′18″ у. д.HGЯO\nВіталь Уладзіміравіч Кулак[d]\nРодная мова: беларуская 53,33 %, руская 43,55 %\nРазмаўляюць дома: беларуская 15,11 %, руская 81,34 %\n25 031 чал. (16-е месца)\n36,6 чал./км² (3-е месца)\nбеларусы — 88,6 %,\nрускія — 5,52 %,\nукраінцы — 4,31 %,\nЖабінкаўскі раён на Вікісховішчы\nЖáбінкаўскі раён — раён на захадзе Брэсцкай вобласці, мяжуе з Камянецкім, Кобрынскім, Брэсцкім і Маларыцкім раёнамі. Працягласць з захаду на ўсход — 21 км, з поўначы на поўдзень — 45 км. Падзяляецца на 7 сельсаветаў.\n5 Старшыні Жабінкаўскага райвыканкама\nТэрыторыя сучаснага Жабінкаўскага раёна заселена першабытным чалавекам каля 7-8 тысяч гадоў таму. У 9-10 стагоддзях Жабінкаўшчына ўвайшла ў склад Тураўскага княства, з другой паловы 12 стагоддзя яна аказалася пад уплывам валынскіх князёў, у 1319 годзе была ўключана ў Вялікае княства Літоўскае. З 1921 да верасня 1939 у складзе Польскай Рэспублікі (Палескае ваяводства). 15 студзеня 1940 года ўтвораны Жабінкаўскі раён у складзе Брэсцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Жабінка. 12 кастрычніка 1940 года раён падзелены на 13 сельсаветаў: Азяцкі, Глыбокаўскі, Жабінкаўскі, Рагозненскі, Радваніцкі, Сакалоўскі, Старасельскі, Стрыганецкі, Сцяброўскі, Сцяпанкаўскі, Сяхновіцкі, Чыжэўшчынскі, Якаўчыцкі. Падчас Другой сусветнай вайны (1939—1945) на гэтай тэрыторыі актыўна дзейнічала Армія Краёва. Вёска Дрэмлева, спаленая ў 1942 разам з 286 жыхарамі. Раён вызвалены ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў у ліпені 1944 года. 16 красавіка 1952 года вёска Жабінка атрымала статус гарадскога пасёлка, Жабінкаўскі сельсавет рэарганізаваны ў пассавет. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Сакалоўскі, Старасельскі, Сцяброўскі, Сяхновіцкі, Якаўчыцкі сельсаветы, утвораны Мацеевіцкі і Сакскі сельсаветы, Глыбокаўскі сельсавет перайменаваны ў Крыўлянскі, вёскі Горы, Звозы, Лясавец, Субаты і Шарашоўцы перададзены ў склад Дзівінскага раёна. 31 сакавіка 1959 года скасаваны Чыжэўшчынскі сельсавет. 8 жніўня 1959 года раён скасаваны, Радваніцкі і Стрыганецкі сельсаветы перададзены ў склад Брэсцкага раёна, Крыўлянскі, Мацеевіцкі, Сакскі, Сцяпанкаўскі і гарадскі пасёлак Жабінка — у склад Камянецкага раёна, Азяцкі і Рагозненскі сельсаветы — у склад Кобрынскага раёна. 30 ліпеня 1966 года раён утвораны зноў, уключаў гарадскі пасёлак Жабінка, Пятровіцкі, Сакскі, Сцяпанкаўскі сельсаветы Брэсцкага раёна, Азяцкі, Крыўлянскі, Рагозненскі, Якаўчыцкі сельсаветы Кобрынскага раёна. 23 снежня 1970 года гарадскі пасёлак Жабінка атрымаў статус горада раённага падпарадкавання. 21 студзеня 1971 года Рагозненскі сельсавет перайменаваны ў Ленінскі, 3 ліпеня 1972 года — Рагозненскі ў Хмелеўскі. 2 сакавіка 1998 года ўтвораны Жабінкаўскі сельсавет з цэнтрам у горадзе Жабінка. 6 верасня 2000 года Пятровіцкі сельсавет перайменаваны ў Ракітніцкі. 11 мая 2012 года скасаваны Якаўчыцкі сельсавет.\nПаўночная частка раёна нізінна-раўнінная (вышыня над узроўнем мора да 200 м), цэнтральную і паўднёвыя часткі займае Брэсцкае Палессе (каля 150 м). Землі пераважна дзярнова-падзолістыя, пясчаныя і супясчаныя.\nПа тэрыторыі раёна працякае рака Мухавец з прытокамі: Рыта, Трасцяніца, Асіпоўка, Батынка, Палахва, Жабінка, Барысаўка. Існуюць магістральныя каналы: Сяхнавіцкі і Безыменны. У заходняй частцы горада размяшчаецца самы буйны вадаём раёна — вадасховішча Візжар (25 га).\nНа беразе р. Мухавец ва ўрочышчы «Сасновы Бор» размешчаны санаторый «Буг», санаторый-прафілакторый «Надзея», шэраг дзіцячых аздараўленчых лагераў. Лясістасць раёна складае 19,7 %. Асноўнымі лесакарыстальнікамі з'яўляюцца Пятровіцкае і Чарнянскае лясніцтва Кобрынскага лясгаса, Камянецкае лясніцтва Брэсцкага лясгаса.\nНа тэрыторыі раёна размешчаны біялагічны заказнік мясцовага значэння «Непакойчыцы» (368,8 га). Існуюць 4 батанічныя помнікі прыроды рэспубліканскага значэння (два дубы чарэшчатыя Пятровіцкія (в. Пятровічы), хвоя Веймутава (Пятровіцкае лясніцтва) і дуб-волат (п. Ленінскі). Размешчаныя гістарычны парк-сядзіба Тадэвуша Касцюшкі, старадаўні парк «Ацечызна».\n1971 — 25,3 тыс.\n2008 — 25,1 тыс.\nЮльян Крачкоўскі (1840—1903) — беларускі этнограф і фалькларыст\nСтаршыні Жабінкаўскага райвыканкама[правіць | правіць зыходнік]\nз 16 мая 2019 — Віталь Уладзіміравіч Кулак.\nЖабінкаўская раённая цэнтральная бальніца\nЖабінкаўскі раён у гістарычных адміністрацыйных адзінках\nЖабінкаўскі раён у Брэсцкай вобласці (1940—1959, з 1966)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Жабінкаўскі_раён&oldid=3680453"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 19:30, 11 жніўня 2020.


09 травень 2014, 11:52\n9 траўня ў Менску пачаўся чэмпіянат сьвету па хакеі. Беларусь упершыню ў сваёй незалежнай гісторыі прымае ў сябе спартовы турнір такога ўзроўню і маштабу.\nКангрэс Міжнароднай Фэдэрацыі хакею (IIHF) зацьвердзіў Менск як месца правядзеньня чэмпіянату пяць гадоў таму, у 2009-м. Пасьля зьяўленьня ў Беларусі дзясяткаў палітвязьняў у выніку прэзыдэнцкіх выбараў 19 сьнежня 2010 году беларускія і міжнародныя праваабаронцы заклікалі перанесьці чэмпіянат зь Менску ці байкатаваць яго. Аднак гэтыя заклікі не прывялі да нейкіх канкрэтных рашэньняў. Міжнародная хакейная фэдэрацыя заяўляла, што спорт стаіць па-за палітыкай.\nМожна, аднак, заўважыць, што большасьць хакейных грандаў даслалі на чэмпіянат у Менск далёка ня самыя моцныя каманды. Напрыклад, у зборнай Канады, якая перамагла сёлета на апошняй Алімпіядзе ў Сочы, няма ніводнага алімпійскага чэмпіёна. Адсутнічаюць самыя яркія хакейныя зоркі і ў камандах ЗША, Фінляндыі, Швэцыі.\nЗборная Беларусі на апошніх чэмпіянатах сьвету выступае стабільна кепска, займаючы 14-е месца тры гады запар. Найлепшы вынік на чэмпіянатах сьвету — 6 месца ў 2006 годзе, на Алімпіядах — 4 месца ў 2002 годзе (славутая перамога над швэдамі). На 9 траўня Беларусь займае ў рэйтынгу Міжнароднай фэдэрацыі хакею 15 месца.\nРазам з тым на цяперашні чэмпіянат сьвету ў Менску беларусам удалося сабраць фактычна ўсіх найлепшых гульцоў, і гэта дае заўзятарам спадзяваньні на аптымістычны вынік — асабліва на фоне ня самых моцных складаў іншых камандаў. Перад камандай і яе трэнэрам, канадцам Гленам Хэнланам, пастаўленая задача-мінімум — выйсьці ў васьмёрку мацнейшых. Букмэкеры, аднак, ацэньваюць шанцы беларускай зборнай вельмі невысока — за перамогу Беларусі на чэмпіянаце сьвету можна атрымаць 200 да аднаго. Фаварытамі лічацца расейцы, канадцы і швэды — за іх даюць каля 4 да аднаго.\nНапярэдадні чэмпіянату сьвету беларускія ўлады правялі «палітычную зачыстку», арыштоўваючы апазыцыйных актывістаў. Сцэнар быў аднолькавы: актывіста хапалі звычайна каля дому, прывозілі ў суд, дзе гучала стандартнае абвінавачаньне — дробнае хуліганства і непадпарадкаваньне супрацоўнікам міліцыі. Суд даваў адміністратыўны арышт на 10–25 сутак. Такім чынам за апошнія тыдні па ўсёй Беларусі былі арыштаваныя каля 30 чалавек.


Міністэрства аховы здароўя Беларусі пашырыла пералік краін з нестабільнай эпідсітуацыяй па каранавірусе\nАдпаведная інфармацыя размешчана на сайце Міністэрства аховы здароўя.\nМіністэрства аховы здароўя Беларусі ўнесла змяненні ў пералік краін з нестабільнай эпідэміялагічнай сітуацыяй па каранавірусе, уключыўшы туды Італію, Іран, Рэспубліку Карэя, Францыю, Германію, Іспанію, Польшчу і Чэхію.\nПры перасячэнні дзяржграніцы ўсім прыбыўшым (за выключэннем кіроўцаў, якія ажыццяўляюць грузаперавозкі і перамяшчаюцца транзітам праз рэспубліку) выдаюцца "Анкета прыбыўшага" і памятка "Правілы паводзін пры самаізаляцыі". Спецыяліст санітарна-каранціннага пункта праводзіць тэрмаметрыю (з выкарыстаннем цеплавізара або бескантактавага тэрмометра), а таксама апытвае на наяўнасць або адсутнасць скаргаў на стан здароўя.\nМіністэрства транспарту і камунікацый вызначыла 43 пункты, на якіх кіроўцы велікагрузных машын, што перамяшчаюцца праз тэрыторыю Беларусі, могуць заправіцца і адпачыць. На гэтых пунктах арганізаваны санітарна-проціэпідэмічныя мерапрыемствы, рэалізацыя якіх дасць магчымасць мінімізаваць рызыку завозу і распаўсюджвання каранавіруснай інфекцыі.\n25 сакавіка 2020, Мінск\nСсылка на текущий документ: http://belarus.kz/aktueller/3-/1/52211


Каранавірус не стане «чорным лебедзем». Чым адгукнецца СОVІD-19? | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Здароўе » Каранавірус не стане «чорным лебедзем». Чым адгукнецца СОVІD-19?\nБарацьба за рынкі\nНа думку аналітыка Беларускага інстытута стратэгічных даследаванняў (БІСД) Аляксея Аўдоніна, ЗША, еўрапейскія краіны могуць выкарыстоўваць сітуацыю з каранавірусам, каб аргументаваць сваё імкненне змяншаць прысутнасць кітайскіх кампаній на нацыянальных рынках. Паралельна ідзе канкурэнцыя за Афрыку. «Можна казаць аб тым, што цяпер пачаўся этап барацьбы за афрыканскі кантынент. Многія прадпрыемствы, і еўрапейскія, і амерыканскія, пераводзяць свае вытворчасці з Кітая ў Афрыку. Гэта працягвалася на працягу апошніх пяці-сямі гадоў», — нагадаў аналітык.\nУ той жа час Кітай сам даўно і актыўна працуе на афрыканскім рынку. Пры гэтым, як звярнула ўвагу старшы выкладчык кафедры міжнародных адносін Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Юлія Абуховіч, у Афрыцы цэняць уклад кітайскіх кампаній у сваю эканоміку і наўрад ці адмовяцца ад далейшага супрацоўніцтва. Разам з тым яна не выключыла, што на хвалі падзей з СОVІD-19 адбудзецца некаторае пераразмеркаванне рынкаў.\nДэкан факультэта міжнародных адносін БДУ Віктар Шадурскі заклікаў не перабольшваць уплыў ЗША і іх саюзнікаў на сусветны рынак. «Свет значна шырэйшы, чым Злучаныя Штаты. Трэба разумець, ёсць маса краін, якія чакаюць кітайскія інвестыцыі, кітайскай прысутнасці», — сказаў ён, назваўшы ў іх ліку і Беларусь. Складана ўявіць, што яна, маючы на сваёй тэрыторыі індустрыяльны парк «Вялікі камень», будзе зацікаўленая ў тым, каб скараціць прысутнасць Кітая на сваім рынку, дадаў эксперт.\nДрайверы і сімулякры\nНекаторыя эксперты паспелі ахрысціць СОVІD-19 «чорным лебедзем» сусветнай эканомікі — сітуацыяй, развіццё якой цяжка прагназаваць на магчымыя сур'ёзныя негатыўныя наступствы. «Трэба разумець, што гэта ўжо не пра Кітай. Сітуацыя для яго не «чорны лебедзь». Яна пралічаная, КНР на яе рэагуе», — адзначыў аналітык БІСД Антон Дударонак. На яго думку, «чорным лебедзем» каранавірус застаецца для свету ў цэлым. «Калі краіны здолеюць аб'яднацца, вырашыць гэтую праблему на ўзроўні калектыўных намаганняў, тады яна перастане быць «чорным лебедзем» для планеты», — дадаў аналітык.\nЯго пункт гледжання падтрымлівае Юлія Абуховіч. «Прагнозы рабіць рана. Сітуацыя абсалютна непрадказальная», — адзначае эксперт. Па словах Юліі Абуховіч, усё залежыць ад таго, ці прыйдзе свет да разумення, што каранавірус — агульная праблема і яе трэба вырашаць, не паддаючыся паніцы. Сусветная супольнасць аказалася не гатовай разам змагацца з СОVІD-19. Такое меркаванне выказаў дырэктар Цэнтра праблем еўрапейскай інтэграцыі Юрый Шаўцоў. «Цяпер перыяд, калі сусветныя цэнтры сілы сканцэнтраваны на сабе», — канстатаваў эксперт.\nРазам з тым сітуацыя некалькі адрозніваецца ад той, што склалася ў 2003 годзе, калі адбылася ўспышка атыповай пнеўманіі SАRS. Тады вірус пачаў распаўсюджвацца не ў такіх шматмільённых гарадах. Ухань — пяты па велічыні горад Кітая. Гэта адзін з эканамічных цэнтраў, там знаходзяцца ключавыя вытворчыя базы. Як падкрэсліў Антон Дударонак, наогул увесь паўднёвы ўсход Кітая — гэта 80 працэнтаў ВУП краіны.\n«Важна дадаць узаемасувязь гэтай падзеі з рэакцыяй інфармацыйнага поля, эканомікай і рынкамі. Мы можам казаць, што назіраем тыповую мадэль так званага сімулякра, якая была апісана Жанам Бадрыярам, — заўважыў Аляксей Аўдонін. — Фактычна гэта фарміраванне нейкай сімуляцыі з дапамогай медыя. Вірус быў раскручаны з дапамогай медыя, міжнародных СМІ і аказаў моцнае ўздзеянне на сусветную эканоміку. Пандэміі, якія былі да гэтага ў Кітаі, не мелі такога моцнага ўздзеяння на глабальныя медыя. Падзея рэгіянальная, а мае міжнародны маштаб».\nКНР, магчыма, і страціць у гэтым годзе з-за эпідэміі ў эканамічным росце. Аднак тэмпы развіцця кітайскай эканомікі ўсё роўна будуць пераўзыходзіць іншыя краіны. Прычым з'явяцца дадатковыя драйверы, напрыклад, у сферы найноўшых тэхналогій, анлайн-адукацыі.\nКаментуючы становішча спраў з каранавірусам СОVІD-19, нават афіцыйныя асобы дапускаюць супярэчлівыя, залішне эмацыянальныя заявы. Такімі назіраннямі падзяліўся Антон Дударонак. Па шасціўзроўневай шкале папярэджанняў Сусветнай арганізацыі аховы здароўя аб пандэміі сітуацыя з каранавірусам знаходзіцца на чацвёртай стадыі. «Тэндэнцый да пераходу да пятай, калі эпідэмія, супастаўная з кітайскай, з'явіцца ў іншай дзяржаве, мы не назіраем, — адзначыў эксперт. — Кітай адэкватна рэагуе, прымае меры па абмежаванні распаўсюджання віруса. Цяпер гэта надзвычайная сітуацыя ў галіне грамадскай аховы здароўя, але эпідэміі ў глабальным маштабе няма». У той жа час эксперт СААЗ на форуме ў Давосе агучыў страшную лічбу — пры горшым развіцці падзей заразіцца на каранавірус могуць дзве траціны насельніцтва Зямлі. «Гэтая супярэчнасць паказвае, што цяпер шмат эмоцый, асобаснага фактару ў заявах, у тым ліку афіцыйных чыноўнікаў», — канстатаваў Антон Дударонак.\nЁн звярнуў увагу на максімальную інфармацыйную адкрытасць Кітая ў барацьбе з каранавірусам. У перспектыве гэта адыграе станоўчую ролю ва ўрэгуляванні сітуацыі, лічыць аналітык БІСД. У барацьбе з распаўсюджваннем каранавіруса улады Кітая паказалі прыклад жорсткай, сталёвай рэакцыі. Такое меркаванне выказаў дэкан факультэта міжнародных адносін БДУ Віктар Шадурскі. Эксперт адзначыў, што кітайскае кіраўніцтва пайшло на беспрэцэдэнтныя меры па каранцінных мерапрыемствах, каб спыніць вірус.\nПагроза і магчымасць\nКіраўнік Беларуска-кітайскага даследчага цэнтра «Пояс і Шлях» (у структуры Цэнтра сістэмнага аналізу і стратэгічных даследаванняў Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі) Вадзім Сугак канстатаваў, што «выяўляецца нейкі расізм, няхай і ў латэнтным стане, у дачыненні да кітайцаў». Эксперты падкрэслілі, што Беларусь у гэтым сэнсе паказала станоўчы прыклад, яна была першай краінай, якая накіравала ў Кітай гуманітарную дапамогу. Беларускі бок разумее, што для кітайскіх партнёраў быў важны ўжо сам факт такой сяброўскай падтрымкі.\nВадзім Сугак нагадаў, што ўсе заявы наконт таго, што каранавірус згубны толькі для прадстаўнікоў азіяцкіх народаў, ужо абвергнутыя. «Версія з этнавірусам вельмі добрая для таго, каб атрымліваць падпісчыкаў на разнастайныя каналы», — сказаў кіраўнік цэнтра «Пояс і Шлях». Таксама ён крытычна адазваўся і аб іншых чутках, у прыватнасці з нагоды лабараторыі, з-за якой нібыта адбылася ўспышка СОVІD-19 ва Ухані. Насамрэч яна знаходзіцца ў 20—30 кіламетрах ад горада. «Ёсць такая кітайская прыказка: у каменя, які ляціць уніз, ёсць тысячы прычын не дасягнуць дна. Так і тут: ёсць тысячы прычын, каб абгрунтаваць тое, чаго няма, — рэзюмаваў эксперт. — Ёсць такі кітайскі іерогліф, які абазначае крызіс. Прычым у ім змяшчаецца як пагроза, так і магчымасць. Кітаязнаўцы часта спасылаюцца на такую кітайскую практыку: калі ў іх узнікаюць складанасці, яны мабілізуюцца і вельмі паспяхова пераадольваюць такія крызісы».\nЗалегчы на дно. Як разгортваецца глабальны каранцін?\nУ Беларусі зафіксаваны 94 выпадкі заражэння каранавірусам\n20671 З панядзелка ў Беларусі рэзка пахаладае\n787 Хто паставiць кропку ў спрэчцы вакол пакупкі за адну базавую?\n640 У Беларусі зафіксавана 86 выпадкаў заражэння каранавірусам\nЧым пагражае глабальны крызіс?\nIталiя на каранцiне. Як каранавiрус паралiзаваў Апенiны\nЧаму фэйкі ўяўляюць глабальную пагрозу?


«Какое счастье, что мы еще вдвоем!» Ветеран труда Олег Павинич и его жена Наталья вместе 58 лет — Новости в Поставах\n16.09.2020 15.09.2020 postawy181Комментариев нет\nПрозвішча ветэрана працы Алега Максімавіча Павініча з вёскі Рабекі занесена ў хранікальна-дакументальную кнігу «Памяць. Пастаўскі раён». У 1978 годзе ветэран удастоены ордэна Працоўнай Славы III ступені. І пры сустрэчы я спытала, за што такая ўзнагарода.\n— У тыя гады наш калгас «Ленінскі шлях» атрымліваў добрыя ўраджаі. Мы, механізатары, дабіваліся высокіх паказчыкаў, — успамінаў Алег Максімавіч. — Дзяржаўныя адзнакі атрымалі некалькі чалавек. Стараліся ўсе.\nТолькі афіцыйна ўлічаны працоўны стаж Алега Павініча складае 45 гадоў. Насамрэч ён значна большы. Быў трактарыстам, камбайнерам, вадзіцелем. На панадворку і зараз стаіць трактар «Беларус». Купіў спісаны, адрамантаваў, і сталёвы конь стаў прыгодны да эксплуатацыі. Максімавіч узорвае ім агарод, косіць бульбоўнік. Шкадуе, што абодвух зяцёў «Беларус» зусім не цікавіць. А яшчэ больш — пра тое, што ў самога слабее здароўе і ўжо цяжкавата ўпраўляцца на трактары.\n58 гадоў разам Алег Максімавіч і Наталля Сяргееўна Павінічы\n— Але якое шчасце, што мы яшчэ ўдваіх! — радуецца жонка Наталля Сяргееўна. — Вы толькі ўявіце, нашай сям’і сёлета споўнілася 58 гадоў! Абое нарадзіліся і выраслі ў Рабеках. Алег на пяць гадоў старэйшы за мяне, але разам хадзілі на танцы, гулялі цярэшкі і маёўкі. Муж усё жыццё працаваў у калгасе, я — паштальёнам. Жывём дружна, паважаем адно аднаго. І дачок вучым, каб былі мудрымі ў сям’і, умелі змаўчаць, калі трэба — саступіць.\nЛя дома Павінічаў мноства разнастайных кветак. Прычым даглядае іх у асноўным Наталля Сяргееўна, бо ў дачок, якія жывуць з сем’ямі ў Паставах і займаюцца прадпрымальніцтвам, сваіх клопатаў хоць адбаўляй. Але да бацькоў наведваюцца, дапамагаюць, умеюць стварыць для іх свята.\n— Мне ў радасць працаваць на кветніках, — гаварыла жанчына. — Вельмі люблю прыгажосць. — Хапае нам з Алегам працы і ў агародзе. Хочацца ўсё па-гаспадарску дагледзець, атрымаць добры ўраджай.\nПавінічы ўспаміналі гады свайго дзяцінства і маладосці, параўноўвалі той час з сённяшнім днём. І заключылі: «Цяперашняму пакаленню толькі жыць ды радавацца. Маладыя маюць усё для шчасця. І так шкада, што многія не цэняць гэтага, не задумваюцца, як дорага, калі над роднай зямлёй мірнае неба».\nЯк не пагадзіцца з гэтымі словамі?


Дэпутаты прынялі праект аб адказнасці за заклікі да санкцый - 04.10.2021, Sputnik Беларусь\nДэпутаты прынялі праект аб адказнасці за заклікі да санкцый\nУ панядзелак дэпутаты таксама разгледзелі праект закона аб змене Канстытуцыі. 04.10.2021, Sputnik Беларусь\nМІНСК, 4 кас - Sputnik. Законапраект "Аб змяненні Крымінальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь" прыняты ў першым чытанні.У панядзелак у Мінску адкрылася шостая сесія Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу сёмага склікання, на якой разгледзяць 11 законапраектаў.Законапраект аб змяненні КК Беларусі быў унесены ў Парламент 27 верасня года па даручэнні Прэзідэнта РБ Аляксандра Лукашэнку.Згодна з праектам закона, арт.361 Крымінальнага кодэкса выкладаецца ў новай рэдакцыі. Будзе больш жорсткай адказнасць за дзеянні, накіраваныя на прычыненне шкоды нацбяспекі, у тым ліку - за заклікі да санкцый у дачыненні да Беларусі, фізічных і юрыдычных асоб краіны.Як раней адзначаў старшыня Пастаяннай камісіі па нацыянальнай бяспецы Палаты прадстаўнікоў Алег Белаконеў, у абноўленым КК па першай частцы за заклікі да звяржэньня канстытуцыйнага ладу, захопу ўлады, заклікі да тэрарыстычных актаў, рознага роду праявам, у тым ліку і прымяненню санкцыйных мер да дзяржавы, да фізічных, юрыдычных асоб будзе прадугледжана пакаранне ў выглядзе пазбаўлення волі да 6 гадоў.За заклікі да замежнай дзяржавы аб увядзенні рэстрыкцыяў у адносінах да Беларусі будзе пагражаць да дзесяці гадоў пазбаўлення волі.А трэцяя частка, па словах Алега Белоконева, калі гэта будзе ажыццяўляцца "з выкарыстаннем глабальнай сеткі інтэрнэт, СМІ, з выкарыстаннем свайго службовага становішча службовай асобай, і якое пацягнула цяжкія наступствы". За такія злачынствы пакаранне будзе складаць ад 4 да 12 гадоў зняволення.У панядзелак быў таксама прыняты праект закона аб змене Канстытуцыі. Плануецца, што праект абноўленай Канстытуцыі будзе прадстаўлены да 7 лістапада.\nканстытуцыя, санкцыі, закон, адказнасць, дэпутат\nУ панядзелак дэпутаты таксама разгледзелі праект закона аб змене Канстытуцыі.\nМІНСК, 4 кас - Sputnik. Законапраект "Аб змяненні Крымінальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь" прыняты ў першым чытанні.\nУ панядзелак у Мінску адкрылася шостая сесія Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу сёмага склікання, на якой разгледзяць 11 законапраектаў.\nЗаконапраект аб змяненні КК Беларусі быў унесены ў Парламент 27 верасня года па даручэнні Прэзідэнта РБ Аляксандра Лукашэнку.\nЗгодна з праектам закона, арт.361 Крымінальнага кодэкса выкладаецца ў новай рэдакцыі. Будзе больш жорсткай адказнасць за дзеянні, накіраваныя на прычыненне шкоды нацбяспекі, у тым ліку - за заклікі да санкцый у дачыненні да Беларусі, фізічных і юрыдычных асоб краіны.\nЯк раней адзначаў старшыня Пастаяннай камісіі па нацыянальнай бяспецы Палаты прадстаўнікоў Алег Белаконеў, у абноўленым КК па першай частцы за заклікі да звяржэньня канстытуцыйнага ладу, захопу ўлады, заклікі да тэрарыстычных актаў, рознага роду праявам, у тым ліку і прымяненню санкцыйных мер да дзяржавы, да фізічных, юрыдычных асоб будзе прадугледжана пакаранне ў выглядзе пазбаўлення волі да 6 гадоў.\nЗа заклікі да замежнай дзяржавы аб увядзенні рэстрыкцыяў у адносінах да Беларусі будзе пагражаць да дзесяці гадоў пазбаўлення волі.\nУ панядзелак быў таксама прыняты праект закона аб змене Канстытуцыі. Плануецца, што праект абноўленай Канстытуцыі будзе прадстаўлены да 7 лістапада.\nДэпутаты прынялі праект закона аб змене Канстытуцыі\n4 кастрычніка, 11:44


Рух за свабоду мусіць стварацца зьнізу ўверх, а ня зьверху ўніз\n10.05.2006 / 17:31\n«Мілінкевіч, ганіце іх са свайго атачэньня, пакуль яны не пахавалі вас як палітыка». Блогер Фальксваген аб прапанове штабу Мілінкевіча стварыць адзіны каардынацыйны цэнтар па падрыхтоўцы флэшмобаў.\nШтаб спадара Мілінкевіча прапанаваў стварэнне адзінага каардынацыйнага цэнтру па падрыхтоўцы флэш-мобаў.\nЗдаецца, па штабах усё ж трэба пальнуць.\nЯ вельмі захапляюся Мілінкевічам, галасаваў за і падтрымліваў яго, і таму не хачу, каб гэты таленавіты, прыстойны, культурны чалавек дэградаваў да ўзроўню звычайнага апазіцыйнага функцыянера.\nЗдаецца, у штабе хтосьці пранюхаў, што флэш-моб - гэта, як кажуць, sexy, новае, нечаканае, незаежжанае. З усімі выцякаючымі для замежнікаў наступствамі. (Далей маўчу - вы самі гэта падумалі). І палітычная апазіцыя, хаця б некалькі асобаў у яе шэрагах, вырашылі паставіць гэта, як кажуць, пад кантроль.\nНакідваць арганізацыйны хамут на самаарганізаваную грамадзянскую супольнасць - значыць душыць яе ў зародышы. Даруйце, спадар Мілінкевіч, не вы павінны каардынаваць маладых людзей, што выходзяць на вуліцу, а яны вас. Гэта завецца дэмакратычная адпавядальнасць. Менавіта так, знізу ўверх а не зверху ўніз, мусіць стварацца і новы рух за свабоду, які я цалкам падтрымліваю. Я не сумняваюся, што ідэйку вам падкінулі менавіта тыя, хто мякка кажучы завальваў вам перадвыбарчую кампанію. Ганіце іх са свайго атачэння, пакуль яны вас не пахаваюць як палітыка.\nЦяпер пра флэш мобы. Яны могуць працаваць толькі тады, калі робяцца нечакана, непрадказальна, імкліва. Гэта не тэатр - тут не можа быць адзінай трупы і адзінага рэжысэра. «Каардынацыйны цэнтр» - гэта лепшы падарунак КДБ, каб проста спыніць працэс, як кажуць, на карню. Вам гэта трэба?\nДарэчы, нарада флэш-мобаўцам. Пасьля двух тыдняў, вас ужо выдатна ведаюць, адсочваюць, і забіраюць, нават перад тым, як вы пачынаеце штосьці рабіць. Саблюдайце канспірацыю і будзьце гнуткімі. Старайцеся распаўсюджваць інфармацыю ў самы апошні момант. Не злоўжывайце інтэрнэтам, стварайце інфармацыйную заслону, на вашых ЖЖ ўжо ва ўсю сядзяць КДБісты.\nВы нам патрэбныя на Свабодзе!


Кіеў і Масква гатовыя да перамоваў. Але на розных умовах\n08 красавік 2014, 14:38\nУкраіна гатовая да кансультацыяў з Расеяй па пытаньнях урэгуляваньня сытуацыі ў краіне ў любым фармаце, у тым ліку і пры ўдзеле міжнародных пасярэднікаў.\n«Украіна гатовая да кансультацыяў як у двухбаковым фармаце з расейскім бокам, так і з прыцягненьнем міжнародных пасярэднікаў з Эўразьвязу і ЗША», — заявіў у аўторак агенцтву Інтэрфакс-Украіна дырэктар дэпартамэнту інфармацыйнай палітыкі МЗС Украіны Яўген Перабійніс.\nНапярэдадні дзяржсакратар ЗША Джон Кэры і кіраўнік расейскага МЗС Сяргей Лаўроў абмеркавалі магчымасьць правесьці бліжэйшым часам перамовы паміж ЗША, Расеяй, ЭЗ і Ўкраінай пра мірнае ўрэгуляваньне ўкраінскага крызісу.\nМасква гатовая да перамоваў у фармаце РФ — ЗША — ЭЗ — Украіна.\nПра гэта заявіў міністар замежных спраў Расеі Сяргей Лаўроў, перадае ІТАР — ТАСС. «Сапраўды, мы гатовыя разглядаць шматбаковы фармат, у якім прадстаўлены эўрапейцы, ЗША, Расея, украінскі бок», — адзначыў расейскі міністар.\nПры гэтым у Маскве лічаць, што поўдзень і ўсход Украіны таксама павінны быць прадстаўлены на міжнародных перамовах.\nПакуль ні фармат перамоваў з ЗША, ЭЗ і Ўкраінай, ні тэрміны, ні парадак дня ня вызначаныя, заявіў міністар Лаўроў. Акрамя таго, на думку Лаўрова, да пачатку гэтых кансультацыяў павінен быць прадстаўлены праект новай Канстытуцыі Ўкраіны.\nПерамовы ў фармаце Украіна-ЭЗ-ЗША-РФ могуць адбыцца ў найбліжэйшы тыдзень, паведаміў МЗС Украіны.\nРада ўзмацніла адказнасьць за замах на тэрытарыяльную цэласнасьць і здраду\nАмэрыканцы наогул ня ведаюць, дзе Ўкраіна, але хочуць паслаць свае войскі


1) Жыву ў дзяржаўнай кватэры з сынам і мужам. Жыроўкі прыходзяць на маё імя. Былы муж адмаўляецца аплачваць сваю частку. Я ўжо на пенсіі, і такія выдаткі для\nмяне празмерныя. Што рабіць? Глушнёва І. А., Віцебск