pra dukty: 2010/10\nВось уключыш раз на паўгоду эфэм, а там табе хоба, і «Бонда» — «Прыйдзе іх дзень». Ідзеш і «ўяўляеш іншую краіну» насуперак памехам.\nпаўтыдня цяпер бяз ровара, паўночны дзікі глухаменьск\nа колькі ў мяне сьпіц у вобадзе, пытаецца прадавец і глядзіць дакорліва, ды халера яго ведае, гусьценька так…\nі вось начорта было мудрыць, 32 дзіркі, 36 дзірак, не маглі на 34 дамовіцца ды выпіць кефіру за мірдружбужуйку?\nякую вінду ставіць на новы комп, га?\nа во як, у роварнях з розьніцай у 2 мэтрастанцыі цэны на адзін і той жа з морды і маркі вобад адрозьніваюцца ў 3 разы.\nну і трындзец гэтае вашае мэтро\nшчэ пакуль я гойсаў на ровары, у мятры пазапісвалі ў дынамікі расейшчыны, бо на беларускай мове, як вядома, можна казаць толькі розную фігню\nперакладчыкі завісьлі ад сярэдзіны «середины» і сярэдзіны «внутри» і абрацілісь к велікаму і дэфінітыўнаму, хоць, вядома, усё куды прасьцей\nДДД, Дзіка Дзелавы Дзень, паДаткавая, ваенкамаД, раДыёкропка, аДДзел Дастаўкі, згубленазнойдзены пашпарД, разьлікова-Даведачны цэнтар. АбеД.\nдрукаванымі літарамі ад рукі, ці маеце дакумэнт для выезду за мяжу (пашпарт РБ?), ваенкамат ад слова «мадэрнова»!\nСа сьвістам адключыў радыёкропку. Толькі ўвайшоў, а мне кажуць: давай пашпарт, пішы заяву, а я думаў, сарамаціць будуць ці ўгаворваць.\nзаехаў уэ пікіровачны цэнтар між двух роварняў, а велафішку там не сякуць і морды кіслыя, паехаў у шыману-цэнтар, там усё ок і па тэме.\nшымана, легендарны цэнтар наш, патуляўшыся па розных глухакуцьцях сталіцы, думае ўрэшце дэматэрыялізавацца зусім. шкада.\nадзінае што, калі адпаркоўваў ровар ад парэнчаў Тэатру лялек, нацягваючы балаклаву, зірнуў на прэзыдэнцыю і крыху запаранаідальнічаў.\nня хочаш стаяць у чэргах на пошце ды ў банку? завядзі easypay — будзеш стаяць у падаткавай.\nу падаткавай: «Ці вам знаёмы нумар ізіпэй *******?» Ды мне мой нумар не знаёмы, недзе ў мэнэджэры ўсякай лічбавай усячыны ляжыць, спадарыня.\nінтэрнэту ў падаткавай няма, званіць на мабільнікі ім нельга, пісаніна, ясны перац, ручная, а яны маняцца інтэрнэтыя справы расьсьледаваць.\nвобад сам дацягнуўся да тармазоў. ня ў час гэтыя геамэтрычныя ініцыятывы.\nвось навошта вайцюшкевіч перакрыўляў песьню пра «скончылася лета»? даёш radio edit без выя…ў!\n8899. 3396 з траўня. на гэтай радаснай ноце задні вобад вырашыў разваліцца. #bike #km\nувогуле, ровар — гэта такі вялікі набор расходных матэрыялаў\nкалі іду пешкі, адчуваю сябе дыялапшчыкам #bike\nвядома, хацелася б прэзыдэнта нефіялетавай арыентацыі, якому што качыньскі, што пінск…\nПа тэлеку навіны сталіцы. Сталіцы. Першая навіна — яблыкі залажылі, а капусту не залажылі, затое бульбу залажылі. Жыцьцё віруе, а то!\nЁсьць рэчы, якія ставяць мяне ў тупік. Вось дастаў з скрыні паперчыну: «Вам заказное пісьмо, явіцца». Ды гары яно гарам з сваім адправіцелем\nІ, прызнаючы, што заказное пісьмо — вытанчаны спосаб зьдзеку з адрасата, дарагая Белпошта, я нідзе не знайшоў, што мушу за ім ганяцца.\nтаварышы менскамандзіры, вы б казалі, калі на велабане дзень «конца света», мы б рабілі turn off party: і веласэзон не закрыты, і сьвята ё.\nзвадзіліся ў «Дом кіно» на «Рэда», канапачкі там файныя, і будынак — копія збазаранай віцебскай «Беларусі», хоць і бяз джунгляў у фае.\nхоць шкада ліхтароў, якія паставілі, каб яны не сьвяцілі.\nalways papa coli #electby\nпакупнікі п…ць, што зара робяць рэчы з запраграмаванай ламучасьцю. Фігня ўсё — агледзеўся ўкола — столькі ўсяго аж надакучыла, а не ламаецца\nа фішка ўся ў тым, што і зара працуюць прасы на прысаку, а ўсе, чамусьці, карыстаюцца навачэснымі з адпарвальнікамі.\nасаблівы п…ж пра савок, ды я за 20 гадоў забыўся адрасы майстэрняў, а савецкія віцебскія ўсе помню.\nа 6 гадоў таму купіў абутак «Небелвест», ну так абрыдзеў, а хоць бы трэшчынка якая хоць дзе. Змажаш — як новыя, хоць вый.\nёсьць у мяне ў плэйлісьце нейкі майдан-мікс ад Люкс-эфэм зь Юшчанкам на вакале, такая кранальная рэч пра тое, як мы былі падманвацца радыя.\nроварны бог пачуў маё ныцьцё пра кожны трэці адключаны пасьля апоўначы ліхтар й ў 23:00 адрубіў усе.\nпрытаварышаваць, адтаварышаваць, раставарышаваць.\nсьлікі, бяз панікі!\nтрэба насабачыцца чакаць, трэба быць спакойным і упартым, ад жыцьця каб часам здабываць радасьці скупыя пэрфакарты\nвось які ты, веладайвінґ\nпрыкольнае вызначэньне беларускай мовы: «не та кириллица»\nчалавецтва манецца на марс, а ня можа даўмецца, што ў перадзе ноўта ня мусяць быць штэкераў, а дрот клавы мусіць тырчэць не спасяродку\nладна байфлай, — колькі гадоў прайшло, а gtalk і winamp дагэтуль мірацца толькі пад танцы з бубнамі.\nшто я магу сказаць пра windows 7 па двух днях супольнага жыцьця — дужа шмат трындзіць і выпендрываецца.\nувогуле, сёмая вінда — для дзевачак, segoe, ґрадыенты, цені, прыдыхацельныя разгортваньні вокнаў, кнопачкі з блёстачкамі, цьху біжутэрыя\nзь цікавасьцю сачу за скачкамі: хто раней адрамантуе: мінсктранс свой pda-расклад ці гідрамэтцэнтар свой радар http://bit.ly/bQzK6I\nну але мінсктранс і гідрамэт — гэта, зразумела, матч за другое і трэцяе месцы. #byfly\nкалі ў #otryv’е несэзон, квэсты прыходзяць у рассылцы навінаў Мінсктранса. А ты ведаеш, дзе знаходзіцца вуліца Праектуемая-6?\nня ведаеш? а дарма. Гэта ці ня самая доўгажыхарка з усіх (бяс)слаўна пераназваных сПраектаваных вуліц.\nзьехаўшы на дзікую Мікалаеўшчыну, забыўся дома Gillet Fusion, адгаліўшыся 2 тыдні мылам, адкрыў па вяртаньні прадукцыю Вітэкса і Беліты\nкалі зубы гэтаксама вывальваюцца што ад модума, што ад блендамеда, нашто плаціць болей?\nну колькі мэталалому можна сабраць у ціўцеры, колькі бабулек перавесьці цераз дарогу ў ЖЖ, расьпілаваць дроў у Кніземордаў?\nэх, наша вальтанутае дзяцінства, якія на ўскрайку Віцебска дарогі, якія машыны, а пераводзілі ж некага! З дравамі і ломам, праўда, было лепш\nА патом прыйшлі нацыяналісты з шушкевічам і бабкі навучыліся пераходзіць дарогі самі. Піянэры сталі бамжамі і займаюцца тым жа самым.\nбелчыгунка, imxo, занадта катэгарычная ў сваіх выказваньнях: «Станции прибытия с названием Белосток не существует». Хоць я даўно не правяраў\nЗасквоцьце ўжо хто-небудзь http://rw.by, — белчыгунцы, відаць, ня трэба. Будзе добрая скарачалка лінкаў.\nкалі курэньне забівае, то робіць гэта занадта марудна, трэба ўдасканальваць тытунёвую вытворчасьць у гэтым сэмгэнце\nna rovary pa prajeznaj častcy — heta jak nieabaronieny seks. na chodniku — jak abaronieny, alie ŭsio roŭna kruta! #bike\nгэта ня глюкі і не абрывы, гэта новы стандарт інтэрнэту #byfly\nci jechać na rovary ŭ vajenkamat? niešta ja zadumaŭsia.\n«изучение личным общением» — гэта ж проста пэрл беэквівалентнай лексыкі! Пераведзяце войска на беларускую мову — танкі перастануць страляць.\nи дуремар, и карабас им одурачены не раз, лиса хитра и кот прохвост, но ведь и он не так уж прост #electby ды раньні ляпіс )\nу аутобусе грае шансон. шансон на музыку coldplay!\nRT @palasatka: Люди с флагами отрываются по городу. Почему-то пока мне грустно видеть БчБ флаги в контексте отрыва "пока можно".\nкаб ніхто не падумаў, што г.п. Бягомль такі ўжо просты, шапікі ды забягалаўкі ля вакзалу маюць назвы «Ліліяна», «Олінкія» і «Тофелія»\nкалі гасьне кожны трэці ліхтар на вуліцы выходзяць дзяўчыны ў белых куртачках і ім бібікаюць чорныя мэрсы, а тут я ў балаклаве псую карціну\nя прапаную паставіць агароджу ўздоўж кальцавой, забараніць яе для раварыстаў, дазволіць там 200 км/г, адкрыць для ўезду і закрыць для выезду\nу маім дзяцінстве быў дужа папулярну паліндром пра розу і Азора, малата таго, што Азор хрэнвядомахтотакі, дык яшчэ і паліндром дурацкі.\nМаша клала кал алкашам ці он дебил и жили бедно, ну хаця б аргентина манит негра — было б куды весялей.\nувогуле ў дзяцінстве было процьма рознай невытлумачальнай хрэні, чаго вартая адна непаліткарэктная дражнілка пра беларуса, каня і кулямёт.\nбудзь патрыётам! шкарпэткатрыётам!!! шкарпэткі для галавы і цела, шкарпэткі мабільныя, шкарпэткі для добрай скуры! http://yfrog.com/n9p09jj\nмама, а што, маршруткам на чырвоны сьвятлафор можна не станавіцца? мама прамаучала. пасажыры пасьміхнуліся.\nа 03:03 1 kaža Links to this post\nа гасьцявы байфлай ня хоча адчыняць белінфанэтаўскі іґет па госьцю, нягледзячы на запэўніваньні.\nа трохпраграмныя прымачы яшчэ выпускаюцца?\nу ліфт зайшла пышнавалосая, адвярнулася да люстэрка, дастала грэбень і давай драць сваю чупрыну з аддачай мне па плячах, цудам спасься\n10 lux — гэта на адлегласьці 3-5 мэтраў штось будзе відаць?\nнаколькі ў прайм-тайм няма чаго глядзець, настолькі ноччу ад целека не адарвацца — файны джаз на Mezzo, правльныя старыя гіты на VH1\nзьмест тэґа #byfly падымае настрой\nнам усім гамон? http://bit.ly/bihQR3\nнехта слаўна прыкалоўся, калі прыдумаў, каб юсб ўлазіла ў сеткавую дзірку\nюзаю ліхтарык RHL-03 у якасьці падсьветкі клявіятуры, сёньня надыбаў kellys rebel, штуковіна можа пацягацца з powerblack, а ў 10-ра таньней\nсядзьце насупраць, дастаньце лэптопы і ўвайдзіце ў чат.\nа ці не пайсьці ды адрубіцца ад радыёкропкі\nнарод, скажыце што-небудзь кепскае пра ADSL.BY\nНа providers.by 2-е месца ў рэйтынгу займае Інфалан. Ну ня можа правайдэр з курсіўным таймсам на сайце быць адэкватным, я лічу.\nладна, я скажу — на тарыфнай старонцы ADSL.BY хапае недасказанасьцяў, скажам, уцякач з байфлая асацыюе iGet зь няўлічвальным трафікам, а фіг\nhttp://news.yandex.ru/yandsearch?rpt=nnews2&grhow=clutop&text=andreylis ня ўнёс яснасьці. Што адбываецца? [8-\nCurrently Browsing: http://is.gd/g0n5Y Прыемная прыстасовіна, абставіла даўно мной карыстаны TidyRead на раз-два.\nusio ž papśnia apošniaja Placebo\nI like: чорныя менскія тралейбусы, сьвежа і стылёва. Даёш ружовыя!\nа нехта ж абцюкаў бардзюр і падклаў кавалак асфальту!, а вы кажаце, людзі ў нас абыякавыя.\nбайфлаю я ні разу лістоў не пісаў, а белінфанэту ўжо паслаў, як салавей лета.\nхоць вельмі карціць выбраць правайдэра па зразумелым крытэры, скажам, наяўнасьці веластаянкі ля офіса; стрымліваюся, як магу.\nне падабаюцца словы, ім не стае солі, яны не працаздольныя, разам, з злучком ці асобна\nЭра лічбавага тэлебачаньня, ёпта. Таймс нью космаств http://bit.ly/cH8uGg\nсам уключыў сабе ацяпленьне, — алё, жэс, у мяне сьцяна халодная. — харашо, шпок-ту-ту-ту-ту. і не прайшло й пары гадзін. а мо так яно і трэ\nмасер з каржом\nУ жыцьці лепш пачаць нешта першым ці прынамсі раней, чым пачнуць тыя, хто ўмее гэта лепей за цябе. Адрыў — наўзвочны прыклад, бо ў якім бы «боттаме» ня быў цяпер умураваны мой выніковы радок, а наводзіш мышкай — тры перамогі, выкідное акенца грэе і цягне на настальгію. Але нам рана жыць успамінамі. Тым больш што няма ва ўспамінах гэтых толку ніякага. Пінск — наўзвочны прыклад.\nНеяк ня так ужо і шмат гадоў таму быў я ў ім, паляпшаючы статыстычныя паказьнікі ўнутранага турызму. Той і гэты Пінскі аказаліся з сабой нават не знаёмыя. Наколькі той быў хмуры і правінцыйны, настолькі ў гэтым хацелася застацца. Свой, спакойны, утульны, звычайны і прыгожы. І гэта пры тым, што Адрыў нельга назваць добрым спосабам спазнаньня гарадоў. Гэта як палюбіць дом за каркас, а чалавека за шкілет. Сетка вуліц, павароты і глуш дзічайшая, на мапы не нанесеная і нават тубыльцам не цікавая — гэта ў адрываўскім мэню калі ласка. А хароствы і вабноствы — гэта калі толькі выпадкова, у шкоду таймауту. Узяць хаця б элемэнты маламаштабнай манумэнтальнасьці. Ой, конікі, ой, далонькі, ой, як сьвежа і натхнёна. А абтаптаўшы гэтых конікаў і голых, выбачайце, фэмін па шэсьць разоў з усіх бакоў? І ўжо наколькі рахманыя пінчукі, але рухаюцца фіранкі на ах, якім шыкоўным экзэмпляры савецкай архітэктурнай школы, і радуе толькі, што ты тут такі не адзін, а на ўсіх уціхамірвальных кашуль мо ў раёне не набярэцца. Урэшце, калі гуляешся ў адрыў (мужчына, у вашая та лета), марна удаваць зь сябе нармальнага чалавека. Цырк прыехаў, што за эўфэмізмы! так што ўсьмешку да вушэй — і вось ужо да цябе цягнуцца людзі зь дзецьмі. А што гэта ў вас такое, з аганьком у вачах пытаецца тата хлопчыка, хлопчык сасе палец, а гэта ў нас гарадзкое а... (хлопчык выцягвае палец з роту) а гульня такая! гойсаем па чужых гарадах, ганяемся за цікавосткамі і адзін за адным! — дужа здорава, — кажа хлопчык, што з вусамі і залысінай, можа, падказаць што, — ды хіба не... — і праўда, кажа той, падазрона паглядаючы на 8-бітнага пакемона з эры ZX Spectrum 48k, ну, посьпехаў.\nА я сяджу, старт сьцеражу. Горад іншы, рэпэртуар той жа. Толькі чамусьці так хораша! І я наразаю кругі па парку, гляджу на раку, на неба, лаўлю павуцінкі, а трафей — ну й йуг зь ягонай арыентацыяй геаграфічнай. Пінск — горад мары. Па пінскіх ходніках на ровары езьдзяць толькі менскія. Пінскія вуліцы вузкія і машыны не разганяюцца хутчэй за 40. На плошчу Леніна ноччу праезд забаронены, каб не будзіць грукатам па бруку жыхароў суседніх хрушчовак. Адна недарэчнасьць у Пінску — чыгунка, асабліва калі 20 хвілін да дэдлайну. Не, сур’ёзна. Ніякага ўражаньня недастатковасьці. Толькі тэмп спакайнейшы. Ну й калі прывык есьці па дарозе, хутка ды смачна — здохнеш з голаду і ніякі масер з каржом табе не паспачуваюць. А вось павуціньня такога ў сталіцы дакладна няма і ня будзе, пакуль тут не пабудуюць ды не ўзарвуць якую павуцінную фабрыку.\nНя ведаю, як павуцінная (гэта вэрсія усходніх суседзяў, якія не паверылі ў магчымасьць мірнага існаваньня павуціньня ў прамысловых колькасьцях без тэхнагенных катаклізьмічных чыньнікаў), а макаронна-залівацельная фабрыка ў Пінску месьціцца на прыватнасэктарнай вуліцы Чарняхоўскага. Такія казкі ды ва ўнісон на хаду сачынялі мясцовыя жыхары, што дзіву даешся! Я б павёўся, стопудова, нават пачаў запісваць гісторыю ў маршрутны ліст дробнымі літарамі, але нейкі бессардэчны цынік з натоўпу ўдзячных слухачоў не паверыў ды прапанаваў агледзець тэрыторыю па пэрымэтры. Ну пайшлі аглядаць, што ж чалавека крыўдзіць, нават калі ў яго душа такая чэрствая. А там, у двары — казачны канец, хто ня слухаў, маладзец. І нешта ў мяне настрой пасьля гэтай гісторыі нават палепшыўся. І калі замест вуліцы аказаліся вароты мэблевай фабрыкі, я адзінае, што падумаў: клас! я бачыў Пінскдрэў на ўласныя вочы. Той самы Пінскдрэў, што мы доўга выбіралі, але так і не купілі! Супэр! І скончылася дарога, запахла паленым пілавіньнем, два сабакі абступілі ў чужым двары, дзе я шнару між хлявамі, а я сабе думаю, якія файныя пінскія сабачкі, менскія мяне б даўно ўжо зжэрлі ды пулялі б костачкамі ў гарадкі, а гэтыя сталі на пачцівай адлегласьці і брэшуць для праформы, і жыхары мясцовыя ходзяць сабе, быццам бы ў іх пэрсанажы ў велашлемах па двары дзень пры дні з ранку да вечара ашываюцца. І далей — як цікава, дарога, што няма на мапе, шкада толькі, што выводзіць у месца, дзе ўжо езьдзіў.\nНу і пры канцы пра сур’ёзнае і не пабаюся сказаць навукова-гістарычнае. Калі хто чытаў ванегутаўскую «Калыханку для коткі» ці глядзеў «Аўтастопам па галактыцы», той ні на хвіліну не ўсумніцца ў тым, што Пінск быў заснаваны ня важна калі ня важна кім для таго, каб у ім празь дзевяцьсот гадоў пабудавалі парачку дамоў 3А за домам № 25, і каб у адзін незаплянавана сонечны дзень гэтая акалічнасьць аказала непазбыўнае ўзьдзеяньне на глузды й сыстэму каардынат сотні абсалютна не датычных да Пінску чалавек. Гэтым выдатна тлумачацца ўсе астатнія фантастычныя акалічнасьці гэтага дня.\nТут бы нялішне расставіць абзацы, але ў мяне камэра з адрыву ня клееная, а тут вам не Завальная, а самы сапраўдны паўднёва-ўсходні Паўночны пасёлак, які ў змове з сыноптыкамі з дня на дзень пагражае голымі, выбачайце, лёдамі.\nа 14:16 1 kaža Links to this post\ncetliki adryŭ, slovy\nтакімі тэмпамі і мэтадамі збору подпісаў элегантная перамога наступіць да выбараў #electby\nу Пінску хочацца застацца пажыць, хаця б да таго часу, пакуль грэе сонца і лётае павуціна, ночы ж і дажджу ў Пінску не бывае, праўда?\nу Пінску на галоўнай плошчы ляжыць брук, і пасьля 23 гадзіны рух па ёй забаронены, каб пінчукі з вокнамі на Леніна маглі спакойна спаць\nЯшчэ ў Пінску не сьпяшаюцца. Ні людзі і машыны. Гэта так прыемна, асабліва калі сьпяшаешся толькі ты адзін. Добры горад Пінск.\nпінскі стары горад — як музэй, у тым сэнсе, што ў музэі есьці не паложана, так і блукаеш, выглядаючы між помнікаў архітэктуры які фаст-фуд\nбелкартаграфія можа ганарыцца сваёй пінскай мапай, безь яе Адрыў быў бы менш блуклівым і без гарачага водару сьвежасьпілаваных пінскдрэў\ncetliki adryŭ, ravaryzm, šliachi\nВеластаянка? 8-] http://yfrog.com/m9zfaj\nраптам — Пінск на ровары\nбардзюрная мафія дабралася да дражнеўскага лесу http://bit.ly/aOFhXd\nbardziury ŭ liesie\nНа завулку Балотнікава — пяшчана-гразявой дарозе ўзбоч дражнеўскага лесу , праяжджальнай толькі ў сухую паравіну году, раптам пачаў вымалёўвацца культурны аб’ект.\nПершае, што я падумаў са страхам, — вось дзе вырашылі накруціць загаданыя Ладуцькам 5 кілямэтраў веладарожкі. Але тутэйшыя крыху абнадзеілі:\n— Што будзе? Ды лыжна-ролерная траса будзе. Цьху.\n«Цьху» — гэта таму, што лыжнікам у гэтым хваёвым лесе някепска жылося без бардзюраў. Дый раварыстам. Дый усім астатнім жыхарам было ў гэтым лесе някепска — па-лясному, а не па-бардзюрнаму. Цяпер жа зьезды ў лес перагароджаныя бардзюрамі, лясныя дарожкі разьежджаныя трактарамі ды самазваламі, але галоўнае «цьху» ня ў гэтым.\nГалоўнае — для нейкай там трасы (і можна быць упэўненым, што гэта будзе не якая-небудзь, а звыклая менская мама-калясачна-пралетарска-бухацельная траса) — скубуць і раўняюць трактарамі некранутыя лапікі гушчару, дзе грыбы шчэ сёлета расьлі. Панарабілі горы грунту і пяску.\nДля чаго? Каб зрабіць бессэнсоўную закручаную дарожку зьніадкуды ўніадкуль? Каму гэта трэба, акрамя вытворцаў бардзюраў, га?\nraniej za aciaplieńnie\nновы ціўцер урубілі раней за ацяпленьне\nкаціўся ўчора па пустым горадзе, ні машын, ні людзей, ні раварыстаў-баязьліўцаў, якія ня ведаюць, што прапускаюць самы няпотны сэзон #bike\nі першае, што мне напісаў #newtwitter, — Sorry! We did something wrong.\nдля сонных ранкаў ёсьць музычны халодны душ I Broke My Robot\nнавіны топавых аксэсуараў: sigma powerled лянуецца працаваць ужо й ад батарэек. 200-баксавая фара пражыла паўтара году. #sigma #bike\nновы ціўцер жужжыць, лятае, а ціўканьні не прымае\nі ўвогуле, паглядзеўшы на гэты #newtwitter, — #yoono можа спаць спакойна і ўводзіць сваю рэкляму, не канкурэнт гэты наваціўцер, не канкурэнт\nсто гадоў таму пісаў на http://www.timeticker.com/, каб дадалі Беларусь, -— не, улом ім нешта.\nдобра ўсё ж, што некаторыя фолаверы — follow me ў ціўцеры, а не на Іркуцкай па цемначы\nІ пра кіно. The Usual Suspects — расцудоўнейшая карціна, прыдуркаваты Спэйсі зноў у(с[пойлер]. The Fall — добра зьнятае абышто з прэтэнзіяй.\nНаваціўцер толькі з хваерхвокса не фунцыклюе, з хрома шле са сьвістам, такі любоўна зьбіраны кэша кош пайду выкіну.\nнеяк мне званілі (як першаму сьпяцу на сяле па ’нцярнэце, атож!): інцярнэт прапаў — а гэта кэш пачысьцілі і адрасы не падстаўляліся.\nпрапусціла даішная машына, стала ззаду на сьвятлафоры, і грошай за гэта не ўзяла\nу некаторых апэратараў ужо па фармулёўцы тарыфаў можна зразумець стаўленьне да кліентаў\nстолькі дзён на гэтым тыдні аказваліся ня пятніцай, што калі аказалася пятніца, ужо і не цікава.\nдругі раз за месяц купіў люстэрка за 65000, другое запар у краме, больш дурняў за месяц не знайшлося.\nладна, #electby, назавіце прычыну паставіць подпіс за каго-небудзь, калі вынік «выбараў» вядомы, а адзінага і як вынік плошчы не намячаецца?\nпа ходніках едзе цэлы трактар і па-хлапечы куляе, як бліны, лісьце, каб лепей падрумянілася, бібікае, пужае, весяліць мінакоў\nу цепласетках — нашы людзі, галоўнае ім пратрымацца да 19-га, каб на плошчы было цяплей\nзэба! рэдакцыя напісала — някляеў намаляваў гугламапу, яшчэ адзін яму плюс адзін. сьпявае таксама зэба http://is.gd/fO1VY\nзнайшоў студыйны варыянт «Сьцягу» на запраўдзе — лажыся і памірай. Ня тое, што Live Duo GUM Edition! http://is.gd/fO1VY\nнарод, байфлай дастаў, парайце правайдэра, у якога нэт зь першага разу і не на 5 сэкунд, няма ўсёй гэтай фігні з кароткімі гудкамі й чэргамі\nстаронка з айчынаўскімі тарыфамі — нечалавечы квэст, хвілолагаў ўсялякіх, туды, напэўна, не бяруць\ncetliki burapiena, byfly, huki, internet, zavakońnie\nу зьвязку з фэерычным спосабам павароту зь дзянісаўскай на маякоўскага пракладчык minsktrans.by раіць дабірацца дзявяткай. маляўнічы маршрут\nрамантычна-урбаністычнае паломніцтва па маякоўскім апакаліпсісе ад Чэрвеньскага да Чыжэўскіх з «пурпурнымі вошамі»(©:http://bit.ly/aYOV7O)\nдамы стаяць за 2 мэтры ад праезнай часткі, у гэтую шчыліну ўжо й ліхтары паўтыканыя, такім чынам ходнік будзе на ровары непраяжджальны.\nквэсты менскага грамадзкага траспартаваньня http://bit.ly/a0PcYs\nдзяржэстэтолягі пачасалі *а…іцы і падумалі, што вуліца Сонечная занадта цяністая для сваёй назвы ды вырубілі нафіг алею старых дрэў, сукі.\nесьлі і дальшэ прадолжыцца такое нагібаніе, то эці выбары прыдзёцца не фасьфіцыраваць, а чэсна напісаць усе 100%-100адмарозкаў паддзержаўшых\nсьпярша трэба знайсьці генія думкі, які ўтачыў у дарожку ў сквэры Міцкевіча 2 прыступкі, а пасьля можна адмяняць негуманныя віды пакараньня\nСухарава бліжэй, чым думаў: ад Парка Велапарковак Трох (aka ПВТ) да сухараўскай тралейбуснай ДС усяго 1:10 #bike\nа калі сусьветны дзень аховы раварыстаў ад ахоў… ахоў… еўшых жывёлаў?\nкалі да ўлады прыйдзе някляеў, у нас усе тэксты стануць раўняць па цэнтры. (а хіба ўжо можна раўняныя па цэнтры тэксты кідаць грамадзянам?)\nа я люблю гэты горны паток сьвядомасьці слухаць, зарад энэргіі і бадзёрасьці на цэлы дзень, і бясьпечна, ня тое што з ровара куляцца\nпанараміё кажа, што за месяц мае фоткі паглядзелі 76902 чалавекі. ой.\nсамае цікавае, што на байфлаі «эхо москвы» ё, а Радыё-1, «Сталіцы», «Культуры» няма, мяне аж патрыятычны гнеў расьпірае.\nёпцель, там нават радіо свобода ё, ціха, ніхто нічога ня чуў [:x\n6лееааацьссссссс. ERB Alternative (куды ўжо альтэрнэйтіўней) http://shoutcast.byfly.by/?radioid=879 . зара здарыцца дэмакратычны перадоз.\nтрындзец, што робіцца. радыё беларускай, НАРМАЛЬНАЙ БЕЛАРУСКАЙ музыкі на байфлаі! http://bit.ly/agTnFY\nRT @zaranok: Дзяўчына гадоў 20-ці мне сёння: "я с нім (Лукашэнка) вырасла і с нім і умру". #electby\nпрыгледзьцеся калі — на пакеце памаранчавага соку Маґік Суммэр) на жоўтым мурашніку ляжыць сіні труп.\nвось зайшоў на сайт кандыдата ў кандыдаты і не пабачыў там на відным месцы гугламапы з кропкамі збору подпісаў. толькі просты аловак ляжыць.\nбайфлай: інэта хрэн — ідзі бухай!\nа 03:00 3 kaža Links to this post\nцуцыкі, што пацеляпаліся ля велабану, трацяць да раварыстаў усялякі інтарэс, хоць ты спэцыяльна туды іх вазі на перавыхаваньне.\nнехарошае слова «дыяспара»\nнехарошая слова «дыяспара», разважаў я, узворваючы рыпучую на зубах гравітацыю ў сьляпянскім лесе.\nвось жа якая справа: у такія важныя моманты чалавек думае ўсялякую х…ню, а не глядзіць слайдшоў з успамінных закатак.\nа ўвогуле чыстай шкоды 60 тысяч — кошт францускага люстэрка, новага. Ну й навюткія швальбы маратон-камфорт (ха-ха) збуду за паўцаны.\nа ўвогуле, трэба прызнацца, куляцца прышпільна, і кульнуўшыся — прышпільна, ужо потым парышся: ці косьці цэлыя, ці не ў кравішчы тэрматранты\nІ лішне казаць, што ў несэзон, апранутаму ў два слаі, куляцца дужа прышпільней, чым улетку ні ў чым. Ну брудны лес лепшы за чысты асфальт.\n…хоць пра грунтовыя дарогі я быў куды мякчэйшай думкі.\nі ўсё такі пытаньне, чаму «дыяспара» — слова нехарошае, а «разборкі» і «падлянка» — ўпаўне прэзыдэнцкага ўзроўню, не дае спакою дагэтуль.\nпаправіў рог, уткнуў назад кола, пакруціў паціху, і толькі выехаў зь лесу — пад сьляпянскім мастом паравозік з 4 легкавушак, бэрмуды нейкія\nschwalbe marathon comfort — пакрышка, якой не заўважаеш! …Бо адчуваньне, што едзеш на голых абадах.\nне гавары ўслых тое, што можна ціха зашарыць\nу сьляпянскім лесе каменчыкі на дарозе даслалі грозны мэсыдж: шлем трэба насіць, насунутым на лоб і прышпіленым!!! увесь шлем у клічніках\nЗатэсьціў народны велапрычындал «шкарпэткі ў пакеціках». Нармуль. Ногі, што праўда, усё роўна мокрыя, але — цёплыя! #bike\nдаехаў, можна сказаць, з камфортам, што яшчэ раз даказвае, што няма кепскага надвор’я, ёсьць проста кепская вопратка.\nу самы адказны момант, які бывае на сыходзе ночы, у маёй хаце скончылася 5-гадовая эра энэрга(не)эфэктыўных дарагіх эўрапейскіх лямпачак.\nдзьве гадзіны сышло на высьвятленьне праўды між трыма кропкамі і hellip’ам. Тры кропкі адваявалі сабе паперу, якой хутка, як вядома, гамон.\nшто праўда, у трох кропак ёсьць надзея на рэінкарнацыю ў электронных чыталках, калі для іх, вядома, хтось будзе спэцыяльна штосьці вярстаць.\nа пакуль тое ды сёе, прыкруціла б жж-каманда аўтаматычны канвэртатар допісаў, большых за 5000 знакаў, у .fb — зь лінкам для сьцягваньня.\nхто б падсунуў Хадановічу спасылку на ўсю праўду пра паходжаньне і мэтавае прызначэньне монашырынных шрыфтоў?..\nувогуле, калі аўтар навязвае чытачу шрыфт, зьяўляецца падозраньне, што з творам нешта ня чыста, хоць аўтар, можа, гэта ад шчырага сэрца…\nВядома, нікому не цікава, але я прачытаў «Заўтрашні дзень» Кузьмы Чорнага. Гэта другі аўтар, якога можна чытаць зь любога месца з асалодай.\nа вось навошта музэйны квартал? там і так людзей няма, бо музэйныя ды рэжымныя тэрыторыі, а тут яшчэ і роварню, глядзіш, вытураць.


Справу Яны Паляковай дагэтуль правяраюць\n17 сакавік 2009, 21:41\nУ Салігорскай пракуратуры яшчэ не завершаная праверка па факце самагубства праваабаронцы Яны Паляковай. Пра гэта паведаміла кіраўніца прэсавай службы Менскай абласной пракуратуры Тацяна Калініна.\n“Сёньня, 17 сакавіка, заканчваецца 10-дзённы тэрмін, адведзены на праверку. Але яшчэ рашэньне не прынятае. Пра вынік праверкі паведамім заўтра, 18 сакавіка”, — сказала “Свабодзе” Тацяна Калініна.\nНагадаем, праваабаронца Яна Палякова скончыла жыцьцё самагубствам у ноч на 7-га сакавіка ў сваёй кватэры ў Салігорску. За 3 дні да таго Салігорскі суд прызнаў жанчыну вінаватай у ілжывым даносе на супрацоўніка міліцыі і асудзіў на 2,5 года “хіміі”. Яна Палякова вінаватай сябе не прызнала і пасьля суду сказала знаёмым, што “ніколі ня будзе зэчкай”. Пра перадсьмяротную запіску Яны Паляковай нічога не вядома.\nНа пахаваньні Паляковай прадстаўнікі грамадзкасьці запатрабавалі расьсьледаваньня прычын яе сьмерці пракуратурай. У пракуратуры Салігорску праверка па факце самагубства Яны Паляковай пачалася 7 сакавіка. Пра падрабязнасьці праверкі ў пракуратуры гаварыць адмаўляюцца.\n“Гэта стандартная праверка, якая праводзіцца пасьля кожнага самагубства. Разглядаецца магчымасьць давядзеньня да самагубства, і калі гэта пацьвярджаецца, то заводзіцца крымінальная справа”, — казаў прадстаўнік пракуратуры Беларусі.\nБылы міліцыянт Віктар Пугачоў, які заявіў у судзе, што не зьбіваў Яну Палякову, а яна пра гэта нібыта схлусіла, адмаўляецца камэнтаваць падзеі, якія адбыліся пасьля суду.


Яўген Лівянт пра ідэю Мінадукацыі аб сумяшчэнні школьных экзаменаў з ЦТ: Спачатку ўвязваюцца ў бітву і толькі потым будуць аналізаваць усе «за» і «супраць» - Заўтра тваёй краіны\nУ 2023 годзе ў Беларусі плануюць увесці Нацыянальны дзяржаўны іспыт, які аб’яднае ЦТ і выпускныя экзамены за адзінаццаты клас.\nЦі здольнае гэтае новаўвядзенне сапраўды паменшыць нагрузку на школьнікаў, як гэта і планавалася, «Наша ніва» спыталася ў вядомага беларускага педагога Яўгена Лівянта.\n— Але па факце гэта зрабіць наўрад ці атрымаецца, — кажа Яўген Лівянт. — А калі атрымаецца, то толькі часткова, і толькі для пэўнай катэгорыі абітурыентаў. У прыватнасці, для тых, хто пасля школы для паступлення ў ВНУ збіраўся здаваць матэматыку. Атрымліваецца, ім прыйдзецца даздаць толькі адно ЦТ па фiзiцы альбо замежнай мове.\nТым жа, хто для паступлення ў ВНУ збіраўся, да прыкладу, здаваць хімію і біялогію, прыйдзецца складаней. Цяпер яны будуць па-поўнай рыхтавацца не толькі да мовы, хіміі, біялогіі, але і да ЦТ па матэматыцы. Бо раней яны маглі абысціся лёгкім у параўнаннi з ЦТ іспытам у школе. А цяпер да матэматыкі давядзецца рыхтавацца як да ЦТ. Яшчэ больш шкада гуманітарыяў. Многiя з iх не змогуць здаць экзамен па матэматыцы нават на мiнiмальную станоўчую адзнаку.\nЦі магчыма параўноўваць НДІ з расійскім АДІ, які зрабіў лягчэйшым жыццё школьнікаў? Яны адзін раз здаюць іспыты пасля школы — і вольныя. Лівянт кажа, што не:\n— Агульнага ў расійскага АДІ і беларускага НДІ толькі тое, што ў нас хочуць сумясціць выпускныя і ўступныя іспыты. І тое не ўсе. Пра нюансы гэтага пункта я ўжо казаў вышэй. А цяпер пра розніцу, якая паміж АДІ і НДІ дужа вялікая.


Галоўная ➠ Рамонт ➠ Нацяжныя столі і іх перавагі\nАпублікавана 23.09.2016 20:12\nНацяжныя столі набылі ў апошні час вялікую папулярнасць, і гэта не дзіўна, бо такая аздабленне памяшкання здольная надаць яму зусім непаўторны выгляд. Набыць любыя аздобныя матэрыялы цяпер рэальна практычна ў любым кутку краіны, не выключэннем з'яўляецца і Маскоўская вобласць, напрыклад, нацяжныя столі пушкіна пастаўляе своечасова і з гарантыяй якасці, што спрыяе камфортнаму і хуткаму атрыманню неабходных матэрыялаў без патрэбы ехаць у сталіцу.\nПеравагі нацяжных столяў\nУ першую чаргу варта адзначыць, што аздабленне нацяжнымі столямі вельмі падыходзіць для памяшканняў з падвышанай вільготнасцю, паколькі яны не ствараюць кандэнсату і вільгацеўстойлівасць. Таксама варта заўважыць, што, калі сама канструкцыя столі губляе сваю форму, пакрываецца расколінамі або на ёй з'яўляюцца любыя іншыя дэфармацыі, канструкцыя нацяжной столі пры гэтым застаецца нязменнай.\nУсталяваўшы ў сябе такі выгляд аздаблення, вы можаце не перажываць, што суседзі затопяць вас, бо гэтая дзіўная канструкцыя здольная вытрымаць сто літраў вады на адзін квадратны метр. Яны не выгараюць, захоўваючы доўгі час свой першапачатковы колер. А дзякуючы мноству розных размалёвак нацяжных столяў, вы можаце падабраць канструкцыю, цалкам адпаведную дызайне памяшкання.\nЗручнасць выкарыстання нацяжных столяў\nВажны момант у ўстаноўцы нацяжных столяў — яны не маюць патрэбу ў дадатковым обсаживании, а мінімізацыя часовых выдаткаў на іх ўстаноўку стварае ім перавагу перад астатнімі відамі аздаблення. Ўстаноўка праходзіць у найкарацейшыя тэрміны без асаблівых цяжкасцяў, яны непатрабавальныя ў эксплуатацыі і маюць досыць эстэтычны выгляд.\nКалі параўноўваць сілы і энергію, затрачаныя на стандартнае выраўноўванне столі і ўстаноўку падобнай аздаблення, нацяжныя столі больш простыя і эканамічныя. Папулярныя нацяжныя столі люберцы проста не паспяваюць пастаўляць у свае крамы — пакупнікі тут жа набываюць сабе ўвесь асартымент гэтага матэрыялу. Грунтуючыся на інфармацыі, разгледжанай ніжэй, можна зрабіць выснову, што нацяжныя столі з'яўляюцца незаменным аздобным матэрыялам.\nАсаблівасці і перавагі абсталявання для абагравання памяшканняў\nКерамічная плітка atlas concorde, яе перавагі і асаблівасці


Не мяльчэе малочная крыніца — Кореличи. Новости Кореличского района. Газета Полымя\nНе мяльчэе малочная крыніца\n10.01.2012 17 Админ Комментариев нет\nАсноўнай крыніцай фінансавых сродкаў для калектыву КСУП “Племзавод “Карэлічы” з’яўляецца малочная жывёлагадоўля. У гэтым напрамку прымаюцца захады па павелічэнні колькасці дойнага статку, павышэнні яго прадуктыўнасці, забеспячэнні жывёлы высокаспажыўнымі кармамі, стварэнні належных умоў для ўтрымання кароў і працы жывёлаводаў.\nЛетась, напрыклад, валавы надой склаў 4907 тон, што на 84,7 тоны больш, чым у 2010 годзе. Ад кожнай з 720 кароў надоена па 6817 кг малака, што на 43 кг больш, чым у папярэднім годзе.\nНа перапрацоўку адпраўлена 79 працэнтаў малака вышэйшым гатункам, таварнасць яго дасягнула 90 %. Рэнтабельнасць малочнай галіны склала летась 47 працэнтаў.\nАд рэалізацыі малака гаспадарка мае штодзённа 38 мільёнаў рублёў выручкі, а за снежань 2011 года яна склала 1 млрд руб.\nПлемзавод плюсуе па надоях і ў зімова-стойлавым перыядзе. Зараз ад кожнай каровы атрымліваюць за дзень па 19 кг малака, што на 1,5 кг больш, чым у папярэднім годзе.\nЯшчэ больш уражваюць вытворчыя паказчыкі даярак на раздоі цялушак Галіны Мікалаеўны Лагута і Алены Генадзьеўны Ханько. За дзень ад кожнай цялушкі яны надойваюць па 26,8 кг малака. А па выніках года пераўзышлі дзесяцітысячны рубеж. Больш як па 7000 кілаграмаў малака ад каровы надаілі ў мінулым годзе даяркі Людміла Васільеўна Працук і Надзея Аляксандраўна Карп.\nПавысіліся і сярэднясутачныя прыбаўленні ў вазе цялушак для аднаўлення статку, якія склалі летась 758 грамаў.\nВыкананы план продажу племянных бычкоў. Дзяржплемпрадпрыемствам іх адпраўлена 70 галоў.\nЁсць дасягненні і ў галіне раслінаводства. Упершыню ў гаспадарцы валавы збор зерневых і зернебабовых павялічаны на 1303 тоны і дасягнуў 5100 тон пры ўраджайнасці 62,4 цэнтнера з гектара. Найбольш ураджайнымі аказаліся пшаніца (64,5 ц/га), ячмень (61,7 ц/га), трыцікале (59,6 ц/га).\nУ гэтай галіне лепшымі працаўнікамі з’яўляюцца механізатары Уладзімір Баляслававіч Карэцкі, Сяргей Уладзіміравіч Лагута, вадзіцелі МАЗаў Аляксандр Мікалаевіч Манкевіч і Мікалай Канстанцінавіч Громаў.\nНа дасягнутым не спыняемся. Закладзены трывалы падмурак пад будучы ўраджай, працягваецца мадэрнізацыя і рэканструкцыя аб’ектаў жывёлагадоўлі. У мінулым годзе завяршылі рамонт кароўніка на 120 галоў, рэканструкцыю памяшкання для ўтрымання сухастойных кароў і аддзялення для ацёлаў. Сёлета прадоўжыцца будаўніцтва даільнай залы на малочнатаварнай ферме “Людвікі” і рамонт кароўніка на 150 галоў.\nПавялічваем жыллёвы фонд. Так, у 2011 годзе ўвялі ў эксплуатацыю шэсць дамоў сядзібнага тыпу. Чатыры аналагічныя збудуем сёлета, прадоўжым рэканструкцыю Дома механізатара.\n← Праздничные дни Рождества Христова\nЧтобы снегопад принес только радость →\nВ районе убрано 80,1 процента зернового клина


Анатолій Ісачанка: «Галоўнае – сумленна працаваць» - Повестка дня - Пристоличный портал\nАнатолій Ісачанка: «Галоўнае – сумленна працаваць»\nПершая выязная прэс-канферэнцыя старшыні Мінскага аблвыканкама Анатолія Ісачанкі сабрала прадстаўнікоў рэспубліканскіх і рэгіянальных сродкаў масавай інфармацыі ў Жодзіне. У складзе дэлегацыі падарожнічала і галоўны рэдактар газеты «Прысталічча» Наталля Мальцава. Па традыцыі журналісты наведалі шэраг мясцовых прадпрыемстваў (РУП «Навукова-практычны цэнтр НАН Беларусі па земляробству», ААТ «Світанак», ААТ «БЕЛАЗ» і інш.) і змаглі пераканацца ў перспектыўнасці развіцця навуковых і прамысловых аб’ектаў горада.\nЖодзіна – горад абласнога падпарадкавання ў паўночна-ўсходняй частцы Мінскай вобласці, у якім пражывае больш за 60 тысяч чалавек. Адлегласць да сталіцы ўсяго 50 кіламетраў, да Барысава – 12, да райцэнтра Смалявічы – 20. Праз Жодзіна праходзіць чыгуначная магістраль, а таксама аўтамабільная траса Брэст – Масква.\nДзейнасць прамысловага комплексу горада забяспечваюць звыш 255 прадпрыемстваў, з якіх 32 – дзяржаўныя, 19 – акцыянерныя, 188 – прыватныя, 15 – сумесныя, 1 – замежнае і 750 прадпрымальнікаў.\nДынамічна развіваюцца сацыяльная сфера, сфера гандлю і паслуг. Жодзіна – горад навукі і адукацыі: дзейнічаюць 7 сярэдніх школ, жаночая гімназія, ліцэй, 2 пачатковыя школы, палітэхнікум, цэнтр прафесійнай адукацыі, школа-інтэрнат. У гандлёвую сетку ўваходзяць 79 магазінаў (20 дзяржаўных і 9 прыватных), а таксама 73 кропкі грамадскага харчавання. У сістэме аховы здароўя дзейнічаюць 3 паліклінікі і 1 бальніца. 3 спартшколы, амаль 50 спартыўных аб’ектаў, міні-басейны, пляцоўкі, аздараўленчы комплекс «БЕЛАЗ» таксама чакаюць гасцей і жыхароў горада.\nЖодзіна прываблівае турыстаў. У горадзе 20 помнікаў гісторыі і культуры, сярод якіх знакаміты манумент «Маці-патрыётка» (правобразам паслужыла Настасся Купрыянава, якая не дачакалася з вайны 5 сыноў), брацкія магілы партызан і салдат, што загінулі падчас Вялікай Айчыннай вайны, а таксама мемарыяльныя дошкі ў гонар вучоных і падпольшчыкаў.\nЖодзіна – пераможца абласнога эканамічнага спаборніцтва ў 2000 годзе, а таксама лідар па аздабленню горада і будаўніцтву новых жылых комплексаў. Сёння Жодзіна – сучасны буйны цэнтр прамысловасці, навукі і культуры, прывабны для моладзі і перспектыўны для інавацый.\nУ Жодзіне размешчаны адзіны ў СНД завод па вытворчасці магутных самазвалаў-гігантаў – Беларускі аўтамабільны завод (БЕЛАЗ). Гэта легендарнае прадпрыемства, прадукцыю якога ведаюць ва ўсім свеце. Вось ужо больш за паўстагоддзя аўтамабілі «БЕЛАЗ» з’яўляюцца адной з «візітных картак» Беларусі. Завод спецыялізуецца на выпуску велікагрузных кар'ерных самазвалаў, прызначаных для выкарыстання ў адкрытых распрацоўках радовішчаў скальных, рудных парод, вугалю. Таксама прадпрыемства выпускае магутную будаўнічую тэхніку, аэрадромныя цягачы.\nТолькі за апошняе дзесяцігоддзе селекцыянерамі РУП «Навукова-практычны цэнтр НАН Беларусі па земляробству» створана больш за 170 новых сартоў збожжавых, зернебабовых, кармавых і тэхнічных культур. Генеральны дырэктар цэнтра Фёдар Прывалаў расказаў аб дзейнасці вучоных-аграрыяў і пра перспектывы развіцця агранамічнай навукі ў рэспубліцы. Прадстаўнікі СМІ змаглі ўбачыць навуковыя лабараторыі, а таксама святая святых цэнтра – велізарную калекцыю насення Нацыянальнага генетычнага фонду гаспадарча карысных раслін.\nПадчас экскурсіі па ААТ «Світанак» журналісты пазнаёміліся з арганізацыяй работы прадпрыемства, а таксама змаглі палюбавацца новымі калекцыямі адзення: для дзяцей («Гульня ў хованкі»), для заняткаў спортам (бачылі нават мадэлі, у якіх будуць фарсіць беларускія алімпійцы ў паўднёвакарэйскім Пхёнчхане), вячэрніх туалетаў для слабай паловы чалавецтва (Black and white street).\nСа сваім катком\nАсабістая лядовая арэна з’явілася ў Жодзіне ў 2015 годзе (дарэчы, узводзіла яе ААТ «Будтрэст №3 ордэна Кастрычніцкай Рэвалюцыі»). Працуе каток амаль круглы год, закрываецца толькі на прафілактычныя работы. Адначасова можа прыняць каля 40 чалавек. Ёсць і кафэ на 50 месцаў. А самае галоўнае – дэмакратычныя цэны на пракат канькоў!\nПешаходная дарожка па праспекце Міру аздоблена незвычайнымі ліхтарамі з арыгінальным дызайнам ад прадпрыемстваў горада. Адзін, напрыклад, – у форме экскаватара, другі – Месяц з зоркамі. Яшчэ адна цікавая канструкцыя – крэсла-скарбонка каля ліхтара Жодзінскай ЖКГ з надпісам: «Кінь манетку – загадай жаданне». І гараджане, і госці з задавальненнем тут фатаграфуюцца і думаюць пра самае патаемнае…\nМінскі раён праз прызму развіцця Мінскай вобласці\nПадчас прэс-канферэнцыі старшыня Мінскага абласнога выканаўчага камітэта Анатолій Міхайлавіч Ісачанка расказаў аб перспектывах развіцця прысталічнага рэгіёна.\nСёння Мінскі раён паступова ператвараецца ў так званы спальны раён сталіцы. Таму прадстаўнікоў СМІ, канешне ж, хвалюе пытанне яго дынамічнага развіцця. Большая частка жыхароў прысталічча працуе ў Мінску, натуральна, падаткі адлічваюцца па месцы працы. Разам з тым на «прамую лінію» Мінскага аблвыканкама часцей за ўсё звяртаюцца менавіта з бліжэйшых населеных пунк-\nтаў сталіцы са скаргамі на дрэнныя дарогі, адсутнасць вулічнага асвятлення, перапоўненыя дзіцячыя сады і школы, чэргі ў паліклініках і адсутнасць урачоў вузкай спецыялізацыі. І так атрымліваецца, што ўсе гэтыя пытанні кладуцца на плечы мясцовых улад. Зразумела, сродкаў для іх вырашэння ў раёна не хапае. У такім выпадку, можа, частку клопатаў неабходна ўзяць на сябе сталічным уладам? Напрыклад, разгледзець пытанне аб узаемадзеянні Мінскага гарвыканкама і Мінскага аблвыканкама ў добраўпарадкаванні прысталічнага рэгіёна?\n– Наша задача – утрымліваць тое, што знаходзіцца ў Мінскім раёне, – адзначыў губернатар. – Сапраўды, многія працуюць у сталіцы, але не менш людзей едуць і ў гарады-спадарожнікі – Смалявічы, Дзяржынск і іншыя. Безумоўна, праблема транспарту, недахопу месцаў у дзіцячых садах і школах, многія іншыя пытанні ляжаць на паверхні, і мы абавязкова будзем іх вырашаць, паступова, не спяшаючыся. У вобласці амаль пяць тысяч дзетак чакаюць месцаў у дашкольных установах. Напрыклад, у Бараўлянах пачнём будаваць адразу два садкі. Дарэчы, чую шмат нараканняў, што існуе пытанне з эколагамі. Запэўніваю, гэта абсалютная хлусня. Працэс\nідзе згодна з заканадаўствам.\nУ мінулым годзе пачалі добраўпарадкаванне Калодзішчаў. На жаль, зрабілі не ўсё, што абяцалі людзям, па розных прычынах. Без сумненняў, сёлета грошы будуць выдзелены і завершана ўсё неабходнае.\nШто да супрацоўніцтва паміж ведамствамі, дык трэба сказаць вялікі дзякуй Мінскаму гарвыканкаму за падтрымку і дапамогу ў розных напрамках. І гэта датычыцца не толькі добраўпарадкавання. Да 80-годдзя Мінская вобласць па рашэнню гарадскіх улад атрымала новы свінакомплекс. Я спадзяюся, што і надалей мы будзем працаваць у ключы адкрытага ўзаемавыгаднага дыялогу.


«Аграспэцназ»: у беларускай міліцыі зьявяцца спэцыяльныя групы нагляду за пасяўной\n30 сакавік 2018, 09:01\nМіліцыянты разам з супрацоўнікамі тэрытарыяльных інспэкцыяў у наглядзе за тэхнічным станам машынаў да пачатку пасяўной кампаніі правераць усе мэханізаваныя двары, сьцьвярджае Міністэрства ўнутраных справаў Беларусі.\nЯк кажа прадстаўнік галоўнага ўпраўленьня барацьбы з эканамічнымі злачынствамі МУС Аляксандар Пагонскі, спэцыяльныя групы будуць працаваць дзеля «выяўленьня фактаў безгаспадарчасьці і бязьдзеяньня службовых асобаў», адказных за работы ў полі, і «прадухіленьня злачынных пасяганьняў на таварна-матэрыяльныя каштоўнасьці» гаспадарак.\nСпачатку міліцыянты і інспэктары атрымаюць ад мясцовых уладаў зьвесткі аб наяўнасьці і спраўнасьці сельскагаспадарчай тэхнікі, а пасьля правераць, ці праўда гэта — і калі выявяць разукамплектаваньне або няспраўнасьць машынаў, выставяць кіраўнікам гаспадарак прадпісаньні і пракантралююць выпраўленьне парушэньняў. Падчас пасяўной спэцыяльныя групы правераць расход бюджэтных сродкаў прадпрыемствамі.\nСілавікі будуць правяраць у тым ліку «сумнеўныя» ўгоды па набыцьці насеньня, забясьпечваць захаванасьць мінэральных угнаеньняў, сродкаў абароны расьлінаў, паліўна-змазачных матэрыялаў. Таксама яны будуць прадухіляць разборку тэхнікі, якая падлягае рамонту.\nУ час мінулай пасяўной падобная дзейнасьць праваахоўнікаў, сьцьвярджае МУС, дапамагла выявіць 39 злачынстваў, складазена 7соцень адміністрацыйных пратаколаў. Летась у Беларусі на ўборку ўраджаю таксама накіроўвалі вайскоўцаў.\nАляксандар Лукашэнка адзначаў 16 сакавіка, што цяпер пасяўная кампанія ня мусіць выклікаць «сумневаў ці цяжкасьцяў», як некалі, і што цяпер не патрэбна вялікая мабілізацыя людзей.\nАляксандар Лукашэнка з сынам Мікалаем на камбайне падчас працоўнай паездкі ў Магілёўскую і Віцебскую вобласьці\nМінулым летам стала відавочна, што праз надвор’е ўборка збожжавых можа зацягнуцца, а ўраджайнасьць — скараціцца. Жніво стала практычна «бітвай за ўраджай».\nЛукашэнка зьмяніў прызначаную Кабяковым дату завяршэньня ўборачнай на 7 лістапада, але дату «правалілі» — хоць зьбіраць ураджай накіравалі нават вайскоўцаў (але за прымусовую ўборку лёну ўрэшце звольнілі некалькі чыноўнікаў). Пасьля Лукашэнка абураўся, што міністры і «губэрнатары» давалі яму фальшывыя зьвесткі пра вынікі ўборачнай кампаніі. Праблемы былі і тэхнічныя: паводле Дзяржкантролю, у чвэрці гаспадарак камбайны былі негатовыя да збору ўраджаю. Лукашэнка даручыў міліцыі і КДК дакладаць яму асабіста, калі ламаюцца гарантыйныя камбайны.\n«Усе астатнія пытаньні вырашаныя»: Лукашэнка ў вайсковай частцы сказаў, калі пачынаць пасяўную\nЛукашэнка: Міністры і «губэрнатары» давалі фальшывыя зьвесткі пра вынікі ўборачнай кампаніі\nЛукашэнка: Год быў някепскі, але экстрэмальны


Шушкевіч: “Вока за вока, зуб за зуб – такі парадак сёньня непрымальны”\n15 сьнежань 2009, 09:07\nНовая перадача сэрыі “Вольная студыя”. Эфір 13 сьнежня\nЭкс-кіраўнік Беларусі Станіслаў Шушкевіч – асоба публічная і дастаткова адкрытая. Ён многа езьдзіць па сьвеце, чытае лекцыі ў замежных унівэрсытэтах — ад ЗША да Японіі, па-ранейшаму бярэ актыўны ўдзел у грамадзкім ды палітычным (наколькі гэта магчыма) жыцьці краіны. Вось і сваё 75-годзьдзе, якое прыпадае на 15 сьнежня, палітык сустракае ў ЗША, дзе выступае з чарговай лекцыяй. А напярэдадні юбілею мы сустрэліся ў “Вольнай студыі”.\nМіхась Скобла: “Спадар Станіслаў, віншую вас з надыходзячым юбілеем. Дабрабыт дзяржавы можна вызначаць паводле розных крытэраў, у тым ліку па тым, колькі атрымлівае ад гэтай самай дзяржавы яе былы кіраўнік. Ці вырашылася нарэшце пытаньне з вашай пэнсіяй?”\nСтаніслаў Шушкевіч: “Гэтае пытаньне ня можа вырашыцца, пакуль на чале Беларусі знаходзіцца чалавек, у якога разуменьне прававой дзяржавы, дэмакратыі, беларускай гісторыі – на прымітыўным узроўні. Ён – помсьлівы чалавек. Ён захаваў маю пэнсію на ўзроўні 1997 году, інфляцыя абясцэніла яе ў 400 разоў, таму я сёньня па-ранейшаму атрымліваю 3200 беларускіх рублёў. Але я не прыніжуся да таго, каб перайсьці на сацыяльную пэнсію. Я накіраваў лісты ў гэтай справе кіраўніку прэзыдэнцкай адміністрацыі Макею і старшыні ўраду Сідорскаму, і іх намесьнікі мне адказалі, што пэнсія мне выплочваецца правільна... Што ж, сытуацыя зьменіцца, і насьміхацца будуць не нада мною, а над імі. У мяне нават пэўны азарт зьявіўся: ах, вы так са мною, дык я зараблю больш за ўсе вашыя пэнсіі! Так яно і ёсьць”.\nСкобла: “Ведаю, што зарабляеце вы чытаньнем лекцый, пераважна за мяжой. Што найбольш цікавіць людзей, якія прыходзяць паслухаць экс-кіраўніка Беларусі?”\nШушкевіч: “У свой час мне пашчасьціла быць запрошаным у такую структуру, як “Усясьветная арганізацыя міру”. Я кантактаваў з многімі ўнівэрсытэтамі, куды мяне запрашалі прачытаць лекцыі на стандартныя тэмы: “Куды ідуць былыя рэспублікі Савецкага Саюзу?” і “Што адбылося ў Белавескай пушчы?”. І калі я прачытаў лекцыі ў некалькіх месцах, то атрымаў столькі запрашэньняў, што проста ня змог усюды выступіць. Калісьці для мяне было марай – глянуць на Гарвардзкі ўнівэрсытэт, а сёньня магу сказаць, што мяне двойчы запрашалі туды чытаць лекцыі. Была мара ўбачыць Ельскі ўнівэрсытэт – і яна спраўдзілася, гэта проста цуд. Калюмбійскі ўнівэрсытэт у Новым Ёрку я б таксама ніколі ня ўбачыў бы, каб стаў пэрсанальным пэнсіянерам. Я там чытаў лекцыю не студэнтам, а супрацоўнікам, якія амаль усе ведалі расейскую мову. Слухачоў там было няшмат, 38 чалавек, але яны задалі мне такія патаньні, што я зразумеў: трэба працягваць вучыцца. Я адчуў, што маю справу з сапраўднымі палітолягамі, а не з марксыстамі-ленінцамі, якія\nЯпонцы вынесьлі 300 крэслаў на вуліцу, 900 чалавек селі на зямлю, і я прачытаў лекцыю 1200 слухачам!\nперакваліфікаваліся ў палітолягаў. Апошнім часам я даволі часта чытаю лекцыю на тэму “Што адбываецца ў Беларусі”. Пра гэта я расказваў у Вроцлаве, Познані, Варшаве, Кракаве, і ня толькі ў вядомых унівэрсытэтах, але і ў прыватных палітычных школах, дзе ёсьць у праграмах такая дысцыпліна – лекцыі вядомага палітыка. А ў Японіі я чытаў лекцыю на тэму “Хірасіма і Чарнобыль”. Уявіце сабе, памяшканьне – на 300 месцаў, а білеты купілі (там на лекцыі білеты купляюць) – 1200 чалавек! Японцы вынесьлі 300 крэслаў на вуліцу, 900 чалавек селі на зямлю, і я прачытаў лекцыю 1200 слухачам! Інтэрактыўны рэжым, мне задавалі пытаньні, у мяне быў дынамічны перакладчык… Паверце, большай асалоды ў жыцьці мне перажываць не даводзілася”.\nСкобла: “Зь Японіі давайце вернемся ў Беларусь. У вашай менскай кватэры – вялікая бібліятэка. Якія вашы прыхільнасьці ў літаратуры – у замежнай і беларускай?”\nШушкевіч: “Мушу прызнацца, што я цяпер мала чытаю. Значна больш за мяне чытаюць жонка, сын і ўнучка. Зрэдку новыя кнігі я чытаю па іх парадзе, і скажу вам, што не заўсёды гэтым чытвом захапляюся. Я вельмі люблю двух усясьветных геніяў – Чэхава і Шэксьпіра ў перакладзе Пастарнака. У вольны час я люблю пагартаць гэтыя кнігі. Што да беларускай літаратуры, то я лічу, што найчысьцейшая і найбагацейшая беларуская мова была ў двух пісьменьнікаў – у Якуба Коласа і Кузьмы Чорнага”.\nСкобла: “А ў вашага суседа па доме Янкі Брыля?”\nне разумець, не любіць сэрцам Ларысу Геніюш можа толькі невук і антыбеларус ...\nШушкевіч: “Брыля я менш ведаў. Я пачаў яго чытаць, калі мы пазнаёміліся асабіста. Так, вы маеце рацыю, мова Брыля – гэта фантастычна! Па-першае, ён быў цудоўны сусед, ён ніколі сябе не паводзіў так, як знаны беларускі пісьменьнік. Мы часта сустракаліся з Брылём, ён быў вельмі сьціплы. Я і многіх іншых іншых нашых пісьменьнікаў люблю. Скажам, я лічу, што не разумець, не любіць сэрцам Ларысу Геніюш можа толькі невук і антыбеларус. Анатоля Сыса я адкрыў для сябе толькі пасьля пахаваньня Быкава. На пахаваньні я ўбачыў, што нейкі чалавек абсалютна ненармальна сябе паводзіць, а яго бароніць Някляеў. А я ж ведаю Валодзю Някляева, ня можа ён бараніць дрэннага чалавека. “Сыс, – кажа, – гэта сучасны Багдановіч”. А мне – сорамна, я яго зусім не чытаў! У мяне часта так бывае. Што я тады раблю? Я павінен прыбегчы дадому, знайсьці і прачытаць. На шчасьце, у мяне ўсё знайшлося, я знайшоў і прачытаў Сыса”.\nСкобла: “Ці ведаеце вы генэалёгію свайго роду? Да якога калена вым вядомыя вашыя продкі па кудзелі і па мячы?”\nА я ж заўсёды думаў, што паходжу “з рабочых і сялянаў”, і так прызнаваўся ва ўсіх анкетах”...\nШушкевіч: “Ведаеце, вельмі неглыбока. Па жаночай лініі мне вядомая прабабка маці. Што да мужчынскай лініі… Мне здаецца, я вам паказваў дакумэнт, які пацьвярджае, што я маю дачыненьне да шляхецкага роду: у 1897 годзе мой дзед з боку маці быў адноўлены ў шляхецкім званьні, і нядаўна гэты дакумэнт знайшоўся. Я хацеў бы з гэтым больш падрабязна разабрацца, але генэалёгіяй сур’ёзна займаецца мой стрыечны брат. І ён капануў даволі глыбока. У маім радаводзе прасьвяцілася шляхецкая лінія Доўнар-Запольскіх. З гэтага роду паходзіла мая бабка па лініі маці. А мая сялянская лінія – гэта Камейшы і Шушкевічы. Так мне патлумачылі людзі, якія шукалі шляхецкія званьні. А я ж заўсёды думаў, што паходжу “з рабочых і сялянаў”, і так прызнаваўся ва ўсіх анкетах”.\nСкобла: “У свой час Уладзімер Караткевіч напісаў: “Хай лепш ніколі ня будзе краіны, чым будзе краіна бяз волі”. А як гэтыя два паняткі – свабода і краіна – разьмеркаваныя ў вашай сыстэме каштоўнасьцяў?”\nЛукашэнка ня можа быць гарантам беларускай незалежнасьці, паколькі ён – антыбеларус па ўчынках...\nШушкевіч: “Я бязьмерна паважаю Караткевіча, ён вельмі многа напісаў выдатных твораў. Але ў ХХІ стагодзьдзі гэткая альтэрнатыва – дзяржава ці свабода – ня можа ўсур’ёз разглядацца. Толькі здраднікі робяць дзяржаву несвабоднай, яны фактычна здаюць гэтую дзяржаву. Давайце гаварыць пра сёньняшнюю Беларусь. Што сказаў нядаўна Пуцін у дачыненьні міждзяржаўнай інтэграцыі? За інтэграцыю трэба плаціць, і плаціць тым больш, чым большая будзе інтэграцыя. І чым больш Лукашэнка аддасьць нашай дзяржавы, нашай незалежнасьці Расеі, тым больш Расея за гэта заплаціць. Плаціць яна, дарэчы, вельмі танна. Гэта ўжо нават ня рынкавая гульня, гэта ні на што не падобны палітычны кірмаш. Я разумею, чаму Пуцін так гаворыць, ён жа – прафэсійны шпіён і ведае, колькі што каштуе. Але чаму тут у нас пэўныя апазыцыянэры кажуць, што Лукашэнка можа быць гарантам беларускай незалежнасьці? Лукашэнка ня можа быць гарантам беларускай незалежнасьці, паколькі ён – антыбеларус па ўчынках. Давайце згадаем рэфэрэндум па мове. Гэта быў дарадчы рэфэрэндум. 52% хворага грамадзтва, якое толькі што было пад саветамі, выказаліся “за”. І гэта мусіла азначаць, што беларуская мова павінна застацца адзінай дзяржаўнай. Але Лукашэнку трэба было прадэманстраваць вернападданьніцкую адданасьць Расеі, і ён яе прадэманстраваў. Увёў расейскую мову дэкрэтам, а пасьля гэтак званы рэфэрэндум зацьвердзіў гэтак званую канстытуцыю”.\nСкобла: “У мінулай “Вольнай студыі” мы гаварылі пра беларускіх казакоў, якія прымаюць прысягу ў манархічным духу. Казацкі рух у нашай краіне падтрымліваецца дзяржавай. У сваю чаргу, кіраўнік краіны неаднойчы заяўляў, што наступным прэзыдэнтам Беларусі будзе ягоны сын. Дык што нас чакае – манархія, перадача ўлады ад бацькі сыну?”\nБацьку я раю пачытаць Маркса-Энгельса, Леніна-Сталіна і ўспомніць, што такое кастрычніцкі пераварот, што было з манархамі ды з іхнымі дзецьмі ...\nШушкевіч: “Пра такую перадачу ўлады можа думаць чалавек, які мае прымітыўную палітычную і агульную адукацыю. Што, зрэшты, наша першая асоба неаднойчы пацьвердзіла, гаворачы пра “вершы Быкава” і “Скарыну ў Піцеры”. Пра сына-прэзыдэнта можа думаць толькі вялікі прымітыў, які начытаўся старых кніжак, напрыклад, Макіавэлі. Шкада мне гэтага дзіцяці, якому прыйдзецца нялёгка з-за такіх учынкаў бацькі. Бацьку я раю пачытаць Маркса-Энгельса, Леніна-Сталіна і ўспомніць, што такое кастрычніцкі пераварот, што было з манархамі ды з іхнымі дзецьмі... Барані Божа, каб я пра нейкую нацыянальнасьць выказаўся дрэнна. Але ёсьць пэўныя нацыянальныя рысы. Я вельмі люблю цыганскіх сьпевакоў, я адпачываю пад цыганскі хор – цудоўныя сьпевы. Але ёсьць яшчэ гэткія рысы, як уменьне красьці коней і забіваць людзкія галовы пустымі размовамі. І ў нашай сытуацыі гэты цыганскі талент – у наяўнасьці, а ён заўсёды спалучаецца з падманам”.\nСкобла: “У кнізе “Зрабаваны народ” (інтэрвію беларускіх інтэлектуалаў польскім журналістам) Павал Якубовіч западозрыў вас у супрацоўніцтве з савецкім КДБ – у той час, калі вы працавалі ў закрытым радыёфізычным інстытуце. Якога кшталту кантакты былі ў вас са спэцслужбамі?”\nЯ не зьбіраюся даказваць, што я – не вярблюд. З кім я буду спрачацца? У мяне былі цудоўныя навуковыя кантакты з КДБ ...\nШушкевіч: “Я вам усё растлумачу. Упершыню я сутыкнуўся з Паўлам Якубовічам, калі ён меў калёнку ў “Народнай газэце” ў Іосіфа Сярэдзіча. Я прачытаў там камэнтар Якубовіча пра Франца Кафку і зразумеў, што аўтар Кафку не чытаў. А я, калі быў ў Ягелёнскім унівэрсытэце, паглядзеў у Кракаве вельмі добры спэктакль, які паставіў Анджэй Вайда па “Працэсе”. І неяк у размове зь Якубовічам я заўважыў, што трэба пісаць пра тое, што ведаеш і што чытаў. І мне здаецца, ён гэта запомніў і пакрыўдзіўся. Лезе ўсюды са сваёй люлькай і выкрывае. У тым інтэрвію ён яшчэ сказаў, што ня толькі я супрацоўнічаў з КДБ, але і што ўся мая сям’я – здраднікі. Што ж, у злодзея на галаве шапка гарыць... Я думаю, Якубовіч сам добра ведае, што такое КДБ, калі стаў журналістам такога ўзроўню. Я не зьбіраюся даказваць, што я – не вярблюд. З кім я буду спрачацца? У мяне былі цудоўныя навуковыя кантакты з КДБ, кантакты – як у навукоўца. І сёньня я магу назваць тэму сваёй кандыдацкай дысэртацыі, напісанай у 1961-м і абароненай у 1963 годзе, яна называлася “Фізычныя прынцыпы выяўленьня выведвальных прымачоў”. І я ганаруся, што распрацаваная мною сыстэма выпускалася ў Томску да канца 1990-х гадоў. Яшчэ ў 1997 годзе мяне запрашалі ў Томск, у тамтэйшы Інстытут сыстэмаў кіраваньня і радыёэлектронікі прачытаць лекцыі. Я быў шалёна зьдзіўлены тым, што яны выпускаюць мой прыбор, таму што ў сваёй доктарскай, абароненай у 1970-м, я прапанаваў больш эфэктыўны спосаб, у 20-30 разоў больш адчувальны прыбор”.\nСкобла: “А які прыбор вы прыдумалі?”\nШушкевіч: “Спадарожнікаў тады не было, шукаць перадатчыкі-прымачы павінны былі наземнымі сыстэмамі, і мой прыбор мог знайсьці прымач нават у выключаным стане! Калі я прыехаў у Кіеў у справе падтрымкі маёй кандыдатуры на член-кара Акадэміі навук, то пачуў ад аднаго шаноўнага кадэміка: “Я вам напішу любы водгук, бо вы – вялікі “нягоднік”. Мы навукова пацьвердзілі, што выяўляць прымачы падобным чынам немагчыма, а вы гэта зрабілі”. Ведаеце, мне гэта прыемна ўспомніць. І, скажу шчыра, я той прыбор зрабіў для навукова-дасьледчай установы, якая фактычна была ўстановай КДБ”.\nСкобла: “Пры вас з тэрыторыі Беларусі была вывезеная ядравая зброя. А калі б яна тут засталася – як бы да нас сёньня адносіліся ў сьвеце?”\nШушкевіч: “Цяжка нават уявіць магчымыя наступствы... Калі пачынаецца ваенны канфлікт, пляцдарм зь вялікай канцэнтрацыяй ядравай зброі зьнішчаецца ў першую чаргу. І беларускі народ быў бы зьнішчаны цалкам пры першым канфлікце. А з такім чалавекам, які сёньня стаіць на чале Беларусі, да любога канфлікту недалёка. Паглядзіце на сёньняшні Іран, успомніце Гітлера, які адчуваў ваенную сілу і лічыў, што нямецкая тэхніка найлепшая. Гэта вельмі небясьпечна – даваць у рукі такім палітыкам ракетную зброю. У Беларусі за савецкім часам базавалася 81 ядравая ракета, 9 – супэрракет па 550 кілятонаў, цяпер падобныя стаяць на ўзбраеньні – “Топалі”. Для параўнаньня – на Хірасіму былі скінутыя 20 кілятонаў… Ня трэба на гэтую тэму нават гаварыць! Сіла на сілу, вока за вока, зуб за зуб – такі парадак непрымальны для сучаснага сьвету. Мы ідзем у іншым напрамку, і Эўропа тут паказала цудоўны прыклад. Паглядзіце – нават вечныя ворагі Францыя і Нямеччына – знайшлі спосаб паразумецца”.\nЧаму Ельцын не сказаў: “Слава, не кранай Стася”?\nШушкевіч: “Ня ведаю ніводнай прыстойнай расейскай машыны”\nШушкевіч: пасьля амэрыканскіх санкцый урад на вушы стаў


У таварыстве глухіх танчылі і спявалі | bobruisk.ru\nУ таварыстве глухіх танчылі і спявалі\n02.12.2018 Арцём ЛУК'ЯНОВІЧ. Фота Дзяніса СУДНІКА.\n1 снежня бабруйскае прадпрыемства Беларускага таварыства глухіх правяло гарадскі творчы конкурс «Беларусачка-2018». У праграме былі беларуская кухня і нават спевы.\nКонкурс, прысвечаны Міжнароднаму дню інвалідаў, прайшоў у Доме культуры ўнітарнага прадпрыемства «Універсал Бабруйск». Удзельніц ацэньвалі па сцэнічнай культуры, мастацкім узроўні рэпертуару, выразнасці жэстаў і веданні беларускай мовы і культуры.\nУ праграме было 5 частак: распавесці пра сябе і сваю малую радзіму, разгадаць беларускамоўныя загадкі, прэзэнтаваць нейкую рэч (найчасцей – са старажытнага быту) і прапанаваць некалькі варыянтаў яе ўжывання, прыгатаваць беларускую страву. Таксама быў сцэнічны конкурс – танец, верш ці песня.\nНекаторыя людзі з праблемамі слыху могуць даволі нядрэнна размаўляць і голасам, таму расказвалі пра сябе і чыталі вершы не толькі мовай жэстаў. Каму цяжка голасам, тыя і спявалі на мове жэстаў. Але абавязкова – беларускай мовай. І ў некаторых канкурсантак матчына мова была вельмі сакавітай.\nСярод удзельніц былі і маладыя дзяўчыны, і сталыя кабеты, і бабулькі. Сабралася поўная зала гледачоў і груп падтрымкі. Сярод унікальных рэчаў, пра якія трэба было цікава расказаць, былі і саматканыя посцілкі, і дэталі народнага адзення, і пер'е, і ўпрыгожванні, і нават школьны сшытак.\nПераможцамі конкурсы былі названыя Ірына Пахвалёная, Рыта Казакова і Наталля Зінкова.\nПрызэркі конкурсу (злева направа): Рыта Казакова - 2 месца, Ірына Пахвалёная - 1 месца, Наталля Зінкова - 3 месца\n«Вы заслужили эту правду». Белорусская актриса Александра Бортич вышла с пикетом к посольству в Москве 10:36 Гарик Харламов – о происходящим в Беларуси: «Люди имеют право на протест, на отстаивание своей точки зрения» 10:16\nВ Бобруйске задерживают журналистов 10:10 «Журналистов не трогать». Глава МВД Караев взял на контроль безопасность работы прессы в Беларуси 09:53 Госсекретарь США не исключает возможность введения санкций или отмены поставок нефти в Беларусь 09:40


Дзмітрый Рафалёнак — прыклад сучаснай моладзі - Трыбуна працы\nГадзіны ляцяць, растуць дзеці, сустракаюцца новыя людзі з іншымі поглядамі на жыццё, з незвычайнымі марамі і каштоўнасцямі. Верыце ці не, а мне вельмі цікава знаць, што ў сучаснай моладзі стаіць на першым месцы: сябры, грошы, сям’я, кар’ера ці нешта іншае? Даведацца аб гэтым цяжка, бо кожны чалавек думае па-свойму, а грэбсці пад адзін грабянец усіх — няправільна.\nБезумоўна, усе людзі мараць пра шчасце. Але для кожнага яно — нешта сваё. Я была рада сустрэць чалавека, для якога радасць — гэта не высокая зарплата ці паспяховая кар’ера, а неабходнасць у сваёй справе.\nВыхадзец Бабруйскага раёна, Дзмітрый Рафалёнак, працуе вадзіцелем у Бабруйскім ТАА «Аграмашсервіс». Зараз вы можаце падумаць: «Ну а што тут асаблівага?». Адказаць на гэта будзе лягчэй, чым вы лічыце, бо чалавек уносіць вялікі ўклад у развіццё сельскай гаспадаркі. Ен ужо шосты сезон удзельнічае ва ўборачных работах і праца яго, між іншым, вельмі складаная і напружаная. Нягледзячы на свой невялікі працоўны стаж, хлопец не раз удастойваўся ўзнагарод і заахвочванняў за свае поспехі ў працы. А ўсё таму, што Дзмітрый добрасумленна і адказна адносіцца да сваёй справы. Гэта чалавек, якім можна ганарыцца і смела ставіць яго ў прыклад усім тым, хто заяўляе, што ўся моладзь сапсавана і думае толькі пра свае інтарэсы.\nДзед Дзімы, які калісьці таксама працаваў вадзіцелем у гэтай жа гаспадарцы, прывіў хлопчыку павагу да працы і любоў да роднай зямлі. Напэўна таму ён аддаў сябе гэтай справе. Дзякуючы старанням дзядулі, Дзмітрый добра ладзіць з тэхнікай і не адстае ад больш вопытных таварышаў.\nУжо не першы год запар ён — у ліку лепшых працаўнікоў сельскай вытворчасці. За час прыбіральнай кампаніі цяперашняга года, напрыклад, Дзіма выйшаў у раённым спаборніцтве на другое месца сярод вадзіцелей раёна. Ен перавёз аж 4179 т збожжа!\nАкрамя гэтага Дзмітрый цягнецца да ведаў, імкнецца ўдасканальваць сябе. Развіццё — гэта менавіта тое, што неабходна кожнаму з нас. Спасцігаючы штосьці новае ці проста развіваючы тыя навыкі, якія ўжо ў нас ёсць, мы забяспечваем лепшы ўзровень жыцця не толькі для сябе, але і для іншых людзей сваёй роднай краіны. Хлопец ужо скончыў Бабруйскі аўтатэхнікум, дзе вучыўся на факультэце «Тэхнічнае абслугоўванне аўтамабіляў», а цяпер вучыцца на апошнім курсе БАТУ і хутка стане дыпламаваным інжынерам-механікам.\nДзмітрый верыць, што выбраў верную дарогу, якая дазваляе яму ўносіць вялікі ўклад у гаспадарку нашага раёна. А я згаджаюся з тым, што не перавялася яшчэ такая моладзь, здольная павесці за сабой народ, укласці ўсю сваю душу ў агульную справу і зрабіць усё для таго, каб намаганні не заставаліся дарэмнымі.\nюнкар гуртка “Узлёт”.\n← Для тех, кому нужна услуга няни\nИтоги районного конкурса изобразительного творчества «Зверье мое» и фоторабот «Братья наши меньшие» в рамках акции «Дети против жестокого обращения с животными» →


Беларускі Партызан :: Скажыце нонсэнс? Участковы Антон служыць і любіць людзей\nСкажыце нонсэнс? Участковы Антон служыць і любіць людзей\nМінскі ўчастковы Антон кожны дзень сустракаў алкаголіка з працы, каб той перастаў піць.\nАднойчы ўвечары ў міліцыю на апорны пункт прыйшла жанчына, якая вырашыла падзяліцца сваім горам (па этычных меркаваннях імя не выдаецца). У тую змену нёс службу участковы інспектар міліцыі Фрунзенскага РУУС г. Мінска лейтэнант міліцыі Антон Бабошын. Жанчына расказала, што яе 40-гадовы сын стаў злоўжываць спіртнымі напоямі. А адбылося гэта пасля разводу з жонкай. Дзеці засталіся з ёю, а сын прыйшоў жыць у кватэру да маці. Стрэс ад таго, што адбылося, стаў здымаць спіртнымі напоямі, часцяком марнуючы ўсю зарплату. У побытавым разуменні — ён «ціхі алкаголік». Выпіваў дома сам, не шумеў, не скандаліў, а проста мірна ішоў спаць. Так стала паўтарацца з дня ў дзень.\nМужчына працуе інжынерам у кампаніі і мае нядрэнны заробак. Але пра тое, што мужчына губіць сваё жыццё, нават слухаць не хацеў. Жанчына не ведала, з кім можа падзяліцца такой праблемай.\nПасля гэтай размовы Антон Бабошын настроіўся рашуча дапамагчы ў бядзе. Перш за ўсё ён адправіўся ў кватэру да сына грамадзянкі, каб пагутарыць асабіста і пераканацца, што менавіта трывожыць мужчыну і якім чынам алкаголь уплывае на яго жыццё.\n— У дадзенай сітуацыі было складана пачаць змагацца з алкагольнай залежнасцю. Бо чалавек «заліваў» праблемы на працягу трох месяцаў практычна кожны дзень. Спачатку, акрамя гутарак па душах, я пайшоў на маленькую хітрасць — сустракаў мужчыну пасля працы, нібыта выпадкова міма праходзячы. Рабіў я гэта з адной мэтай — каб у мужчыны не ўзнікала спакусы зазірнуць у краму па дарозе дадому і купіць спіртнога. На радасць мне і яго маме хітрык дзейнічаў. Пасля месяца прафілактычнай працы да мяне прыйшла маці грамадзяніна, ужо шчаслівая. Яна паведаміла, што жыццё, нарэшце, наладзілася: алкаголю ў іх доме месца няма, у сына з'явіліся новыя мэты, стрэс цяпер здымае ў спартзале, — распавёў Антон Бабошын.\nА зусім нядаўна на адрас участковага інспектара міліцыі Антона Бабошына паступіла падзяка ад дадзенай грамадзянкі, дзе яна выказвае добрыя словы за спагадлівасць, чуласць, высокі прафесіяналізм, праяўленыя маладым супрацоўнікам у вырашэнні сямейнай праблемы.\nпа інф. Наша ніва\nДата стварэння навіны 16.03.2018


Рыгор КАСТУСЁЎ: "Задача максімум для нас на гэтыя выбары — перамога, а задача мінімум — даказаць, што нацыянальна - дэмакратычныя сілы жывыя | Народная Воля\nРыгор КАСТУСЁЎ: "Задача максімум для нас на гэтыя выбары — перамога, а задача мінімум — даказаць, што нацыянальна – дэмакратычныя сілы жывыя\nУ адрозненне ад некаторых, хто сёння прэтэндуе на прэзідэнцкую пасаду, Кастусёў не спрабуе рабіць надта сур’ёзны выгляд альбо кардынальна мяняць імідж. Які ёсць, такі ёсць.\nПра каханне, саўгас і партыю\n— Рыгор Андрэевіч, скажыце шчыра, ці кахаеце вы сваю жонку?\n— Ну а як вы думаеце, калі мы разам пражылі больш за 30 гадоў?\n— А калі пачуцці яшчэ жывуць, дык навошта пайшлі ў прэзідэнты? Ваша жонка ў адным з інтэрв’ю адкрыта выказалася: “Не, нельга Рыгору быць прэзідэнтам. Яму з усім разабрацца трэба, а я тут сядзі сабе адна, як Галіна Лукашэнка…”\n— Любая жанчына ў нармальнай сям’і хвалюецца за свайго мужа. І мая жонка — не выключэнне. Яна ведае мой характар, адносіны да справы. І перажывае не таму, што я магу яе кінуць як жанчыну, а таму, што калі ўвязваюся ў справу, то раблю яе, падчас ахвяруючы сям’ёй.\n— Уяўляеце жонку ў якасці першай лэдзі краіны?\n— Ну а чаму не? Не ведаю, праўда, што яна сама пра гэта думае — мы не абмяркоўвалі.\n— Вам, напэўна, ужо не адзін чалавек казаў, што ў вас шмат агульнага з Аляксандрам Лукашэнкам. Вас аб’ядноўвае Шклоў. Як і ён, вы ў свой час былі дырэктарам саўгаса. Таксама скончылі Горацкую сельгасакадэмію, маеце траіх дзяцей, іграеце на гармоніку. Не баіцеся, што народ другім разам не прагаласуе за шклоўскага таварыша?\n— Калі прымаў рашэнне аб удзеле ў выбарах, у мяне таксама былі такія разважанні і хваляванні. Але атрымалася, што гэтая “фішка” спрацоўвае на плюс. У людзей з’явілася нейкая асаблівая ўвага да мяне, цікаўнасць…\n— Хочаце сказаць, што Шклоўшчына прагаласуе не за Лукашэнку, а за Кастусёва?\n— Шклоў да мяне — як каталізатар. Калі там да мяне ставяцца добра, то прыкладна гэтак жа будзе і па ўсёй краіне. Вось учора пайшоў у аптэку лекі набыць, а затрымаўся там з размовамі на паўгадзіны. Мне падаецца, што стаўленне шклоўцаў да мяне вельмі добрае. Адны кажуць: “Малайчына!”. Другія спачуваюць: маўляў, будзе шмат працы. А трэція сцвярджаюць, што Лукашэнка ўладу не здасць.\nУ свой час я працаваў у Шклове дырэктарам раённага аб’яднання жыллёва-камунальнай гаспадаркі, у маім падпарадкаванні было больш за 600 чалавек. І я лічу лакмусавай паперкай тое, як да цябе, ужо шараговага жыхара горада, ставяцца былыя падначаленыя. Калі людзі бягуць насустрач, абдымаюць і хочуць паразмаўляць — гэта добры паказчык.\n— Ужо не раз пісалі пра тое, што саўгас, якім кіраваў Лукашэнка, быў не самым лепшым на Шклоўшчыне. А ваш? Чым можаце пахваліцца?\n— Журналісты крыху перабольшваюць, калі пішуць, што Лукашэнка быў дрэнным кіраўніком саўгаса. Канечне, зорак з неба не хапаў. Але штосьці ён у “Гарадцы” зрабіў. Я так кажу, бо добра ведаю, які гэта быў саўгас да прыходу Лукашэнкі. Таму лічу, што Аляксандр Лукашэнка на ўзроўні раёна быў у серадняках.\n— Я трапіў у саўгас “Іскра” Бялыніцкага раёна ў 1988 годзе. Гэтая гаспадарка была створана ў 1984 годзе з двух аддзяленняў суседніх саўгасаў за кошт асушэння часткі балот. Ускраіна раёна, на самым памежжы з Мінскай вобласцю. Дырэктара, які там кіраваў, падвяло здароўе, і мяне пачалі сватаць на ягонае месца. Мне тады ішоў 29-ы год, я быў кандыдатам у партыю, якая называлася тады КПСС. Ведаў, якія справы ў “Іскры”, і напачатку адмовіўся. Бо там, дзе я працаваў галоўным інжынерам, умовы былі лепшыя. Пасля мяне накіравалі на паўгадавыя курсы павышэння кваліфікацыі ў Мінск. За гэты час у “Іскру” прызначылі іншага дырэктара, але ён здзейсніў злачынства, яго знялі з пасады. І калі я вярнуўся з вучобы, то мне ўжо не было куды дзявацца і давялося прыняць гаспадарку. Якраз за месяцы да прызначэння мяне прынялі ў партыю.\n— Вы з такім гонарам гаворыце пра партыю… А якім паветрам вас у БНФ занесла?\n— Я ўвесь час быў чалавекам з актыўнай жыццёвай пазіцыяй, але ў партыю не ўступаў свядома. Многія рэчы бачыў: гаворыцца адно, а робіцца іншае. Але мой кар’ерны рост залежаў ад партыйнай прыналежнасці…А галоўнае, я шчыра паверыў у распачатую ў той час перабудову. Дый у сельскай гаспадарцы адбываліся некаторыя станоўчыя змены, як, напрыклад, увядзенне новай формы арганізацыі вытворчасці — арэндны падрад. У гэтым я бачыў перспектыву перадачы зямлі ў доўгатэрміновую арэнду, а надалей і ва ўласнасць тым, хто на ёй працуе. Дарэчы, першай гаспадаркай, дзе распачыналася ўвядзенне арэнднага падраду, і быў саўгас “Гарадзец”.\nАб неабходнасці перамен, у тым ліку і ў сельскай гаспадарцы, гаварылася на той час і ў праграмных дакументах ствараемага Беларускага Народнага Фронту за перабудову “Адраджэньне”, што і падштурхнула мяне стаць прыхільнікам, а надалей і сябрам БНФ. Гэтаму яшчэ станоўча паспрыяла першая сустрэча і знаёмства з Юрасём Хадыкам у час знаходжання ў Мінску на кароткатэрміновых курсах, дзе ён чытаў лекцыі. У 1993 годзе, калі з’ездам было прынята рашэнне аб стварэнні Партыі БНФ, я быў абраны старшынёй створанай Шклоўскай раённай арганізацыі Партыі БНФ.\n— Ясна. Але ж вы так і не пахваліліся сваёй гаспадаркай.\n— Калі я туды прыехаў першы раз, у мяне слёзы на вачах з’явіліся. Там не было ні сталовай, ні нармальнага машыннага двара з майстэрняй, клуб — паўразвалюха. Механізатары рамантавалі тэхніку пад навесам з плёнкай нават у мароз. За амаль чатыры гады я дабіўся, каб там з’явілася новая школа (нават насуперак райкаму партыі), пабудавалі сталовую, Дом культуры, майстэрню, звязаў усе населеныя пункты дарогамі. Пра будаўніцтва жылля ўжо не кажу — дробязі…\nПра рэйтынгі, крыўды і шклоўскі рынак\n— Але гэта справы даўно мінулых дзён. Калі казаць пра цяперашнія часы… Рыгор Андрэевіч, няўжо вы сапраўды верыце, што зможаце перамагчы?\n— Я ведаю падаплёку вашага пытання, бо сапраўдных выбараў у нашай краіне можа не быць. Але я заўсёды кажу: калі нічога не рабіць, то нічога і не зробіцца.\n— У адным са сваіх нядаўніх артыкулаў Святлана Калінкіна напісала: “Партыя БНФ, напэўна, запіша ў свой актыў цяперашнюю выбарчую кампанію як лепшую. Таму што ў яе быў свой кандыдат Рыгор Кастусёў. Але каго, акрамя партыйных правадыроў, хвалюе, быў кандыдат Партыі БНФ у складзе прэтэндэнтаў на прэзідэнцкі пост ці такога не было? Важна, наколькі рэальныя прэтэнзіі Кастусёва на перамогу. Ну хоць з портак ён выскачыць, а шанцаў на гэтых выбарах у яго няма”. Чула, быццам бы вы вельмі моцна пакрыўдзіліся на гэтыя словы…\n— Я ніколі не крыўдую на журналістаў. Проста лічу, што калі цябе крытыкуюць, то ты павінен мець магчымаць калі не апраўдацца, то хаця б выказаць асабістую пазіцыю. Але ў мяне яшчэ другі падыход: калі чалавек пайшоў у палітыку, галоўнае, каб пра яго гаварылі. Бо калі перасталі казаць зусім, то гэта ўжо не палітык.\n“Народная Воля” піша, што ў мяне няма шанцаў на перамогу. Але ў каго, скажыце, іх больш, чым у мяне?\n— Згодна з інтэрнэтаўскім рэйтынгам, самыя моцныя — Някляеў, Саннікаў і Раманчук.\n— Я чытаю сайты, але для мяне незразумела, як усё падлічваецца. На адным з сайтаў увогуле зрабілі заяву: маўляў, рэйтынг аднаму з прэтэндэнтаў на прэзідэнцкую пасаду проста накруцілі. Прычым аднекуль з Індыі. Таму я да такіх “замераў” стаўлюся скептычна. Цалкам верагодна, што і на астатніх сайтах такое магло адбыцца.\n— Калі я ўсё правільна зразумела, то вы зараз так сціпленька запісалі сябе ў тройку самых моцных?\n— Канечне, зараз скажу, што я — самы моцны з усіх тых, хто замахнуўся на прэзідэнцкае крэсла. І казаў пра гэта, калі падаваў дакументы на рэгістрацыю ініцыятыўных груп. У словах кожнага прэтэндэнта, асабліва калі ён кажа пра сябе, ёсць доля…\n— Так. І Саннікаў, і Някляеў таксама без гэтага не абыходзяцца. Але я хачу сказаць, што розныя інтэрнэтаўскія падлікі не заўсёды адпавядаюць рэальнаму рэйтынгу палітыка. На мой погляд, хто ёсць хто, пакажа праца з насельніцтвам. А вось тут у мяне ёсць вялікая фора. Я бачыў, як паводзяць сябе розныя палітыкі пры сустрэчы з людзьмі. І амаль усе — (дакладней, усе!) — мне прайграюць.\n— Смелая заява…\n— Я яшчэ калі працаваў на дзяржаўнай пасадзе, выпрабоўваў некаторых нашых палітыкаў. У многіх з іх была вялікая цікавасць да Шклова і яны звярталіся да мяне з просьбай дапамагчы правесці тое ці іншае мерапрыемства. Я нікому не адмаўляў і ўсіх вёў на… шклоўскі рынак. І палітыкі, калі людзі пачыналі да іх звяртацца з пытаннямі, бянтэжыліся. Адзін толькі Мілінкевіч здаў “экзамен” на рынку і не разгубіўся.\nПра эканоміку і сяброў\n— Дарэчы, пра Мілінкевіча. Вас называюць несамастойнай фігурай і кажуць, што за вамі стаіць менавіта Аляксандр Уладзіміравіч…\n— Спачатку казалі, што я іду на выбары як тэхнічны кандыдат — для таго, каб потым зняцца пад Мілінкевіча і здаць яму Партыю БНФ. Гэта актыўна абмяркоўвалі. І некаторыя фронтаўцы, якія перайшлі працаваць на карысць іншага кандыдата ў прэзідэнты, нават казалі: калі Кастусёў не здымецца, а Мілінкевіч будзе працаваць на яго, мы пяройдзем да Кастусёва. Але так і не перайшлі.\n— Мілінкевіч дапамагае вам не толькі парадамі, але і матэрыяльна?\n— Ён быў у пікетах, паездках. Асабіста мне ніякай матэрыяльнай падтрымкі не аказваў.\n— І што, нават каву за ягоны кошт не пілі?\n— Каву піў. Але ж вы мяне таксама кавай частуеце! (Смяецца.) А калі сур’ёзна, то ў нейкай ступені мы з Мілінкевічам сябры. І па-сяброўску раімся з ім.\n— Мілінкевіч не так даўно заявіў, што ўжо рыхтуецца да новых прэзідэнцкіх выбараў, якія, па ягоных прагнозах, павінны адбыцца недзе праз год-два. Вы згодны з такімі раскладамі?\n— Я па-сяброўску задаваў яму пытанне, чаму ён зняўся з выбарчай кампаніі…\n— Былі розныя версіі. Але самыя папулярныя, здаецца, такія: грошай не далі, сямейныя праблемы і пенсіённы ўзрост.\n— Ён мне сказаў прыкладна так: не магу расказаць пра ўсе прычыны, па якіх не іду на выбары, і не патрабуй ад мяне гэтага, нават нягледзячы на тое, што мы сябры. І я не лезу чалавеку ў душу. Лічу, што не варта гэта рабіць. А чаму ён выказвае версію пра прэзідэнцкія выбары, якія могуць адбыцца праз год-два, — гэтае пытанне лепш яму задайце.\n— Ну а калі Лукашэнка ўсё ж застанецца пры пасадзе, то такі расклад верагодны?\n— Усё можа быць. Калі нічога не зменіцца, то, на мой погляд, эканоміку Беларусі чакае калапс…\n— Да нас у рэдакцыю часам заходзіць адна бабуля, якая кажа: эканоміка Беларусі канае ўжо 16 гадоў, але змены ў краіне так і не адбываюцца…\n— Ніхто ж не пралічваў, што Беларусь пастаянна будзе атрымліваць фінансавую падтрымку і з Захаду, і з Усходу. Інакш сітуацыя даўно б змянілася. Таму Аляксандр Лукашэнка зараз і ідзе на пэўныя саступкі, і вядуцца размовы пра тры мільярды еўра, якія яму гатовая даць Еўропа. Лукашэнка разумее: калі гэтыя грошы не прыйдуць, эканоміку чакае крах. Увогуле, для Лукашэнкі зараз самае галоўнае — утрымацца ва ўладзе. Ён не думае пра будучае пакаленне, пра тое, што гэтыя пазыкі давядзецца аддаваць нашым дзецям і праўнукам. У яго іншы інтарэс…\n— Вы зрабілі заяву аб тым, што дзеючы кіраўнік дзяржавы не мае ні маральнага, ні юрыдычнага права зноў ісці на выбары. А навошта тады, як кажа той жа былы міністр сельскай гаспадаркі Васіль Лявонаў, дапамагаць уладзе ладзіць шоу пад назвай “Выбары”? Можа, лепш усім дэмакратычным кандыдатам зняцца — напрыклад, у апошні дзень перад выбарамі?\n— Я не адмаўляю гэты варыянт. Але такое рашэнне павінна быць прынятае супольна. І мне здаецца, ёсць неабходнасць трымаць яго на парадку дня.\n— Вы крыўдавалі на тое, што некаторыя члены Партыі БНФ перайшлі да Андрэя Саннікава: “Хутчэй за ўсё, іх пераманіў звон срэбранікаў”. АГП пасля выбараў паабяцала наладзіць чыстку радоў. У вашай партыі такога не плануецца?\n— Я такія пераходы расцэньваю як здрадніцтва. Але ў нас былі розныя варыянты: нехта збіраў подпісы за мяне і дапамагаў іншаму кандыдату, былі людзі, якія падпісвалі толькі за партыйнага кандыдата, а былі такія, хто запісаўся ў ініцыятыўную групу, але працаваў цалкам на іншага кандыдата. Але я як намеснік старшыні партыі і кандыдат у прэзідэнты не хацеў бы прымаць жорсткія меры да тых, хто збіраў подпісы не за мяне. Я супраць выключэння гэтых людзей з партыі, але не бяруся прымаць гэтае рашэнне аднаасобна — ёсць сойм. На мой погляд, гэтых людзей яшчэ можна павыхоўваць.\n— А вы верыце, што на самай справе ўсе 10 прэтэндэнтаў на пост №1 сабралі 100 тысяч подпісаў?\n— Не хачу нікога крыўдзіць, але не веру. Дарэчы, ведаю, што падпісныя лісты Партыі БНФ правяралі ў першую чаргу. Мне крыўна адно: многія сродкі масавай інфармацыі ўспрынялі бракоўку нашых падпісных лістоў як быццам бы крымінальнае злачынства. Хаця калі разабраліся, атрымалася не ўсё так страшна.\n— За нашу размову гэта ўжо не першы “наезд” на журналістаў з вашага боку. Баюся, што калі раптам прыйдзеце да ўлады, сродкам масавай інфармацыі спакойнае жыццё будзе толькі сніцца…\n— Я журналістаў успрымаю як санітараў грамадства.\n— Добра, што хоць не як абслугоўваючы персанал.\n— Не, гэта не пра мяне. Але я за тое, каб журналісты былі аб’ектыўнымі, бо абліць чалавека брудам вельмі лёгка, а адмыцца — вельмі складана. Журналісты не павінны памыляцца.\n— Ад памылак не застрахаваны ні адзін жывы чалавек.\n— Журналістаў, якія пішуць заказныя артыкулы, я называю палітычнымі кілерамі. Але я выступаю за тое, каб усе газеты выдаваліся ў роўных умовах, а падтрымку атрымлівалі газеты, якія выдаюцца на беларускай мове. Я супраць прымусовай падпіскі. Аднак за тое, каб кожны мог выказацца і са старонак газет, і з экрана тэлебачання.\n— Калі не памыляюся, да нядаўняга часу вы працавалі намеснікам па эканоміцы Асвейскай будаўнічай кампаніі, якая знаходзіцца ў Санкт-Пецярбургу. Чаму менавіта Піцер?\n— Адкажу падрабязна. У 2001 годзе мяне выжылі з пасады дырэктара Шклоўскага раённага аб’яднання жыллёва-камунальнай гаспадаркі. Я звольніўся па дамове бакоў. Тады я жыў у Шклове і нават не планаваў вылучацца на прэзідэнцкую пасаду. І старшыня Шклоўскага райвыканкама сказаў: “Табе ў нашым раёне месца для працы не знойдзецца. Толькі дворнікам”.\n— І вы не пайшлі.\n— Я паважаю тых, хто працуе дворнікам, але палічыў, што з маёй падрыхтоўкай і адукацыяй — гэта не зусім тое, што трэба. Я ўладкаваўся ў сумеснае беларуска-ўкраінскае прадпрыемства “Гідрасіла—Белая Русь”. Некалькі месяцаў папрацаваў намеснікам дырэктара, а пасля ўзначаліў гэтую структуру. Адпрацаваў там прыблізна два гады, але потым украінскі бок вырашыў спыніць свой бізнес у Беларусі. Потым каля года пабыў камерцыйным дырэктарам у фірме свайго сябра. Але падчас адной з тагачасных палітычных кампаній яго паставілі перад выбарам: альбо бізнес, альбо Кастусёў. Ён дапамог мне зарэгістравацца прадпрымальнікам. А ў 2008 годзе, калі змянілася заканадаўства па прадпрымальніцве, я спыніў гэтую дзейнасць. У тым жа годзе знайшоў працу ў Асвейскай кампаніі. Дарэчы, яе ўладальнік — выхадзец з Беларусі.\n— А вы сапраўды там працуеце ці проста прыстроілі сваю працоўную кніжку?\n— Я там даволі часта бываю, выконваю даручэнні дырэктара. Ён, між іншым, улічвае, што я пайшоў на выбары.\n— Увогуле, мне здаецца, што ў членаў Партыі БНФ праблемы з працаўладкаваннем. Палова партыі — беспрацоўныя. Няўжо ў Беларусі сёння так цяжка знайсці працу? Ці ў нас усе проста хочуць быць міністрамі і дырэктарамі?\n— Я ведаю многіх сяброў нашай партыі, якія не маюць працы. І дзіўлюся, як яны выжываюць. Справа не ў тым, што яны не хочуць працаваць. Проста не могуць працаўладкавацца.\n— Нават дворнікам ці токарам на завод?\n— Я вам прывяду прыклад кіраўніка нашай Касцюковіцкай суполкі Міколы Малахава. Ягоны лёс нечым падобны на мой. Яго ўзялі вартаўніком на прыватную фірму і на той фірме яго заўважыў старшыня райвыканкама. І дырэктару ўчынілі такі разгон!..\nШчыра скажу: я не ведаю нават, ці працуе кіраўнік нашай партыі. І не цікаўлюся, на якія сродкі ён жыве. Не люблю заглядваць у чужую кішэню. Лічу, што не зусім правільна задаваць і пытанні аб тым, колькі зарабляе чалавек. Але я перакананы: любы беспрацоўны сябра нашай партыі вам скажа, што з радасцю хадзіў бы на працу, але проста не бяруць. Гэта помста за грамадзянскую пазіцыю, за апазіцыйнасць да ўлады. Я разумею, што не ўсё залежыць ад таго ж Лукашэнкі. Многія чыноўнікі проста стараюцца сваімі паводзінамі яму дагадзіць…\n— Так, у нашай краіне сапраўды шмат залежыць ад чыноўнікаў. Між іншым, як у вас складваюцца адносіны з гэтай праслойкай грамадства?\n— Нармальна. Я, напрыклад, і сёння з паднятай галавой прыходжу ў райвыканкам, дзе калісьці працаваў. І мяне там рады бачыць.\nПра імідж, згублены час і тэлебачанне\n— Год таму вы сказалі: “Самае галоўнае — вярнуць імідж партыі. Трэба выйсці з крызісу, у які трапіла партыя”. Ну і як поспехі?\n— Апошні раз на прэзідэнцкія выбары кандыдат ад Партыі БНФ вылучаўся ў 1994 годзе…\n— Прашу прабачэння, што перабіваю, але хочаце сказаць, што цяперашнія прэзідэнцкія выбары — адзін з пунктаў плана па паляпшэнні партыйнага іміджу?\n— Задача максімум для нас на гэтыя выбары — перамога, а задача мінімум — сказаць, што партыя жывая. Я за апошні час аб’ехаў шмат рэгіёнаў і мне падчас паездак было цікава даведацца, як людзі сёння ставяцца да БНФ.\n— І як жа?\n— Па-рознаму, канечне. Нехта кажа: “Хлопцы, малайцы, дзякуй, што наважыліся пайсці на выбары”. Іншыя пытаюцца: “Няўжо БНФ яшчэ існуе?” Не шмат, але былі і такія, хто даволі агрэсіўна выказваўся супраць Партыі БНФ.\n— Калісьці таго ж Мілінкевіча на адной з сустрэч яйкамі закідалі. З вамі нешта падобнае здаралася?\n— Не, не было. Усё ж такі да БНФ ставяцца з павагай.\n— Можа, гэта колішняя заслуга Зянона Пазьняка? Магчыма, я памыляюся, але мне падаецца, што ў нас не ўсе беларусы ведаюць, што былы БНФ цяпер існуе адразу ў некалькіх выглядах…\n— Скажу больш: у глыбінцы нават не ведаюць іншых партый, акрамя БНФ. І ўсю апазіцыю проста ўспрымаюць як БНФ. А казаць пра розныя Партыі БНФ — для многіх гэтак жа далёка, як і Амерыка.\n— Карацей, вашай партыі яшчэ працаваць і працаваць над іміджам.\n— Так. Але тут нічога страшнага няма.\n— А на мой погляд, ёсць. Згублены час. Можна ж было столькі ўсяго зрабіць…\n— Згодзен. Час мы страцілі. Але я выступаў за тое, каб Партыя БНФ вылучыла свайго кандыдата на прэзідэнцкія выбары яшчэ ў 2001 годзе. Да хрыпаты спрачаўся і ўсе астатнія гады…\n— Якраз хацела запытацца пра спрэчкі. Пра што будзеце гаварыць у тэледэбатах? Выступ ужо падрыхтавалі? Са стылем вызначыліся?\n— Я прыняў рашэнне, што павінен выглядаць такім, які ёсць. Калі пачнем нешта прыдумваць, гэта пойдзе не на карысць. А як буду паводзіць сябе на дэбатах — усё залежыць ад таго, хто будзе прымаць удзел. А той час, што будзе выдзелены на тэлебачанні для выступу кандыдата апроч дэбатаў, скарыстаю, каб сказаць пра палажэнні маёй праграмы: пра неабходнасць бараніць нацыянальныя інтарэсы, пра шкоднасць сённяшняй знешняй і знешнеэканамічнай палітыкі дзяржавы, пра стан беларускай мовы, пра адсутнасць законнасці і пра нашыя першачарговыя прапановы па вывядзенні краіны з крызісу.\n— У вас дзве дачкі і сын. Яны працуюць?\n— Старэйшая дачка гадуе маю ўнучку, якой 7 месяцаў. Малодшая дачка ў мінулым годзе скончыла Акадэмію музыкі і цяпер выкладае музыку. Сын заканчвае пяты курс эканамічнага факультэта Гданьскага ўніверсітэта.\n— Рыгор Андрэевіч, а што будзеце рабіць, калі Лукашэнка і надалей застанецца кіраўніком дзяржавы? З’едзеце ў эміграцыю альбо будзеце дапамагаць яму кіраваць краінай?\n— Не, з’язджаць дакладна не буду.\n— Вы зрабілі занадта смелы прагноз, заявіўшы: “Змог бы зацікавіць у якасці прэзідэнта працэнтаў пад 30 выбаршчыкаў”. Не перабольшваеце свае шанцы?\n— Гэтая лічба ўзятая не з паветра, а з аналізу паездак па рэгіёнах. Можа быць, на сайтах я некаторым гламурным кандыдатам і прайграю, а вось на людзях… Трэба працаваць з людзьмі.\n— Наш журналіст Георгій Чыгір рэгулярна ездзіць па глыбінцы. І кажа, што ў некаторых вёсках людзі аддаюць свае галасы пераважна за Лукашэнку.\n— Гэта ўсё ад таго, што мы не можам скарыстаць дзяржаўныя сродкі масавай інфармацыі, тое ж тэлебачанне. Калі мы туды прарвёмся, то людзі трошкі па-іншаму будуць глядзець на тое, што адбываецца ў краіне.\n— Вось вы ўжо столько месяцаў займаецеся прэзідэнцкай гонкай. За гэты час былі спробы сустрэцца, напрыклад, з тым жа старшынёй НДТРК Аляксандрам Зімоўскім і прапанаваць яму, каб той жа “тэлекілер” Юрый Пракопаў падрыхтаваў для вас самыя “расстрэльныя пытанні” і інтэрв’ю з Рыгорам Кастусёвым усё ж з’явілася ў эфіры?\n— Дзякуй за ідэю, будзем спрабаваць…\nНарадзіўся 17 красавіка 1957 года ў вёсцы Цяхцін Бялыніцкага раёна Магілёўскай вобласці.\n1982 — скончыў Беларускую сельгасакадэмію, інжынер-механік.\n1975-1977 — служба ў Савецкай Арміі.\n1983-1988 — галоўны інжынер саўгаса “Друць” Бялыніцкага раёна.\n1988-1991 — дырэктар саўгаса “Іскра”.\n1995-2001 — дырэктар Шклоўскага раённага аб’яднання жыллёва-камунальнай гаспадаркі.\n2002-2004 — дырэктар сумеснага беларуска-ўкраінскага прадпрыемства “Гідрасіла — Белая Русь” (Магілёў).\nПадчас прэзідэнцкіх выбараў 2006 года быў даверанай асобай Аляксандра Мілінкевіча.\nЗ’яўляецца аўтарам “Стратэгіі развіцця Шклоўскага рэгіёна”, канцэпцыі развіцця жыллёва-камунальнай гаспадаркі краіны і іншых праграмных прапаноў Партыі БНФ.\nРыгора Кастусёва пасадзілі ў «амерыканцы» ў адну камеру з Віктарам Бабарыкам


Васьмігадовая беларуска Мая Сівец перамагла ў прэстыжным конкурсе харэаграфіі ў Германіі | Афіцыйныя прэс-рэлізы, Беларусь\nМая Сівец. Фота арганізатараў конкурсу\n26 лютага, Мінск /Настасся Архіпава - БЕЛТА/. Вучаніца Балетнай школы Вежнавец васьмігадовая Мая Сівец стала пераможцай вялікага Міжнароднага харэаграфічнага конкурсу Tanzolymp у Берліне, паведаміла карэспандэнту БЕЛТА дырэктар школы, заслужаная артыстка Беларусі, прыма Вялікага тэатра Беларусі Марына Вежнавец.\nМая Сівец атрымала залаты медаль у катэгорыі "Класічны танец" сярод дзяцей ад 8 да 12 гадоў, што дало магчымасць Беларусі ўпершыню ўвайсці ў дзясятку лепшых і аказацца на восьмым месцы. Дзяўчынка стала адзінай беларускай удзельніцай гала-канцэрта, у якім выступілі лепшыя танцоры свету гэтага года. Яна праявіла сябе і ў катэгорыі "Сучасны танец" (сола, 8-12 гадоў), дзе атрымала бронзавы медаль.\n"Мая Сівец - такое дзіця, якое заўсёды ўсё робіць максімальна, даваць слабіну - гэта не пра яе. Словы педагога для яе - закон, адсюль і атрымліваюцца высокія вынікі. Для васьмігадовага ўзросту Мая чыста адпрацавала вельмі складаныя рухі, і гэта адзначыла журы", - расказала пра сваю выхаванку Марына Вежнавец.\nНа перамогу ў конкурсе, які праходзіў 13-17 лютага, прэтэндавалі больш за 1 тыс. удзельнікаў ва ўзросце ад 8 гадоў да 21 года з розных краін, у тым ліку Японіі, Сінгапура, ЗША, Канады, Расіі, Украіны, Бразіліі, Германіі, Італіі. Яны спаборнічалі ў шасці катэгорыях.\nПаводле слоў Марыны Вежнавец, Tanzolymp - адзін з мацнейшых харэаграфічных конкурсаў у свеце. "У такой узроставай катэгорыі існуюць два асноўныя конкурсы: Youth America Grand Prix і Tanzolymp. Тут збіраецца вялікая колькасць дырэктараў школ, тэатраў, прым-балерын з усяго свету. З-за таго, што ў журы ўваходзіць каля 15 чалавек, ён так шмат для нас значыць", - растлумачыла яна.


Catholic.by - У Мінску памаліліся за Леаніда Барткевіча ў 30-ы дзень пасля смерці\nУ Мінску памаліліся за Леаніда Барткевіча ў 30-ы дзень пасля смерці\n15.05.2021 08:43 Тэкст: Вераніка Раманенкава / Catholic.by\n13 мая, ва ўрачыстасць Унебаўшэсця Пана, у парафіі святога Францішка ў Мінску адбылася малітва за славутага спевака, легендарнага песняра Леаніда Барткевіча у 30-ы дзень пасля смерці.\nЦэлебрацыю Імшы ўзначаліў брат Анатоль Ярошка OFMCap, дырэктар рэлігійнай місіі «Дабрачыннае каталіцкае таварыства Caritas» Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі. Слова да вернікаў прамовіў брат Алег Шэнда OFMCap, кусташ Беларускай Кустодыі Ордэна Меншых Братоў Капуцынаў.\nУ сваёй прамове брат Алег падзяліўся ўспамінамі пра момант арганізацыі парафіі: пошуку парафіянаў, збірання подпісаў, фармавання супольнасці. Тады малады святар брат Алег хадзіў па вуліцах будучай парафіі і знаёміўся з людзьмі.\nПастукаў у адну з калітак — адчыніў Леанід Барткевіч. Размова была сціплая, двух простых людзей: «Я ваш святар», — паведаміў брат Алег. «А я католік», — прагучала ў адказ.\nУ выніку кароткай размовы стала зразумела, што Леанід Барткевіч веруючы чалавек, які ведае каштоўнасць адносін з Богам. Леанід хутка далучыўся да парафіяльнага актыву, удзельнічаў у перамовах і адміністрацыйных працэдурах. Леанід Барткевіч атрымаў адукацыю ў галіне архітэктурнага майстэрства, таму і на справу з арганізацыяй парафіі глядзеў з перспектывай будаўніцтва святыні. Яго цікавіла, як будзе выглядваць Касцёл, чым будзе аздоблены.\nВажным успамінам парафіяніна Леаніда было тое, што лёс знакамітага спевага складваўся яскрава, і на некаторы час яму давялося пераехаць жыць у Злучаныя Штаты Амерыкі. Але пасля вяртання на Радзіму Леанід Леанідавіч прышоў да касцёла ў мястэчку Краснае на Маладзечаншчыне, каб пацалаваць зямлю, дзе калісьці маленькім хлопчыкам знаёміўся з духоўнымі каштоўнасцямі. Менавіта туды клікала сэрца, там быў спакой і ўпэўненасць. Не ў зорках сцэнічных сафітаў, не ў гучных воклічах фанатаў, не ў славе і сусветнай вядомасці, не ў багацці і раскошы; супакой душы, цеплыня ў сэрцы, усведамленне рэчаіснасці — яны побач з Богам.\nБрат Алег заахвоціў прысутных памятаць пра тое, што чалавечае жыццё немагчымае без Бога.\n«Для нас сёння павінны стаць важнымі словы Хрыста, якія Ён прамовіў, пераходзячы ў Валадарства Нябеснае: „Я застаюся з вамі ажно да сканчэння веку“.\nНе багацце і асалоду нам пакінуў Хрыстос у спадчыну, а простыя чалавечыя ўзаемаадносіны. Важнейшымі для асобы, для хрысціяніна павінны стаць адносіны з Богам, адносіны паміж людзьмі і адносіны чалавека з самім сабой», — падкрэсліў брат Алег Шэнда.\nАбноўлена 15.05.2021 08:44


Курган Несмяротнасці ў Полацку | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nМемарыяльны комплекс «Курган Несмяротнасці» быў узведзены ў паўднёвай частцы Полацка, на левым беразе Дзвіны ў 1966 годе. Курган сімвалізуе памяць пра жыхароў Полацкага краю, закатаваных у Другой сусветнай вайне, а таксама пра савецкіх воінаў, якія загінулі пры вызваленні Полацка. Насыпалі курган самі гараджане, а зямля была прывезена з брацкіх магіл і палёў бітвы з усёй Беларусі, у прыватнасці, з Берасцейскай крэпасці, а таксама з могілак савецкіх воінаў ў Празе. Вышыня кургана – 10 м.\nДзве мармуровыя пліты нясуць паслання: на адной высечаны тэкст – гэта для сучаснікаў, для нашчадкаў інфармацыю замуравалі пад іншую мармуровую пліту. Цікава, што на пліце напісана, што пасланне трэба ўскрыць у 2017 годзе, то бок у наступным годзе.\nНа Курган Несмяротнасці можна ўзняцца па адмысловай лесвіцы, на самым версе ёсць пляцоўка для агляду панарамы горада. Адсюль добры выгляд на Сафійскі сабор, які знаходзіцца на супрацьлеглым беразе Дзвіны.\nУ 1967 годзе побач з Курганам, на так званым Востраве, быў закладзены парк імя 50-годдзя Савецкай улады. У 1971 годзе ля Кургана быў адкрыты Музея баявой славы.


Культура - Марка форуму\n- Дзмітрый Аляксеевіч, у "вясёлцы" мерапрыемстваў, прысвечаных нададзенаму Гомелю статусу Культурнай сталіцы Беларусі 2011 года, якімі "колерамі" вылучаюцца "Славянскія тэатральныя сустрэчы"?\n- У нас у вобласці традыцыйна высокая ўвага да гэтага фестывалю, бо ён - адна з тых "брэндаўтваральных" імпрэз, якія замацоўваюць імідж Гомельшчыны як рэгіёна з багатымі традыцыямі тэатральна-культурнага сяброўства. Ну, і той факт, што сам фестываль праходзіць раз на тры гады, безумоўна, "утрая" павялічвае ўвагу да яго. Сёлета мы спрабавалі пашырыць і аўдыторыю ўдзельнікаў форуму, і, адпаведна, яго фінансаванне. Ёсць грошы - ёсць і фестываль. Таму мы вышукваем і ўнутраныя рэзервы, і знешнія, для таго, каб "Славянскія тэатральныя сустрэчы" годна трымалі высокую марку міжнароднага творчага форуму.\n- Ведаю, што сёлета ў фестывалю ёсць кола спонсараў, якія з задавальненнем вызваліся падтрымаць "Славянскія тэатральныя сустрэчы"...\n- Так, у дадзеным кірунку мы працуем разам з тэатрам. І праца гэтая стала для нас у пэўных пытаннях прасцейшай, дзякуючы Указу Прэзідэнта, які вызначае ўмовы спансіравання мерапрыемстваў культуры. Сёння ў ліку тых, хто аказвае дапамогу "Славянскім тэатральным сустрэчам",- парадку дзясятка разнастайных кампаній.\n- Чаго вы як кіраўнік сферы культуры вобласці чакаеце ад "Славянскіх тэатральных сустрэч" для Гомельшчыны, горада і гараджан, а таксама для ўсіх прыхільнікаў сцэнічнага мастацтва?\n- У першую чаргу - таго, што фестываль будзе цікавым для жыхароў і гасцей горада. Для нас гэта - галоўная задача. Мяркую, пра "Славянскія тэатральныя сустрэчы" будуць шмат гаварыць, пісаць, і абавязкова - са станоўчага боку. Бо ўсё, што мы арганізуем у горадзе (не толькі ў бягучым годзе, але і заўсёды), - ладзіцца, найперш, для людзей. І, я не сумняваюся, "Славянскія тэатральныя сустрэчы"- гэта той форум, які з годнасцю ўпішацца ў багаты і квяцісты вянок мерапрыемстваў ды імпрэз, што праходзяць і яшчэ пройдуць сёлета ў рамках акцыі "Гомель - Культурная сталіца Беларусі".


5 парад і рэкамендацый, як максімальна выкарыстоўваць Pidgin\nЧуў пра Підгіна? Вы павінны былі. Гэта адно з лепшых пратакольных прыкладанняў для імгненных паведамленняў для Windows і Linux, і гэта з адкрытым зыходным кодам. Pidgin ўключае ў сябе некалькі цікавых убудоў і функцый, пра якія вы маглі б і не ведаць.\nГэты артыкул мяркуе, што вы ўжо знаёмыя з Pidgin. Мы ўжо ахоплівалі Pidgin раней, таму прачытайце кіраўніцтва для пачаткоўцаў, калі вы толькі пачынаеце з Pidgin.\nПсіхічны рэжым, магчыма, з'яўляецца адным з самых крутых убудоў Pidgin. Убудова для псіхічнага рэжыму выяўляе гэтыя апавяшчэнні "Ваш прыяцель набірае новае паведамленне", нават калі вы ўжо не размаўляеце са сваім сябрам. Пры гэтым з'явіцца новае акно (альбо ўкладка). Калі вы досыць хуткія, вы можаце адправіць новае паведамленне свайму сябру, перш чым яны скончаць друкаваць сваё, здзівіўшы іх!\nПроста націсніце меню інструментаў і выберыце убудовы, каб адкрыць акно убудоў Pidgin.\nПракруціць ўніз у спісе убудоў і ўключыце сродак Psychic Mode. Гэта не заўсёды спрацуе, асабліва калі ў вашага сябра адключана апавяшчэнне аб наборы тэксту.\nАўтаматычнае выкананне дзеянняў\nФункцыя прыяцеля Pidgin можа аўтаматычна выконваць дзеянні, калі адбываецца падзея трыгера - гэта самы просты спосаб растлумачыць гэта. Вы знойдзеце гэтую функцыю ў меню інструментаў.\nНа першы погляд, гэта выглядае даволі проста. Вы можаце ўвесці імя сябра і атрымаць усплывальнае апавяшчэнне, калі яны ўвайдуць. Але пачакайце - ёсць і іншыя спрацоўшчыкі і іншыя дзеянні. Вам не трэба атрымліваць ўсплывальнае апавяшчэнне; замест гэтага вы можаце аўтаматычна адправіць паведамленне. Вы нават можаце запусціць праграму або каманду Pidgin, калі вы атрымаеце паведамленне ад канкрэтнага сябра - я ўпэўнены, што ёсць шмат выдатных спосабаў выкарыстоўваць гэтую функцыю.\nАтрымліваць апавяшчэнні па электроннай пошце\nЧаму запусціць асобную праграму апавяшчэнняў па электроннай пошце? Pidgin можа атрымліваць апавяшчэнні па электроннай пошце, калі вы выкарыстоўваеце пратакол, які яго падтрымлівае. Напрыклад, калі вы карыстаецеся Google Talk у Pidgin, вы можаце атрымліваць апавяшчэнні аб новай электроннай пошце на свой адрас Gmail.\nГэты параметр характэрны для кожнага ўліковага запісу, які вы маеце ў Pidgin. Адкрыйце акно Змяніць уліковыя запісы ў меню Уліковыя запісы, абярыце ўліковы запіс і націсніце кнопку Змяніць, каб прагледзець налады ўліковага запісу.\nУключыце сцяжок "Новыя паведамленні пошты", каб убачыць апавяшчэнні.\nАўтаматычна правільныя памылкі\nІмгненнае абмену паведамленнямі, здаецца, стварае шмат памылак. У Pidgin ёсць убудаваная праверка арфаграфіі, але гэта не дапамагае, калі вы хочаце хутка адправіць паведамленне. На дапамогу прыходзіць убудова для замены тэксту - ён аўтаматычна выпраўляе звычайныя памылкі друку.\nВы знойдзеце яго ў акне ўбудовы.\nНацісніце кнопку Наладзіць убудова, каб наладзіць яго налады. Ён пастаўляецца са шматлікімі правіламі, якія змяняюць звычайныя памылкі друку на правільныя словы, але вы таксама можаце дадаць свае ўласныя.\nХочаце іншы спосаб падмануць сяброў? Уключыце плагін IDLE Ma'ker у акне ўбудовы.\nДадаецца новае падменю ў меню інструментаў.\nВыкарыстоўвайце опцыі, каб усталяваць фальшывы прастой. Вашы сябры ўбачаць гэты халасты час у сваім спісе сяброў, як быццам гэта быў ваш рэальны час.\nШукаеце дадатковыя парады і рэкамендацыі? Інструкцыя па Pidgin для пачаткоўцаў не толькі для пачаткоўцаў. Праверце гэта, калі вы хочаце пісаць з Pidgin, шыфраваць размовы ў чаце альбо адлюстроўваць матэматычныя формулы.\nЯк даведацца, хто падлучаны да вашай сеткі Wi-FiЯк уключыць ландшафтную арыентацыю на галоўным экране Nexus 7Устаўце працоўны ліст Excel у PowerPoint або Word 2007Як загрузіць архіў рэзервовай копіі ўсіх вашых Gmail, календара, дакументаў і іншых дадзеных GoogleЯк закрыць усе ўкладкі адразу ў Safari ў iOS 10


Шэтла́ндскія астравы (англ.: Shetland Islands, ад нарв.: Hjaltland, літаральна "зямля поні" або "зямля авечак") — архіпелаг на паўночным усходзе ад Шатландыі. Архіпелаг ляжыць таксама на паўночны ўсход ад Аркнейскіх астравоў, у 270 км на паўднёвы ўсход ад Фарэрскіх астравоў і з'яўляецца пунктам падзелу Нарвежскага і Паўночнага мора.\nПаўночнае становішча астравоў забяспечвае вялікую змена даўжыні светлавога дня на працягу года — ад 3 гадзін 45 мін. падчас зімовага сонцастаяння да 23 гадзін падчас летняга, са змярканнем у астатні час дня. Аднак вільготнасць клімату забяспечвае перавагу пахмурнага надвор'я ўвесь час, таму лік светлавых гадзін дасягае толькі 1065, гэта значыць 25 % усяго дзённага часу.\nБерагі астравоў парэзаны глыбокімі цяснінамі, званымі мясцовымі жыхарамі "voes". Гэтыя залівы нагадваюць нарвежскія фіёрды. Для Шэтландскіх астравоў тыповы голыя пагорыстыя раўніны і плато (вышынёй да 450 метраў над у.м.). На астравах практычна не сустракаюцца дрэвы, бо яны не ў стане супрацьстаяць вятрам, якія увесь час дзьмуць. Ландшафт ствараюць узгоркі і пашы, парослыя невысокай цвёрдай травой.\nАстравы ў літаратурыПравіць\nШэран Болтан "Ахвярапрынашэнне"\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Шэтландскія_астравы&oldid=4030340"